Kerstvakantie 2011
Vandaag 22 December stond de kerstvakantie voor de deur en zo rond 1 uur vertrokken we richting Victoria, de staat die naast ons ligt met de hoofdstad Melbourne. S’ochtends had Frans nog een paar uur gewerkt, maar had besloten de kerstlunch maar over te slaan en wat eerder naar huis te gaan. De boot stond al volledig gepakt en hoefde alleen nog maar aangekoppeld te worden and “off we went”. Het weer was zonnig, maar gelukkig niet te warm en plakkerig. Onze GPS wees aan dat we die dag 566 km zouden rijden en daar 7 ½ uur over zouden doen. Op het eerste gezicht vreemd, want eenmaal op de highway reden we met gemak 100 tot 110 km/uur en zouden niet veel dorpjes tegenkomen. Nou ja vakantie is vakantie en we zouden wel zien. Angela’s nieuwe auto die we nu eigenlijk pas voor het eerst op een lange rit meenemen deed hetgoed en we voelden nauwelijks dat de boot erachter zat. 
We hadden voor de vakantie wat dingen veranderd om het brandstof verbuik wat te verbeteren, want 1 op 5 zonder trailer was wat erg hoog. De imperial die al bijna 100 kg woog hadden we eraf gehaald, all overbodige stoelen eruit geklikt, de ladenbak die we niet gebruikten eruit, luchtfilter vervangen en een goedje in de brandstof tank gegooid om de Diesel injectoren te reinigen. Anyway, met trailer en al reed ie nu 1 op 6 tot 7 en daar waren we dik tevreden over. Het landschap was interessanter als dat we ons van de laatste keer konden herrinneren, afwisselend, groen, fris, open velden en bijna nauwelijks verkeer op de lange wegen. 
De ladenkast die origineel in de auto zat hadden we wel bij ons, want die had iemand via het internet gekocht en die woonde in Victoria en we zouden Bill ontmoeten op onze eindbestemming van die dag, het plaatsje Beaufort. We hadden uitgevogeld dat we daar rond 9 pm zouden arriveren en er was een leuke camping waar we die avond overnachten. Bill stond al op ons te wachten. Het was een toffe peer, we hebben de ladenkast overgeladen op zijn trailer en daarna een plekje opgezocht op de camping. 
De camping gasten vonden het wel vreemd die twee lui naast hun in een boot op een tentplekje, maar eigenlijk is het niks anders dan een caravan geschikt voor op het water. S'avonds nog even de trailer nagezien en hij bleek de rit prima te hebben afgelegd. Voor de vakantie waren alle kogellagers vervangen en het complete remmenstelsel vernieuwd, wat een leuke twee weken werk was, maar hij heeft het prima gedaan. Onderweg hadden we bij de Hungry Jacks al een twee gangen diner genuttigd dus hoefden we niet meer te koken en konden we na het afzakkertje en een warme douche direct ons mandje in.
Allebij toch redelijk moe van de rit, we sliepen uit tot 8 uur toen de ochtendzon door de gordijnen van de boot prikte. Eerst maar douchen, gebakken eitje met koffie en met de vlam in de pijp weer richting de higway. Het ging voorspoedig en met twee uur zaten we voor Melbourne. Daar hebben we gewisseld van bestuurder en kozen we de Toltunnel om snel door de stad te kunnen.
Ze hebben hier een brilliant system waarbij je nummerbord wordt gefilmd en in een computersysteem wordt opgeslagen. Je kunt dan s’avonds of een telefoon nummer bellen of via het internet betalen met je bank kaart. Op die manier is er dus geen reden om alle auto’s te stoppen voor een slagboom zoals ze dat altijd op de tolwegen in Frankrijk deden, maar kun je gewoon doorrijden. Rond 4.30 pm kwamen we aan bij het plaatsje Paynesville en besloten we om de boot tewater te laten bij de camping ernaast. We konden ook de trailer en auto stallen hier wat ideaal was zodat we die niet onbeheerd achter hoefden te laten.
Met een ½ uurtje was ie opgetuigd en konden we op de moter het meer op. De Gippslakes waren een stuk wijder als dat we verwacht hadden. Halverwege hebben we de main gyp opgezet en nog even een lekker stukje gezeild. We besloten na het weer te hebben gecheckt in een kommetje te gaan liggen, beschut tegen de matige oosten wind die we die nacht zouden krijgen.Dat bleek een goed idée toen we de volgende ochtend wakker werden, want de boot bewoog nauwelijks. Het was super mistig en niet echt iets waar we zeilplannen bij kregen. Eerst maar effe een lekker zwemmetje pakken en wakker worden. 
Onder het ontbijt nog even het weer bekeken en dat zou smiddags opklaren. Tevens kwamen we erachter dat de Gipplakes rond deze tijd van het jaar vol blauw algen zaten volgens een officiele waarschuwing van de Victoriaanse overhead, holly shit, was ik niet net wezen zwemmen ? Contact met water dient te worden vermeden……………. Nou ja anyway, vanavond maar een duikje in de zee om die rommel aftespoelen. We besloten op de moter een rivier op te varen in de hoop wat mooie kliffen te zien. Het tochtje was leuk, maar niet spectaculair. Het weer was volledig opgeklaard en er stond een goeie wind toen we terug bij het meer arriveerden. 
Het eten voor de lunch deed niet onder voor het gemiddelde 5 sterren restaurant en er werd vanalles uit het ruim getrokken om de bemanning tevoeden. We besloten beide zeilen op te zetten en up we go, de vaart erin. Er waren nog een stuk of 10 andere zeilboten op het meer, veel minder druk als we verwacht hadden. Er zaten wat joekels bij zeg, zeilers met handschoentjes hahahahahah. Nou ja dat zal er wel bij horen als je een flink jacht hebt. The Zeeland, hielt zich goed op het meer en de twee kapiteins genoten zeer van de tocht. Eigenlijk was het de eerste keer dat we goed de vaart erin hadden tijdens een oversteek en
ook allebij confident waren en vooral relaxed ! Ongetwijfeld hebben alle voorgaande tochten (inclusief disasters) eraan bij gedragen dat we nu een stuk zekerder aan het roer zitten. Met wat lange slagen over het meer zeilden we naar de buitenkant van het meer waar we beschutting kregen van de duinenrij die ons met de zee scheiden. Er was daar een mooie lange lagoon met ondiep water en wat steigers waar we de boot konden afmeren. Daar vonden we ook op de steigers aanplak biljetten van de blauw algen en dreef het ook met een dikke laag aan de oppervlakte.
Eenmaal aangelegt pakten we de handdoek en slippers en hopten we de duinen over om aan de andere kant te gaan kijken. Het strand hier heet 90 Mile Beach, laat zich raden dat het hier niet om een kort strandje gaat. Een duik in de golven om de (mogelijke) blauw algen eraf te wassen , was een welkome verfrissing. Angela was nog schelpen wezen zoeken en kwam terug gelopen om te verklappen dat het stikt van de Blue bottles ofwel we dachten dat het de boxjelly fish was. Ze lijken er heel erg op, maar later die middag vertelde een andere zeiler ons dat ze niet gevaarlijk waren, alleen wat irritatie opleverden. Behalve de steiger was er ook een informatie bord en een long drop. Op het informatiebord stond dat er ook bottlenose dolfijnen in de Gippslakes zwommen. We hebben ze nog niet gezien, maar we hebben nog 5 dagen om heerlijk rond te zeilen. Er was die avond een schitterende zonsondergang wat mooie plaatjes opleverde.
We hadden beiden pakjes voor elkaar gekocht en ook van vrienden toegestuurd gekregen dus besloten we die op Chritmas Eve open te maken. De kerstman was creatief geweest ditjaar en er waren boeken, DVD’s en een luchtje voor de vrouwelijke kapitein.
Voor de vakantie hadden we een wat zwaardere 240V omvormer gekocht zodat we de laptop onbeperkt konden gebruiken en savonds hebben we lekker de reis DVD’s gekeken. Het viel gelukkig mee met de muggen dus het luik kon gewoon open blijven. Angela had twee grote steaks gekocht. Eigenlijk voor kerst, but what the heck, het is kerstnacht ! Rond 11 uur deden we de luikjes dicht en gingen we een onrustige nacht tegemoet. Halverwege de nacht gingen er allelei stagen klapperen en zijn we er allebei een paar keer uitgeweest om de zaak vast te zetten, maar uiteindelijk bleken de oorstoppertjes nog de beste oplossing.
Toen we s’ochtends wakker werden had het ook een beetje binnen geregend, maar inmiddels stond de wind uit een andere richting dus droogde de kajuit snel. Angela had wat meer slaap nog en bleef wat langer in haar slaapzak liggen. Er was geen wireless internet ontvangst dus kon er niet voor het weer gecheckt worden. Het water is inmiddels helemaal vlak, maar soms kwam er opeens een flinke windvlaag dus we bleven nog een paar uur liggen aan de steiger. Uiteindelijk was het toch tijd om te gaan en voeren we op de moter richting Paynesville. Zeilen was niet echt succesvol, want er stond maar een matige wind op het meer. Eenmaal in Paynesville bleek al snel dat het hele dorp dicht was en met kerst gewoon thuis was. Er was nog wel een steiger bereikbaar waar we het afval konden dumpen, de wc legen, ijs konden halen en de watertank opvullen. De benzine pomp was nog wel gesloten, maar we hadden nog een halve tank dus dat was niet echt nodig. Wel hadden we nog boodschappen voor vanavond nodig, maar met een vegetarische currie konden we dat ook oplossen. Na wat op de boulevard gewandeld te hebben en naar wat andere boten te hebben gekeken, wandelden we terug naar de boot en vroegen we ferry kapitein waar we het beste Koala’s konden spotten op Raymond eiland, wat aan de overkant lag.
Hij vertelde ons dat we de boardwalk af moesten lopen en dan naar het midden van het eiland te gaan. Wij met de boot naar de overkant gevaren waar we een private jetty op hebben gezocht om aan te meren en de boot goed hebben vastgelegd. Het was inmiddels weer opgehouden met regenen en we konden met de camera op pad om het eiland te verkennen. Na een minuut of 5 kwamen we iemand tegen waaraan we de weg vroegen om de Australische Icon te vinden. Ze bleek een Nederlandse te zijn en we liepen een tijdje samen over het eiland terwijl ze ons uitlegde waar we ze het beste konden vinden. Angela had de eerste (3) Koala’s gevonden. Als je eenmaal weet hoe ze te vinden, dan zie je ze in bijna elke boom. Net als de Leafy Seadragon onderwater. Het zijn stille beeskes die heel de dag een beetje slapen en eten. De mannetjes verraden zich met een lokroep die nogal hard kan zijn. We waren druk plaatjes aan het schieten toen Marie-Clare weer terug kwam op haar fiets en ons uit nodigde voor een drankje bij haar thuis. We hebben de vriendelijke uitnodiging aangenomen en liepen met haar mee naar haar nieuwe Holiday Home. Ze hadden het 3 dagen geleden gekocht en de sleutel gekregen en waren druk aan het poetsen om het naar hun zin te maken. Marie-Claire woonde hier al 10 jaar samen met Andrew haar Australische man en haar twee dochters. Van het een kwam het ander, het was gezellig en we mochten zelfs blijven eten. Omdat we het prima naar ons zin hadden en de gastvrijheid niet wilden afslaan hebben we de eerste kerstdag bij hun gevierd met een heerlijk seafood diner. Rond 8.15 pm zijn we terug gegaan naar de boot om naar een ander plekje te gaan waar meer beschutting was. Toen we bij de boot aan kwamen bleek het heel rustig weer te zijn geworden en besloten we te blijven liggen. We hebben wat meer touwen aan de boot bevestigd en hebben er alle vertrouwen in dat het goed zal gaan vanacht. Morgen is er slecht weer opkomst dus zullen we wel een dagje binnenzitten, maar Dinsdag gaat de zon weer volop schijnen.
Om 6 uur prikte de eerste zonnestralen door de gordijnen heen en deden we onze luikjes open. Angela had nog wat meer slaap dus bleef liggen, maar ik vondt het wel welletjes geweest en ging douchen onder de solar douche die uiteraard weinig warmwater meer bevatte, maar goed genoeg was voor een korte douche. De boat had de nacht goed doorstaan en we lagen prima in de luwte van een andere boot. Ook de touwen zaten nog prima en zoals het er nu naar uitziet blijven we hier inderdaad gewoon liggen voor vandaag, want de donder en bliksem nodigt niet echt uit om te gaan zeilen. Rond 12 uur knapte het toch op, althans was het droog, en besloten we naar het stadje Paynesville te gaan met de Ferry. De supermarkten, cafe’s en restaurants waren inmiddels open gegaan voor boxing day en alles kwam weer tot leven. Eerst maar even wat voorraad inslaan in de supermarkt, een pie in de locale bakkerij en een kadootje voor Marie-Claire om te bedanken voor de gastvrijheid. Er bleek ook een laundry te zitten waar we de was kunnen doen en zelfs openbare warme douches voor de bootjes figuren (lees zeezigeuners zoals wij). Nog wat foldertjes gestruind met info over de local area en hop terug met de Ferry. De 10 kg aan boodschappen maar eerst eens thuis gebracht en toen de teigerbolletjes klaargemaakt voor de lunch. Daarna zijn we het kadootje af gaan geven bij Marie-Claire en Andrew en ze waren er heel blij mee. Wederom kregen we een uitnodiging voor de BBQ vanavond, maar die hebben we beleefd afgeslagen. Omdat het inmiddels strak blauw was besloten nog een keer Koalas te gaan spotten op het eiland en met succes. De kleine donzige beertjes lieten zich makkelijk vinden en waren super geduldig en daardoor zeer fotogeniek. Eenmaal terug bij de boot zitten we nu lekker aan de chips op het achterdek. De boot schommelt op de golven, want er staat nog steeds een stevige wind, maar we liggen in de luwte en onze bekkies worden bruin, want het zonnetje is weer doorgebroken. Het grappige is dat na een dag of zo aan board ben je zo aan het schommelen gewend dat als je het land op stapt je gewoon doorschommelt. Vanavond staat de Indiase curry inclusief Pappadums op het menu voor de volledige bemanning, het zal me een feestmaal worden.
Hier stopt het verhaal even, althans wat bedenk tijd, want ondanks de nieuwe inverter bleek nu de accu te langzaam bij te laden door het zonnepaneel. Helaas pindakaas dus en kon er maar beperkt geinternet worden. Na nog een dag of twee te hebben rondgezeild op de Gippslakes rond Lakes Entrance waar we wat voorraad ingeslagen hebben en rondgewandelt. Het lijkt hier een beetje op Renesse met alle populaire figuren in scheurbakken inclusief Tatoo Bob. Het water is hier Azuurblauw omdat het direct aan de ingang met Zee ligt, echt schitterend mooi om te zien.
Tijd voor de boot op de kant te zetten, dus we zetten koers naar de camping waar we de trailer achter hadden gelaten. Dat bleek dus lastiger te zijn als we dachten, het zag er allemaal anders uit als dat we ons konden herrinneren. Uiteindelijk kwamen we wel bij de aanlegplaats en stond de boot met wat extra touwwerk zo op de kant. We hadden nog 3 uur om te rijden richting Sydney, dus vlam in de pijp. We vonden rond 9 uur een camping waar we konden overnachten. Toen we de boot in wilden en langs de wielen liepen bleek dat we een klap band hadden gehad zonder het te hebben gemerkt.
Klusje voor morgen als het licht is. De volgende ochtend vroeg op om de laatste kms richting Sydney af te leggen en de band te verwisselen. De reis liep voorspoedig en we kwamen rond 6 pm aan op de plek die we hadden uitgezocht. Na wat met locals te hebben gesproken bij de waterkant besloten we een andere suburb op te zoeken met een betere reputatie en boatramp. De trailer en auto zouden hier 3 dagen achter blijven en we hadden geen plannen om terug te zeilen mocht iemand ze willen lenen. Vlakbij de boatramp was een kom met allemaal boten erin die daar afgemeerd lagen dus wij zochten een plaatsje ergens in het midden. De rivercats (ferries) zorgden voor wat golven snachts maar op zich was het goed te doen.
De volgende ochtend was het grijs bewolkt en niet echt uitnodigend om vroeg op te staan. Rond tienen moterden we richting de Sydney Central Harbour waar het Operah House en de brug liggen. Het was een uurtje varen voordat we daar aankwamen en de drukte op de kant en op het water was goed te merken, Sydney maakte zich al vroeg op voor de Oudjaars avond of te wel New years Eve. Eenmaal aangekomen zochten we een plekkie tussen de vele andere boten en begonnen aan de toastjes. Er lagen ook andere Dutchies en die hadden dat goed kenbaar gemaakt door een enorme Hollandse vlag op het achterdek te hangen.
De lucht was inmiddels volledig opegebroken en de sfeer op het water was gemoedelijk. Hier en daar wat gejoel van groepen feestgangers die zo af en toe in het water belanden. De duizenden mensen op de oever waren ook behoorlijk aan het feesten en werden vermaakt door optredende bands. De uren vlogen voorbij en gedurende de dag vlogen er helikopters door de haven en was er ook een stunt vliegtuig die allerlei acrobatische toeren uithaalde.
De blusboot van de haven authorities deed nog een rondje met z’n bluskanonnen vol aan en langzaam werd het donker. Tijd voor de traditionele boten parade waarbij er allelei boten opgetuigd waren met lichtslangen in diverse figuren en uitbeeldingen. Eerst kwam het zgn. Kindervuurwerk om 9 uur, waar we al enorm van onder de indruk waren. Er waren 5 plekken waar tegelijkertijd hetzelfde vuurwerk op af werd gestoken + vanaf de flatgebouwen van het busines district. De brug werd buiten gehouden, waarschijnlijk omdat ie bij het 12 uur vuurwerk al volop gebruikt wordt. Dat bleek 3 uur later inderdaad het geval te zijn toen we een prachtige show van 12 minuten te zien kregen met de meest uiteenlopende schouwspellen. Toen de show over was bleven we nog een half uur liggen om het op het water wat rustiger te krijgen voor de overtocht naar een kalmere baai aan de overkant van het water. Dat was best wel even spannend om voor het eerst in het donker te varen en dan ook nog op de drukke wateren van Sydney, maar alles ging goed en we kwamen heelhuids aan de andere kant waar we een “stil” plekje opzochten voor de nacht.
Na het geimproviseerde nieuwjaars ontbijt vertrokken we op de moter richting Manly wat aan het begin van de haven ligt nabij de open zee. De golven waar we doorheen voeren, deels opgeworpen door de grote jachten die om ons heen voeren (met weinig rerspect) deden de boot goed schommelen, maar die hielt zich goed. Eenmaal voorbij de haven monding werdt het langzaam rustiger en konden we even op adem komen aan een steiger waar we de vooraden konden aanvullen, plee legen en afval van board konden gooien. Omdat we na 100 mtr ook een brug tegen zouden komen verder rivier opwaards, haalden we de mast naar beneden om niet te hoeven wachten totdat de brug omhoog ging. Aan de andere kant van de brug was ook een tankstation waar we de benzine tank konden vullen voor de verdere trip. Alles aan board en we voeren verder de rivier op. Dat bleek niet al te lang te zijn en nadat we het anker hadden gedropt, heerlijk zwemmen. Eindelijk zwemmen, want op de Gippslakes hadden we dat door de blauw algen niet of nauwelijks kunnen doen. Komt die middag een ander bootjes figuur vrolijk vertellen dat er dit jaar al 5 haaien aanvallen zijn geweest in Sydney haven, was dat gelijk de laatste zwempartij dus. We hebben de rest van de middag lekker op de golven gekabbelt en wat gelezen en gevist.
De volgende ochtend kwam er een koffie bootje langs alle passanten om de krant, koffie en broodjes te verkopen. Na het ontbijtzijn we aan de terugreis begonnen die een uur of 3 zou duren. Het was precies dezelfde weg, maar vandaag stonden er minder hoge golven, of het speedboat publiek hield zich beter aan de vaar snelheid, dat kan ook. Het was wel even dringen bij de boatramp, maar met een half uurke stond The Zeeland op de kant en konden we vertrekken richting Palm Beach. Dat was maar een 45 minuten rijden dus dat viel alles mee. Daar aangekomen bleek dat de boatramps niet al te best waren en Angela durfde het niet aan om de boot tewater te laten. Na wat rond te hebben gehangen en gewacht totdat de file was verminderd veranderde het plan van verder varen, naar terug naar huis. Die avond hebben we nog 3 uur gereden en kwamen om 11 uur op een Camping terecht waarbij er een bordje bij de receptie stond No vacancy. Een rondje over de camping leerde ons dat er nog volop plek was voor een boot en auto dus parkeerden we em ergens op een veldje om maar te zien wat er gebeurde. Helemaal niks dus, want de volgende dag toen we bij de receptie gingen betalen had de eigenaar ons niet eens opgemerkt. Een warme douche is toch altijd wel lekker na een paar uur in de auto. Die dag stond er een rit van 800 km op de kaart dus gas op de plank. Op nog 1 lekke band na ging de rit goed en kwamen we ruim voor het donker aan op een leuke camping aan een riviertje. Zwembroeken aan en afkoelen en het zweet eraf wassen. Savonds heerlijk gegeten en in slaapgevallen met de geluiden van het bos (Corella’s, Koukabourahs, Papegaaien en net naast de boot een Uil op een tak.
Angela vondt het een goed idee om vroeg op te staan en om 7.30 zaten we achter het stuur voor de laatste rit naar huis. Bij degrens tussen Victoria en South Australia konden we de hele koelbox legen en al het groente en fruit inleveren, omdat er zogenaamd gevaar voor ziektes is, wat een onzin, maar we hadden weinig keus. De reis verliep goed en rond 4.30 pm konden we de boot achteruit de driveway opduwen om hem weer op z’n oude plekje terug te zetten op de Crozier Hill.
De meeste planten en bomen hadden het overleefd en ons 5 trouwe 2 en 4 voetertjes hadden de kerstvakantie ook goed doorgemaakt. Na de boot uitgehoost te hebben, de BBQ aangemaakt om de laatste worstjes te grillen , met een eigen gebakken patatje met en zonder alle gezonde groente (sorry Ma). Wederom een leuke vakantie geweest met wel wat spannende momenten, maar van elke zeiltocht leer je weer en er valt nog genoeg te verkennen.
The Ozzis.
