Sulawesie duik vakantie

Adelaide 12-6-2014

We arriveren s'ochtends veel te vroeg op Adelaide airport, de rit was snel en zonder oponthoud over de Main South road en we hadden zelfs de express way mee. Nou ja beter te vroeg dan te laat. Angela zet me af, een kus en ik pak de backpack en daypack achter uit de auto en off we go. Angela maakt er een dagje stad van en gaat naar de Bunnings om spulletjes voor de tuin te kopen. Het is goed weer dus mijn T-shirt is voldoende om de terminal te bereiken zonder kou vatten. We hebben tot nu toe een enorme zachte winter gehad met temperaturen tussen de 17 en 24 graden, dus we mogen niet klagen. Na wat rond gewandeld te hebben op de airport en m'n daypack gereorganiseerd is het al bijna tijd om in te checken. Nog snel even de exit card invullen en een ontbijtje bij de hungry jacks en door de douane. Ik vraag gelijk nog even wanneer m'n aussie visa afloopt omdat tegenwoordig er geen stickers meer ingeplakt worden, maar het gaat allemaal elelectronisch en online. Het blijkt dat ik nog maar tot september heb, dus het was goed dat ik het effe navroeg. Slingerdeslang door de vreet, drank en parfum shops en gelijk naar de gate. De drugshonden snuffelen ook nog even alle passagiers langs en voor ik het weet zit ik op m’n stoel aan het raam. De driezitter is slechts bezet door een Maleisische student en mijzelf, dus we hebben genoeg ruimte. Ik moet ook zeggen dat de stoelen voldoende beenruimte hebben dus dat wordt een comfortabele vlucht. We vliegen een stukje boven Adelaide, maar prikken al snel door de wolken en de brandende zon verblindt me zodat ik het raampje maar dicht doe. Air Asia heeft de zaken goed onder controle en we vliegen strikt op tijd, tot nu toe geen turbulentie en ik verheug me op het lekkere eten en drinken wat rondgebracht wordt. Ik heb het geprebooked zodat ik lekker van de reis kan genieten. Bij vliegen hoort lekker eten. Ondanks dat Azië niet ver bij ons vandaan ligt en er ook nauwelijks tijdsverschil tussen ons zit, ben ik toch bijna 27 hr onderweg. Dat komt omdat er drie vluchten voor nodig zijn om mij op de plaats van bestemming te krijgen. Eerst naar Maleisië met een stop over van 6 uur in Kuala Lumpur met misschien voldoende tijd om even de stad in te gaan en chinatown te bezoeken. Dan door naar Java waar ik om 23.30 land en om 05.00 pas weer door vlieg dus dat zal wel een tukkie op de airport worden. We zijn ooit tijdens de wereldreis wel in Jakarta geweest, maar nog nooit op de airport dus heb geen idee hoe het eruit ziet. Ik vind airports altijd heel interessant. Het is een plaats waar mensen elkaar ontmoeten en afscheid nemen, met blije en verdrietige momenten en plaatsen waar mensen worden opgepikt en vervolgens duizenden kilometers verder weer worden afgezet. Na Jakarta is het nog een korte vlucht door naar Manado de hoofdstad van Sulawesie om vervolgens met de lokale bus naar de haven te rijden waar een boat klaar ligt van een kapitein die Sabong heet die me dan weer naar Bunaken brengt. Ik zal wel goed gesloopt zijn als ik daar aankom, maargoed om onderweg dan weer overal te overnachten is ook niks, want dat gaat allemaal van de vakantie af en we komen per slot van rekening om te duiken. Het is zeker 10 tot 15 geleden dat ik op duikvakantie ben geweest met Angela. Het duiken zit haar niet in het bloed vandaar dat we meestal avonturlijke bestemmingen zoeken en daar waar mogelijk ook duikmogelijkheden zijn zodat we allebei wat hebben. Niet dat ik avontuurlijke vakanties saai vind, maar het is altijd wel leuk om je hoofd onderwater te kunnen steken en nieuwsgierig te zijn hoe het er daar uit ziet. Sulawesie stond al een tijdje op ons programma om er dan een een maand ofzo rond te trekken van noord naar zuid maar omdat Angela der ouders eind dit jaar naar Australie komen had ze niet voldoende vrije dagen en zodoende is het nu een korte duikvakantie voor mijzelf geworden . Een leuke bijkomstigheid is dat ik de mates uit Apeldoorn ga ontmoeten in de tweede week op het eiland Lembeh. We zitten dan samen in de divelodge en gaan de bodem afstruinen naar gekleurde visjes. Het is daar voornamelijk klein spul wat er rond zwemt in tegenstelling tot Bunaken waar het voornamelijk wall dives zijn met als het goed is ver onderwaterzicht. Martin en Yvonne zitten nu al op een live aboard rond Bunaken, maar dat leek me geen feest zo op zo'n schommelende dobberboat. Tussendoor ga ik twee dagen het Tangkoko National park verkennen met een ranger en slaap daar ook in het lokale dorpje. Het vervoer moet goed te doen zijn van wat ik begrepen heb dus dat moet goed komen. We hadden nog een paar duizend roepies van de laatste keer dat we naar bali zijn geweest, maar ik kan er misschien net een ijsje van kunnen kopen dus we gaan op jakarta eerst de aussie dollars maar eens omwisselen. De cabin vult zich al met heerlijke etensluchten en ik krijg trek als ik er aan denk. Omdat het een budget vlucht is is het niet all in dus ik zal me gedragen. Ik doet het luikje even open en krijg de brandende zon in m'n gezicht, want we vliegen nog steeds boven de wolken. Tijd om wat boekjes te lezen, m'n duikcomputer weer eens te leren bedienen en wat rond te lopen. We vliegen inmiddels boven het rode hart van Australie en er is weinig bewolking dus ik kan leuk naar buiten kijken door de twee raampjes naast me. Ik zit net achter de vleugel en verbaas me hoe stil het is in het vliegtuig. Alle magen zijn weer gevuld en moet zeggen dat de kip sate prima smaakte. Er zat zelfs een drankje en desert bij dus ik mag niet klagen. Door het vroege opstaan zit ik nog steeds te gapen en ben nog zo suf als een konijn. Misschien ook omdat ik echt aan een break toe was, even weg van het werk, want de sales stagneerden een beetje en meestal is dat een teken dat ik er dan even tussenuit moet. Tot m'n verbazing kreeg ik op de laatste dag nog twee contracten getekend dus das leuk voor volgende maand. Ik merk dat ik het wel makkelijk af kan sluiten en verheug me enorm op wat komen gaat.

Nog twee uur vliegen naar Kl en we hebben aardig wat turbulentie op de vlucht. Ik heb altijd een rots vast vertrouwen in de piloten dus zit relaxed in de stoel vast gesnoerd. De catering is toch niet zo goed geregeld als dacht, het merendeel van de menu kaart is al uitverkocht, dus we zitten op een droogje. Gelukkig heb ik nog wat water van de lunch bewaard. Ik heb besloten de stad even in te gaan voor een paar uur, whynot, de airport kunnen we altijd op de terugweg nog verkennen. Op naar chinatown zou ik zeggen , misschien kan ik nog wat leuke souvenirs kopen of lekker uit eten, dat beviel de laatste keer ook toen ik was op weg naar holland was.



Het werd dus toch iets anders, want ik zat op weg naar KL sentral in de bulit train naast wat backpackers die een kaart van de stad hadden en zag dat je ook heel gemakkelijk met de trein naar de Batu caves kon. Das een makkelijke beslissing dus, want daar was ik nog nooit geweest en china town konden we altijd daarna nog heen. Op het station een take away jepati schotel besteld en smullen maar voordat de trein kwam. Drie kwartier later stapte ik uit even buiten de stad en met een korte wandeltocht stond ik voor een enorme gouden buddah aan de voet van een nog grotere cave.

Het was een flinke wandeling naar boven en de trappen waren omringd met stalletjes , maar de Maleisiers zijn niet opdringerig, je gaat gewoon je eigen gang. De caves zijn enorm hoog en er zijn een aantal tempels in gebouwd. Het stikt er van de apen dus oppassen geblazen dat ze je eten niets uit je tas rukken. De tempel bewaarders zien regelmatig wat offer bananen verdwijnen, die apen hebben daar een goed leven, ook als ze niet in de hindu god geloven, dan maar niet naar de hemel daar zijn al genoeg apen. Na een half uurtje te hebben rond gewandeld en wat fotos gemaakt pakte ik de trein terug en stapte in de stad uit om nog een biertje te gaan drinken op een terras ofzo. Dat terras bleek moeilijker te vinden als dan ik dacht, dus keerde ik terug naar het station en nam de trein door naar kl sentral. Daar aangekomen eerst maar even terug naar het restaurantje waar ik de jepaties had gegeten en koos nu een andere culinaire maaltijd die evengoed smaakte. Na nog een toetje te hebben gekocht liep ik naar de trein die me in 33 minuten op het vliegveld af zette. Daar wachtte me een verrassing, want ik bleek op het foute vliegveld te zijn en moest met een andere trein of bus 10 minuten verderop zijn. Degene aan de balie die ik het vroeg bood me aan om me erheen te brengen. Gooie peer dacht ik, lets go, maar onderweg bleek ie ook niet helemaal te weten hoe ie er moest komen, dus ik begon al een plan B te verzinnen als ik m’n vlucht zou missen van Beter op tijd zijn volgende keer. Anyway , hij reed er uiteindelijk in 1 keer goed naar toe en ik zit nu naast het stopcontact uit te rusten en de tablet op te laden. Er is wel wifi, maar ' tablet pakt het signaal niet echt op dus houdt ik het bij het typen van het reisverslag. Naar Jakarta is het maar een uurtje vliegen en dan 5 uur pitten op de airport voordat de vlucht naar Manado vertrekt. Ik poets nog effe m'n tanden voordat ik aansluit in de rij om in te checken. We vliegen niet op tijd, maar gelukkig heb ik genoeg speling gehouden met de doorvlucht naar Manado die overigens met een andere maatschappij is dus die zullen zoiezo niet wachten, maargoed we zien wel.

Jakarta airport ziet er eigenlijk best mooi uit en het douane geneuzel en het kopen van een VOA was heel simpel. M'n bagage was er ongeschonden uitgekomen dus kon ik op zoek naar een plekkie om een paar uur te snurken. Niet ver van de moneychanger was een restaurantje wat gesloten was en met wat geschuif van twee banken aan elkaar had ik een heerlijk comfortabel bed. Alarm een uur voor vertrek gezet en m'n travel-cord alarm geinstalleerd zodat ze m'n bagage niet konden jatten en daarna snurken maar. Al met al toch even 4 uur plat geweest en ik stond een stuk fitter op. Eerst effe naar de wc om op te frissen en toen richting wat ik dacht de checkin balie. Tot m'n verrasing vertelde ze me dat ik een totaal andere terminal moest zijn. Godnondejuh . Shuttlebussen waren er niet meer dus dan maar een ripoff taxi. Daar aangekomen duurde het eeuwen voordat ik aan de beurt was dus besloot halverwege maar de lokale gewoontes te copieren en voor te dringen. Toen nog bagage inchecken wat duurt dat allemaal lang, zelfde truuk maar. Toen met een sprint naar de gate en ik was nog net op tijd, maar nog lang niet de laatste. Met 15 minuten vertraging gingen we op weg naar Manado . Ik zat naast Lucky in het vliegtuig, een aardig manneke, die me zelfs een fles water aanbood. Het zweet stond nog op m'n rug van de haast, maargoed ik had het gered. Met vier uur vliegen moeten we er zijn, best een lange vlucht nog, maargoed eenmaal op de plaats van bestemming kan ik lekker de hele dag op m'n verandaatje zitten en een beetje snorkelen of de buurt verkennen. Moet nog wel wat drank inslaan en tandpasta kopen voordat ik naar het eiland vaar. Het zal daar ongetwijfeld duurder zijn. Heb inmiddels uitgevonden dat er aan board niks te eten valt behalve wat snackies , mnnnnn dat wordt eerst flink ontbijten als ik aankom. Halverwege de vlucht besloot ik toch maar wat bikkies te bestellen en een sunkist. Tjee wist niet eens dat dat merk nog bestond haha. Een drie kwartier voor tijd melde de captain zich en meldde dat Manado een uur tijdsverschil heeft met Jakarta, dus dat was een meevaller, want ik had op een uur en drie kwartier gerekend. De locale krant die door het vliegtuig was verspreidt bleek een leuke souvenir met foto's en artikels over de world cup. Uiteraard stonden er fotos van Belanda in en ook van de aussies. Het schijnt zelfs dat ze tegen elkaar moeten spelen lateron. Omdat het tijdsverschil met Brazil enorm groot is, komen de wedstrijden hier rond 3 am op tv en dan slaapt Dutchy gewoon. Hollander of niet. Iets later als gepland landen we op Manado airport en met 5 mnuten heb ik m'n bagage. Uiteraard wordt iedereen begroet door een scala aan taxi chaufeurs, maar ze zijn erg beleefd en blijven niet aandringen. Ik doe wat we altijd doen, loop naar buiten, door de tolhekken van de airport en steek 100 mtr verderop m'n duim omhoog en negeer beleefd de eerste 6 woeker snorders totdat er een knaap in een blauw busje aan komt karren die me voor 35 dollar cent naar de stad wil brengen. Geen gezeik over handjeklap en een half uur later betaal ik precies de 3500 Rph die we afgesproken hadden. Ik herrinner me de wisselkoers niet exact, maar ik deel het voor het gemak door 10000. Ik had vanochtend op de airport gewisseld om het maar gedaan te hebben. Normaal gesproken struin ik de hele buurt af voor de beste wisselkoers en vindt die ook altijd, but op z'n aussies gezegt, couldn ' be bothered . In het centrum van Manado stap ik uit en zoek eerst een restaurant op om te ontbijten. Ik bestel iets wat “bak mie jakarta” heet, het klinkt leuk en heb het nog nooit eerder gegeten dus we zullen wel zien wat er op ons bord verschijnt. Het was niet precies wat ik als een verrasings menu in gedachten had, vermicellie , gehakt en een soepje met prei en vlees ballen. Anyway , het smaakte met veel soyasaus, chilli en fantasie en most of all, de maag was gevuld. Ernaast zat een supermarkt waar ik een flesje wodka en tandpasta koop en weet warempel iemand vinden die engels spreekt en me op weg kan helpen naar de haven. Twee minibusjes verder zie ik het water en een sterk vervuilde haven met heaps of plastic.

 De Captain, waar ik nu de naam al van kwijt ben staat op me te wachten en vraagt of ik Mr Frans ben. Na mijn bevestigende antwoord, krijg ik een stoel aangeboden in het wacht hokje en wordt er hard geschreeuwt naar iemand die een speedboat deze kant op vaart. Iets verderop staat een stalletje met het woord martabak erop, wat me doet herinneren aan een heerlijk gevulde pannenkoek met kruidige vulling. Een nadere inspectie aan het stalletje doet me toch besluiten om niks te bestellen, simpelweg omdat ik een hekel heb aan koud eten en ze kon niks opwarmen. Mijn ogen waren toch groter als mijn maag dus het was maar beter ook. Een half uur durende bootrit brengt ons naar Bunaken door een sterk vervuilde zee, zelfs zo erg dat de captain af en toe zacht gaat varen om de hopen vuil te ontwijken. Het hotel ligt in een beschermde lagoon met een wit strand en direct aan de baai. Half mijn bagage wordt door de crew gesjouwt en m'n daypack sjouw ik zelf de heuvel op. In het restaurant ontmoet ik de eigenaresse Willeke de Bruin. Hollandser kan het niet en ze is ook nog geboren in Dordrecht how is that. Een vrolijke tante de getrouwd is met een Indonesier van Bunaken zelf. Het resortje bestaat uit een aantal bungalows op een heuvel gebouwd met fantastisch zeezicht en een restaurant boven de duikschool.

 Eerst maar een lekkere bintang beer en een kletspraatje pot in het nederlands. Ik vraag Willeke hoe het zit met visas voor een half jaar ivm onze plannen om on and off 6 maanden in Indonesia en Australia te verblijven. Ze verteld me dat er een speciaal visa is wat dat mogelijk maakt via een sponsor in indonesia. De sponsor is dan een reisburootje en je kunt hier volop rondreizen. Kijk das handige info waar we wat aan hebben voor later. Even later terwijl de bintang al verdwenen is in mijn keelgat, wordt de lunch opgedient. Een heerlijke warme vis, met rijst, groente en specerijen plus een grappig drankje met een groente salade erin. Voortreffelijke kok mag ik wel zeggen, ik denk dat ik hier maar wat langer blijf als alleen vandaag. Na de lunch pak ik mijn rugzakken verder uit en richt de kamer wat in. Uiteraard eerst even een koele douche, want na 27 uur reizen ruik je nou eenmaal niet meer zo fris. Wat een verademing. Helaas duurt de afkoeling maar 3 minuten voordat het zweet weer op mijn voorhoofd staat. De tropen zijn heet en vochtig dat blijkt. Angela had net voordat ik het resortje binnenkwam al gebeld om te vragen of ik al aangekomen was. Eerst maar even lekker gaan snorkelen om verder af te koelen. Van afkoelen komt weinig, want het water is bijna even heet als de lucht. Evengoed is het verfrissend en zie ik wat interessant onderwaterleven inclusief hele scholen visjes die ze gebruiken in de shopping centra om de dode huidcellen van je af te eten. Moet toe geven dat de visjes helemaal geen belangstelling hebben voor mijn voeten, dus of ik stink nog teveel of die beestjes krijgen normaal gesproken niks te eten en bij gebrek aan beter wagen ze zich dan aan het kannibalisme. Na een half uurtje kom ik weer terug bij het resort en koop ik een cola om die met wodka te mixen en lekker op mijn balkon op te drinken met een fantastisch uitzicht over de baai en omgeven door tropische planten en palmbomen. Terwijl ik op de verandah zit komt Willeke omhoog lopen met Angela aan telefoon. Ze had m’n mailtje gehad wat ik vanuit de receptie had verstuurd en wist dat ik veilig aangekomen was. Leker effe een half uurtje gekletst en de vrouw ook weer gerust. Nog even de was uitspoelen en te drogen hangen en we kunnen bijna de zonsondergang zien. Rechts van me ligt een enorme vulkaan, maar met de huidige temperaturen nodigt het niet uit om die te beklimmen. Ik kom hier om te duiken dus daar concentreren we ons op. Het stikt hier trouwens van de beesten, behalve hanen, geiten en honden hoor ik ook allerlei tropische geluiden van vogels die ik nog niet gezien heb.

14-6-2014

Afgelopen nacht heb ik als een blok geslapen en om 7 pm onder de dekens gekropen. Ik had het wekkertje gezet om 8 uur zodat ik nog tijd had om te ontbijten voordat duikboat vertrok. Gisteravond ging ie dus al af en was ik na een uur pitten er al weer uit om het alarm af te zetten. Door alle nieuwe geluiden was ik evengoed wakker om 6 uur, maar viel toch steeds weer in slaap. Omdat ik de enigste gast ben, maakt het ook niet uit hoe laat we vertrekken dus ik kan op me gemakje alles doen. Het ontbijt bestaat uit vier boterhammen met een omelet. Als ik alles op heb ontdek ik dat er ook pindakaas, hagelslag en jam op tafel staan. Das dan mooi voor morgen. Er hangt wat bewolking, maar verder is het warm en komt hier en daar de zon door. De baai is vlak dus zeeziek zullen we wel niet worden. Jimmie is mijn duikgids voor vandaag en hij verteld dat we twee lokale riffen gaan beduiken vanochtend. Ik sjouw m'n duikuitrusting naar beneden en teken de benodigde papieren plus krijg een mooie tag om te laten zien dat ik de parkfees heb betaald. 

Hopelijk doen ze wat goeds met het geld, want aan de oppervlakte drijft een hoop zwerf afval en dat zou best eens aangepakt kunnen worden. Onderwater is er verrassend weinig afval te zien Gelukkig en de riffen zijn volledig in takt. Ik had gevraagd of we niet al te diep konden duiken ivm het weinige slaap wat ik de afgelopen 48 uur had gehad. Omdat de zon toch wat verstek liet gaan was het zoiezo wel gunstig om ondiep te duiken ivm de betere kleuren pracht. Volop foto opportunities op elke vierkante meter koraal en voor ik het wist begon de batterij low aan te geven. Van keizers vissen to koraal duivels, anemoonvissen, puffervissen, turtles en zelfs twee mini zeepaardjes. De gids weet een hoop te vinden en is over het algemeen netjes met natuur. Na 60 minuten vinden we het wel welletjes en zegt ook mijn manometer dat het tijd is om omhoog te gaan. 35 bar in mijn tank en 115 in die van Jimmie. Die gasjes ademen water zo te zien. Zijn uitrusting was em geschonken door een 80 jarige Noor die hier zijn laatste duiken kwam maken voordat ie er mee stopte. Wat een mooie gift omdat dan aan een lokale duikgids te schenken die daar zijn brood mee kan verdienen.

 Na een minuut of 50 aan de oppervlakte te zijn geweest en een bakkie thee te hebben gedronken met bikkies, plonzen we het water weer in op een andere duikstek iets verderop. Dit keer zien we niet 1 maar zelfs 4 turtels, maar mijn batterij heeft het al opgegeven. Verderop zien we weer een heel scala aan vissen en prachtige koralen alsmede andere duikers. Sommigen met een hele indrukwekkende camera uitrusting. De gids zwemt heel rustig en doet zijn best leuke dingen op te zoeken en met succes, want om de paar minuten rammelt hij met een tikker om mij wat nieuws te tonen. Na wederom 60 minuten bellen te hebben geblazenJimmie laat een safety baloon op om de kapitein aan te geven waar we zitten en even later varen we richting het resortje. Inmiddels is het begonnen met regenen, maar ja nat zijn we toch al. De crew zorgt voor het sjouwen en spoelen van de uitrusting dus daar hoef ik me geen zorgen over te maken. Na een lekkere (koude) douche in m’n kamer ga ik richting het restaurant om van de lunch te genieten. Nog maar even geen bier, want het stikstof gehalte zal nog best hoog zijn in m'n bloed. De lunch is evenals gisteren een heerlijke vis in indonesische saus met witte lijst, groente en als dessert wat opgesneden papaya. Het eten is hier prima verzorgt en ik zal het hier zeker vijf dagen prima naar mijn zin hebben. Willeke de eigenaresse verteld me dat ze vannacht om 2 uur voetballen hebben zitten kijken en Nederland heeft Spanje met 5-1 verslagen. Wauw, en dan te bedenken dat ze vier jaar geleden in de finale van Spanje verloren. De Australiers daarintegen hadden van ik geloof Chilie verloren met 1-2, who cares, ik heb twee keuzes en ben nu gewoon alleen maar Hollander hahahaha . Na de lunch ga ik richting m'n huusje, wat trouwens een fantastich mooi houten hutje is met balkon wat over de zee uitkijkt. Ik heb het voorste hutje zonder enige obstructie en geniet van het panoramische uitzicht. Een mooi punt om het tij te zien komen en gaan, de bootjes de baai in te zien varen en de locals op strand te zien spelen. Het resortje is omgeven door tropisch oerwoud, echt overal zie je palmen in allerlei soorten en maten. De vogels die ik gisteren hoorde schreeuwen vliegen over m'n huisje, maar krijg er nog geen goed beeld bij. Ze lijken op de corellas van thuis in zowel geluid als groote. De haan de ik vanochtend rond 7 uur hoorde heeft ook een afternoon shift en laat driftig van zich horen en probeert boven het geluid uit te komen van het naburige restaurant. Ik copieer de fotos van de camera op de tablet en kijk ze stuk voor stuk door. Er zitten een hele hoop schitterende bij die echt de moeite waard zijn. Ik maak er gelijk een kopietje van op m'n memory stick zodat als ik ze kwijt zou raken nog in iedergeval een kopietje heb. De regen is inmiddels opgehouden en ik besluit even naar het marktje te lopen om wat nootjes te kopen en wat sinaasappelsap voor op m'n balkon. Een stuk zeep is ook wel handig, want die ontbrak in de kamer. Zeker omdat het zo warm is, het wel fijn om af en toe het zweet van je af te wassen. Ik had meedeleiden met de mensen die naast me zaten in het vliegtuig van Jakarta naar hier hahahahah. Ben blij dat de hele vliegreis goed was verlopen en kom langzaam tot rust. Weinig keus trouwens, want buiten duiken is er hier weinig te doen. Ik heb de boekenkast achter de receptie geplundert om ook wat te lezen te hebben s’middags. Misschien ga ik morgen middag even wat meer het binnenland in om de boel wat verder te verkennen. Het zal klimmen worden, want naar het bungalowtje is het al heel stijl. Ik heb zitten kijken of ik ergens m'n hangmat op kan hangen, maar op het balkon wordt dat niks heb ik al gezien. Behalve ikzelf zitten er nog drie andere touristen in het resortje die nu net terugkomen, maar morgen vertrekken dus ze zullen vandaag wel een land excursie gedaan hebben. Ik heb net even een kaart van het eiland bekeken en er loopt een weg volledig rond het eiland, dus das misschien leuk om met een brommertje te doen van de week. Eerst nog maar even goed uitrusten, want de vermoeidheid zit er nog behoorlijk in. Volgens zeggen heb ik de nieuwste en beste matras van het hele resort, maar de rugpijn doet me meer herrineren aan een soliede plank als een zachte matras. Misschien ben ik wel teveel verwent met ons waterbed thuis. Er komt nog een klein buitje over drijven, maar ik zit hoog en droog op m'n verandah met op de de achtergrond, herstel, voorgrond wat Indonesisch folklore muziek van het nabijgelegen restaurant. Het is inmiddels rond vijven en de lucht is volledig betrokken. Ik denk dat we vanacht ook wel wat buien krijgen, maar dat maakt altijd een mooi geluid op de golfplaten net als thuis op de Crozier Hill. Het is toch wel even wennen zo zonder Angela erbij, maar volgende week ontmoet ik de Tweeltjes dus heb ik weer wat company. Ik spray me in tegen de muggen, want ik zag al eea rondvliegen wat op dengie muggen leek. Van het hotel zeggen ze dat er hier niks zit, maar ik ben er niet helemaal zeker van en ik heb die rotzooi niet voor niks meegenomen. Tropical strength staat erop dus het zal wel goed zijn. Ook s’avonds is het hier goed warm en het nodigt niet uit voor veel inspanning en bevalt mij goed momenteel. Ik vond nog een aparte vrucht of beter gezegd noot op het strand.

 Weinig kans om die mee naar huis te nemen, maar ik maak er een foto van om aan Angela te laten zien. Het tij is inmddels weer helemaal opgekomen en de meeste boten zijn vertrokken uit de baai. Het zullen allemaal dagboten zijn geweest denk ik die duikers en snorkelaars hierheen hebben gebracht voor een dagje bellen blazen.
Gisteravond nog leuk met de laatste gasten zitten kletsen en rond 9 uur richting m’n mandje of beter gezegd plank, want het bed slaapt erg hard. Ik spray me elke avond in met gif tegen de muskieten, ze zitten er wel, al zijn het er niet veel en slaap ook gewoon onder m'n eigen klamboe. Uiteraard was ik met de eerste zonnestralen wakker, maar had redelijk goed geslapen. Ik zag vanuit m'n bed dat er aardig wat blauwe lucht te bespeuren viel, een goed teken voor het duiken. Eerst maar even duikspullen verzamelen, volle batterijen mee voor de onderwater foto's, een vlugge blik op de duikcomputer verteld me dat ik bijna stikstof vrij ben. Het ontbijt is hetzelfde als gisteren, maar ipv het ei te verdelen over de 4 geroosterde boterhammen, doe ik het op twee en de andere met pindakaas en hagelslag, wat een feest in tropen. Na het ontbijt sjouw ik m'n duikspullen richting de boot waar Jimmie al op me staat te wachten. Ik vraag em of we naar de andere kant van het eiland kunnen ivm de stand van de zon en hij vindt het goed . Het is een kwartiertje varen, maar das leuk om ook wat van de omgeving te zien. Het dorpje op Bunaken ligt niet ver van ons resort af dus mischien moet ik eens kijken of ik daar vanmiddag ook heen kan op een brommertje ofzo. Even later legt de boat aan en maken we de duikspullen in orde. Rol achterover en we zakken af de diepte in. We hadden afgesproken niet dieper als 20 meter te gaan wat diep genoeg is voor deze omgeving. Het was weer een waar kleurig koraal paradijs en dit keer lukte me het ook om een foto van dichtbij van een turtle te maken. We zagen er in totaal vier. Jimmie zwemt langzaam, doet z'n best om interessante dingen te vinden en communiceert goed onderwater. Na zestig minuten zoeken we de boat weer op of beter gezegd zoekt de boat ons op want het zijn hier allemaal stromings duiken zodat je niet twee keer dezelfde weg zwemt. Jimmie steld voor om de tweede duik bij Ciladen te doen. Ik protesteer niet, sterker nog dat eiland stond ook op m'n verlanglijstje . Ik vraag of de kapitein me eerst even af wil zetten op het eiland zodat ik wat rond kan kijken terwijl we een uur oppervlakte pauze houden. Tijd om even wat op het land te verkennen. Het een veel kleiner eiland wat je in een uur kan rond lopen.

 Ik realiseer me dat het vandaag zondag is als ik allerlei groepen mensen hoor zingen, het zal vast iets met religie te maken hebben. Er schijnen hier maar weinig moslims te wonen al is de moskee op Bunaken erg prominent aanwezig. Bij de jetty pikken ze me weer op en we maken ons klaar voor de tweede duik. De zon staat nog net niet helemaal recht boven ons, maar het licht dringt nog steeds heel diep door tot op de bodem die naar ik schat rond de 35 meter diep is. Op de boat had ik de batterijen gewisseld om weer veel plaatjes te kunnen schieten en dat doe ik ook volop. Op het laatst van de duik zie ik een exacte copie van Nemo de clowns fish, maar helaas laat m'n battery het afweten. Al met al weer een fantastische duik met alleen maar prachtige vissen en koralen.

 Met een half uurtje staan we weer op het strand bij het resort. Het is is hoog tij dus de boat kan bijna tot aan het strand varen. Eerst maar even al het zout van me afspoelen door een lekkere frisse douche te nemen op m'n kamer. Daarna loop ik de trappen af richting het restaurant voor de lunch. Dit keer een ge-bbq-de uniqorn fish met rijst, groente en papaya. Het smaakt wederom weer voortreffelijk. Ik vraag aan Willeke de eigenaresse of ze vanavond nasi kunnen klaarmaken en ze zou het voor me regelen. Sinds ik toch de enigste gast ben zou dat moeten lukken al wordt het een grote pan voor de rest de week, van nasi krijg ik nooit genoeg. Na even lekker op m'n verandah te hebben uitgebuikt vraag ik of ik een bromertje kan huren en das geen probleem. Ik dacht dat er een ring route om het eiland heen liep, maar dat blijkt niet zo te zijn, het is 1 lange weg met een loop aan het einde waar het hoofd dorp. Anyway ik ben nieuwsgierig genoeg om de boel te gaan verkennen. De brommer bleek ergens anders te staan, maar die werd even later door Jerry gebracht. Er moest nog eerst even aan gesleuteld worden om de standaard vast te maken. Snel geregeld, even getankt onderweg en ik kon van start. In het dorpje stonden er luidsprekers aan die een voetbal wedstrijd verslag lieten horen. Dat was dus niet moeilijk om te vinden en vond het wel leuk om even te gaan kijken. Pfff ik heb het al warm als ik even stil sta laat staan die voetballers die zo fanatiek rondhollen. Regelmatig verdwijnt de bal de jungle in, maar ze hebben een net met 6 reserve ballen klaarliggen zodat het spel gewoon door kan gaan en wat kleine mannekes de ballen weer terug halen. Na wat foto's en een filmpje te hebben gemaakt en wat te hebben gedronken, rijd ik weer verder en kom op het strand aan. Er staat een stalletje met wat ik denk een suikerriet pers.

 Ik vraag met handen en voeten of ze het kunnen maken en er wordt ja geknikt. Als ik dichterbij kom blijkt het toch een iets andere machine te zijn en blijf ik maar gewoon wachten wat er op tafel komt. Het blijkt een ijs schaaf machine te zijn waarmee ze een soort slush puppy maken. Niet helemaal volgens mijn verwachting, maar ik drink op wat er in m'n schaaltje komt en doe alsof het heerlijk is om de eigenaresse van het stalletje en haar gasten niet in verlegenheid te brengen. Mierzoet, niet vies, maar volgende keer kijk ik beter wat het eindresultaat gaat worden. Ik verken het dorpje wat verder te voet en kom een schitterende rode vogel tegen, hij kletst ook een beetje en is zeker niet schuw, dus ga er vanuit dat het geen wilde is, maar misschien ontsnapt uit een kooi. Verder bekijk ik de moskee, (biertje ?), de kerk, de energie centrale en wat straatjes langs de kust, gevuld met locals, kinderen (hallo pen), kippen en varkens, allemaal even vrolijk en genietend van de dag. Het is nog steeds plakkend warm en dus stap ik weer op de brommer en rijdt langzaam weer terug om het andere eind van het eiland te bekijken. De weg is bijzonder slecht, maar er rijden hier ook geen auto’s, alleen brommers. Onderweg stop ik op een heel mooi punt wat midden in het eiland moet zijn, want je kunt vanaf hier aan beide kanten de zee zien.

 Wat bof ik toch enorm dat ik hier een kijkje mag nemen. Hier en daar een koe in de wij met iets verderop een kar voor het transport van kokosnoten of stro of andere opbrengsten van het land. Iets verderop is nog een dorpje, maar dat is een stuk kleiner dus ik keer om en rijdt terug naar het resort. Het is rond vijfen als ik een biertje bestel aan de bar en ga op m'n terras zitten om de foto's van de camera te downloaden op m'n tablet. 178, wow ik heb flink lopen schieten en kan niet wachten om ze te bekijken. Er zitten een paar hele mooie bij en ook een hoop rommel, delete, delete, delete. Na een uurtje te hebben zitten plaatjes kijken loop ik naar het restaurant voor het dinner. Ik had verwacht dat ze de nasi goreng zouden klaar maken, maar het bleek iets van koujoeloek te zijn, heerlijk knapperig vlees in een deegjasje met sweet en sour saus, echt super lekker en een goeie afwisseling op het traditionele kip, groente en witte rijst menu. Na het eten blijf ik nog wat drinken en kletsen en opeens begint het te storten van de regen. Het duurt de hele nacht en ik kom zeiknat in de bungalow aan. Nou ja ik moest toch nog het antimuggengif van me af douchen dus dat helpt alleen maar. Omdat het behoorlijk waait doe ik de ramen dicht, maar er blijft er een vastzitten en ik geniet ik de hele nacht van een klapperend geluid wat bijna de donderbuien overstemd. S’ochtends om 7.30 schiet ik wakker en kijk naar een grijs wolkendekje in de baai. Nou ja bij het duiken worden we toch nat. Met een uurtje prutten sta ik beneden bij het restaurant voor het ontbijt met traditioneel omelet en toast. Ik zit snel vol dus geef de overige boterhammen aan de house dog en klim de heuvel weer op om m'n duikspulletjes te verzamelen. Rond 8.45 stap ik aan board en crankt de kapitein de moteren op om de lagoon uit te varen. Ik had niet echt iets gevraagt waar we heen konden, maar de gids weet altijd wel een leuke stek te vinden afhankelijk van het tij. We zitten net rond de kentering dus het stroomt hard en dat kun je zien ook aan de oppervlakte. We gaan rechts af richting de vulkaan op naar een plek waar ik nog nooit eerder geweest ben. Zoals op de meeste plekken is het hier ook weer wall diven. Als we het water inspringen is de stroom al meteen goed merkbaar en zodra we zakken wordt het alleen maar sterker tot een punt dat we letterlijk voorbij het koraal schieten.

 Eenmaal uitgetrimd is dit dus een geweldige manier om in korte tijd veel te zien. Er zit hier ook veel meer grote vis en gelukkig maar, want tijd voor kleine zaken is er niet . Na een half uur komen we aan op een plek met veel dood koraal en schrijf ik op m'n onderwater lijtje dat ik er hier wel uit wil en naar een volgende stek wil. De gids vind het prima en we klimmen even later aan board. Een vijfhonderd meter verderop is een stille plek en hier kunnen we ideaal nog een half uur door de koraal tuin peddelen. Eenmaal terug aan board ga ik lekker in het zonnetje zitten wat inmiddels is doorgebroken. Lekker bakkie thee en een bikkie erbij om de stikstof wat te neutraliseren. De kapitein start de moter en vaart langzaam naar de volgende duikstek dus het is goed toeven met een klein briesje op het voordek. Het tij is wat tot rust gekomen en na een uurtje plonzen we er weer in voor de laatste duik. Wederom een wall dive met nu ook wat meer duikers onderwater, maar ook genoeg unieke dingen om te fotografen. Zelfs een Nemo lookalike komt voor de camera en laat zich geduldig fotograferen en een felrode anemoon weet ik op te sporen en met de camera vast te leggen. Na 60 minuten te hebben bellen geblazen komen we naast de boat weer naar boven en tuigen de duikspullen af om mee naar de kant te nemen. Bij het aan board halen van de duikset liet de kapitein m’n automaat stuiteren dus wil ik em zo meteen even nakijken of ie niet blaast. Na het douchen even op m'n kamer gezeten en loop daarna met de automaat naar de duikschool om em te testen en alles doet het nog prima dus hoef alleen het mondstuk te vervangen omdat de bijtnippels er volledig van afgebeten waren. Meestal vreet ik er wel 1 op per tien duiken dus das heel gewoon. Jimmie de duikgids heeft er nog een gebruikte liggen dus die kan ik erop zetten. Alle duikspullen waren al gespoeld en hingen netjes te drogen dus na de reparatie liep ik teug naar m'n kamer om nog wat in de Lonely planet te lezen over Sulawesie en hoe het transport hier geregeld is. Ik heb wat fotos gemaakt met de tablet van bladzijden die nuttig kunnen zijn voor de komende dagen, maar toen ik savonds met de eigenaren nog wat zat te kletsen boden ze me aan om een pdf bestand van de digitale Lonely planet op m'n memory stick te copieren dus das nog makkelijker. Het eten was trouwens absolute top. Er waren een soort pannekoekjes gemaakt van ei en garnalen, met witte rijst en een tonijn in hele bijzondere saus genaamd Taluk. Het bestond uit gele currie poeder, cocos en azijn geloof ik. De dames uit de keuken hadden zich goed uitgeslooftd. De dag ervoor was er al speciaal nasi goreng met kroepoek gemaakt, ik zit hier echt in het paradijs. Zal zo straks even het recept vragen om het thuis te kunnen maken, Angela zal dit ook heerlijk vinden. Nog een biertje gedronken en wat gekletst en ik kroop na een heerlijke fris douche weer m'n plank in. De regen was inmiddels gestopt dus ik kon prima van de muziek genieten die even verderop nog door de luidsprekers schalde voor het slapen gaan. Gelukkig deden de met wc papier geimproviseerde oorstoppertjes goed hun werk en was ik zo weg.

Vanochtend was ik bij zevenen wakker en kon m'n horloge niet vinden om een reden te verzinnen om nog wat langer te blijven liggen, dus kwam er na het douchen pas achter hoe vroeg het was. Misschien omdat de gids had gezegd dat we wat vroeger weg zouden gaan ivm de duikstek die ik had gevraagd bij de vulkaan hiernaast het eiland. Anyway genoeg tijd om wakker te worden en effe lekker van de ochtend en het uitzicht te genieten. Het is traditioneel weer bewolkt, maar heb het rotsvaste vertrouwen dat vanmiddag de zon weer heerlijk doorbreekt en we lekker even op het voordek een kleurtje op kunnen doen. Ik hou nog even het scheer apparaat tegen m'n gezicht en sluit de kamer af om vervolgens via het paadje naar beneden te wandelen en in het restaurant te gaan ontbijten. Het ontbijt is nog niet klaar, maar dat komt omdat ik veel te vroeg ben. Dus ik maak me zelf een lekker bakkie thee. Normaal gesproken drink ik nooit thee sochtends, maar van koffie moet je nog veel sneller pissen als dat ik al moet tijdens het duiken dus dan maar gewoon de lijfdrank voor zieke mensen THEE. Er is genoeg keus dus ik kies peach voor vandaag en het smaakt prima. Er wordt druk geveegd in het restaurant en alle broodbeleg wordt op tafel gezet. Even later eet ik het broodje omelet naar binnen en komt de huiskat ook om eten bedelen. Hij wet dat de koks een goed hart hebben dus daar krijgt ie een bakkie eten van met als dank een miauwtje. Ik heb wat geld meegenomen voor de gids en de captain als fooi. Ze hebben beiden enorm hun best gedaan dus dat mag best beloond worden. Ik klim het paadje weer omhoog terug naar het hutje om nog wat in de Lp te bladeren en te kijken of ik m'n woordenschat van het Indonesisch nog wat op kan veizelen en wat meer in hun taal kan praten. Momenteel kom ik niet verder als terih makasih wat zoveel betekend als dankjewel en apah kabar ? waarvan ik denk dat het ‘’Hoe gaat het” betekend, maar moet dat maar eens gaan opzoeken, want het zou ook zomaar nergens op kunnen slaan. In me gedachten heb ik dat ooit eens geleerd in Egypte, dus misschien lacht iedereen maar gewoon en denkt waar heeft ie blanke het over hahahahahaha . Het is 8.30, tijd om met de duikspullen richting de boat te wandelen en richting de duikstek te varen. We gaan vandaag voor de laatste twee duiken riching De vulkaan Manado Tua. Beter gezegd het is een vulkanisch eiland met hier en daar wat kleine dorpjes en is ongeveer een kwartiertje varen vanuit het resort. De lucht is bewolkt maar ook nu heb ik er alle vertrouwen in dat het vanmiddag weer open zal trekken. Als we even later achterover duikelen van de boatrand af blijkt de stroming mee vallen en we dalen langzaam via de slope naar een meter of 20 af. Jimmy de gids is heel goed in de duikplanning en bespreekt altijd vooraf de maximale diepte, waar de stroom heen is en wil weten als ik 100 en 50 bar in m'n tank heb. Onze duiken zijn meestal tussen de 55 en 70 minuten dus alle tijd om nog eens die kleurige koralen pracht te bekijken. Halverwege de duik komen we een enorme gorgone tegen waar je met z'n drieen makkelijk in zou passen als het een Spa zou zijn, een enorme grote . Tegen het einde van de duik komen we bovenop het rif een veld van grofweg 10 bij 10 mtr wat een grote anemonen veld blijkt te zijn met wel honderden clowns vissen, wat een tractatie. Tijdens het oppervlakte interval laat ik me aan land zetten en wandel wat door het dorpje heen om wat rond te neuzen. Een vrolijk tafereel met een kerkje, spelende kids, mensen die allelei dingen aan het bewerken zijn, eentje is er kokosnoten aan het leegschrapen , er zijn botenbouwers bezig, het is een drukke bedoeling.

 Nadat ik een uurtje heb gewandeld loop ik de jetty af en wordt opgepikt door de boat voor de laatste duik. Evengoed weer een pracht spektakel van kleurige vissen en koralen. Ik ga op het voordek zitten na de duik met een bakkie thee en kijk terug op een fantastische 5 dagen bij het Cicak Senang resort terwijl de boat langzaam terug naar het strand vaart. Wat een mooi paradijs is dit hier. De reisgidsen overdrijven niet. Ik geef de kapitein en de duikgids hun fooi en neem afscheid van ze nadat ik m'n spulletjes heb gespoeld en mee naar boven neem om te drogen en in te pakken. Voor de lunch was er weer een heerlijke nasi goreng schotel voor me gebakken compleet met gebakken ei en kroepoek. Voor het avondmaal hebben ze zelfs iets heel speciaals op het menu staan dus ik ben benieuwd. Ik heb wel gevraagt of ze de porties wat kleiner kunnen maken, want laten staan vind ik zo onbeleefd, maar kan het bijna niet op. De middag spendeer ik met een kletspraatje en een beetje foto's kijken en in de lp bladeren. De digitale versie is veel beter leesbaar dus gaat goed van pas komen. Rond zessen klouter ik over het paadje naar beneden voor het laatste dinner. Het was wederom een top maaltijd met chicken curry en witte rijst met gebakken groente en ananas na. Nog een biertje en een praatje pot en ik kruip onder de lakens, want de dag erop moeten we wat vroeger op om de public ferry te nemen terug naar Manado .

Ik zit weer in m'n vaste patroon net zoals thuis en wordt om 6 uur wakker. What de heck ik ga eruit en begin langzaam m'n rugzag in te pakken. Niet met veel enthusiasme, want ik heb het onwijs naar m'n zin gehad, maar verlang evengoed weer naar het onbekende en ik weet dat ik nog leuke en mooie dingen ga zien de komende dagen. Ik realiseer me ook dat ik veels te weinig tijd heb voor al het moois wat hier te zien en te beleven is. Het zou hetzelfde zijn al iemand in twee weken Australië wilde zien, forget it ! Maargeod de volgende keer gaan we met z'n twee en nemen we een maand om van noord naar zuid te reizen ofzo, Angela zal dit ook prachtig vinden. Ik had gisteren nog even in de digitale lonely planet zitten bladeren en een maand is mischien nog lang niet eens genoeg hahahahahh . Ondanks dat ik nauwelijks aan m'n werk denk is het toch wel de realiteit voor de komende vijf jaar, maargoed dat moet lukken en dan hopelijk lekker veel op reis. Ik loop om 7.30 maar richting het restaurant voor het ontbijt daarna zal de boat wel hier zijn. Ik geef de koks ook nog hun fooi en doe de tablet in de rugzak en op weg naar Tangkoko National Park.

De public ferry deed er anderhalf half uur over en ik zit inmiddels in een bloed hete bus te wachten totdat we richting Bitung vertrekken. De airco doet het maar en beetje en ben plakkerig aan alle kanten. Willeke had in de haven een brommer voor me geregeld die me eerst naar het warenhuis had gebracht om kado papier te kopen om de kaddootjes voor de Tweeltjes in te pakken. Ik vroeg ook om sticky tape, maar dat hadden ze niet, dus in de plaats daarvan boden ze aan om het voor me in te pakken, wat een service. Nog wat batterijen en drinken in geslagen voor onderweg en konden weer verder op de brommer naar het “Paal 2” bus station. Waarschijnlijk een kreet die overgebleven is uit het koloniale tijdperk van The Dutch. Toen ik afstapte verbrande ik me voor de tweede keer aan de uitlaat, kut brommer. Er was genoeg tijd om de lokale snacks uit te proberen en er stonden overal lekkere vreet tentjes met kokende frituurpannen. Alles wat je vet haalt is lekker dus doe er maar 1 van allemaal. Effe nog met de locals kletsen over de worldcup en wat ze van Belanda vonden. Good good mister, Belanda good. Omdat indonesie zelf niet mee speelt loopt iedereen in allerlei shirtjes van andere landen en Argentinie en Brazil zijn het meest populair. Hier en daar een hollands shirtje en aardig wat hollandse vlaggen op de daken. Inmiddels zit de bus stampvol en hoop ik dat ze snel gaan rijden. De bus miep komt naar binnen en roept iets tegen het publiek. Ik maak van de gelegenheid gebruik om te zeggen dat ik er bij Girian uit wil. Even later stapt er een verkopertje de bus in en roept mr mr aqua ? en wijst op de flesjes water in z’n mandje. Ipv proberen uit te leggen in het Engels dat ik geen dorst heb, roep ik “Gratis” ?, en de bus ligt in een deuk. Veel van de passagiers zitten met hun telefoon te spelen en er wordt ook lekker gekletst. Eindelijk gaan we rijden en wordt de zweet lucht wat gecirkuleerd. Ondanks de plakkerige warmte is reizen met het openbaar vervoer toch het leukst. We vertrokken een half uur later als dat de bus miep mij uit had gelegd, maar ze wachten gewoon totdat ie vol zit natuurlijk, ik had 't kunnen weten. Er is een oud manneke naast me komen zitten die een beetje aan het brommen was dat ik zo breed zit met m'n westerse kont, maar de bus is ook eigenlijk alleen op indo's gebouwd en niet op de lange latten van mij. Nou ja we houden het best uit samen en de rit duurt maar iets van anderhalf uur. Onderweg kijk ik veel naar buiten, maar anders dan het normale Indonesische chaotische tafereel is er weinig bijzonders te zien. De bus heeft trouwens een troebele folie laag aan de binnenkant dus echt veel zie ik niet. Opeens stoppen we en gebaart de busmiep dat ik eruit moet. Er staan hier microlets klaar die me weer naar een ander punt brengen en vandaaruit rijdt ik achterin een pick up richting Batuh Putih village.

 Onderweg maak ik nog een leuk filmpje van de omgeving en de rit door het prachtige groene heuvelachtige landschap over een verrassend goede bitumen rd. We stoppen vlak voor de deur van Dove villas, makkelijker kan het niet.

Ik wordt vriendelijk begroet door wat mensen die me een kop thee aanbieden en even later komt Oudi de eigenaar om me een hand te geven. Ook de gids wordt geintroduceert en verteld wat er allemaal te doen is. In het kort zijn er twee tours, een van eennhalf uur en een van vier tot vijf uur. Het gaat hier voornamelijk om aapjes kijken dus ik denk dat ik de lange tour neem en hoop veel te zien. Ze vertrekken om vijf uur s’ochtends dus das niet ideaal, want wil vanavond nederland-australie gaan kijken in het dorp en dat begint om 12 uur s’nachts. Ik heb een idee, de voetbal ga ik in iedergeval kijken en dan doe ik de wandeling over twee dagen en kan ik morgen ochtend uitslapen. Het dorp ligt hier hier 8 km vandaan en in het slechtste geval kan ik terug lopen vanacht in het geval ik geen taxi zou kunnen vinden, mnnn twee uur wandelen is fiks, maargoed je moet wat over hebben voor een partijtje voetbal. Er schijnen wat nlers in het dorp te zitten dus dat moet gezellig worden. Ik had een fles lokale bocht gekocht die ik nu lekker op zit te drinken en de wereld nog vrolijker zie als dat ie al is hahahahah . Geen scuba diving today dus we hoeven ook niet aan de stikstof in ons lichaam te denken. Ik heb inmiddels een heerlijke frisse douche genomen in m'n buiten badkamer, het is er zo een waar Angela het altijd over heeft, een rots muur en uitzicht op de palmen boven je, wauw was ze maar hier en kon ze het maar zien, dit is wel een plekje waar we samen van zouden hebben kunnen genieten. Maargoed ik heb me al voorgenomen om samen hier minimaal een maand rond te gaan reizen. Mischien is dat zelfs nog niet genoeg, ik denk dat 6 weken het minimum is om Sulawesi goed te verkennen. Momenteel zit ik lekker op mijn verandah en kijk rechtstreeks de jungle in waar het resortje zich bevindt en zit peaceful naar de krekels te luisteren. Op de achtergrond hoor ik de mensen van het resort lekker kletsen en af en toe rijdt er een auto voorbij met luide muziek. Zouden ze al weten wie er gaan winnen met de voetbal ? Eigenlijk maakt het voor mij niet uit, want er wint er altijd wel een die ik goed vind hahahahah . Kliklaklikklakklikklak er rijd een koe met bamboe wagen voor bij met een berg hooi achterop. Het word eens tijd om de omgeving te verkennen en wat leuke foto' te maken.

Nou dat was een korte route, want buiten het resort is er hier weinig te bekennen. Een beekje wat er langs stroomt is wel aardig, maar meer als 5 minuten hoef je hier niet te besteden. Dat wordt dus morgen een dagje lummelen, maargoed een dagje niksen is ook niet slecht voor de mindset, zeg maar het centerparcs gevoel, maar dan zonder de plaza en met een echte jungle, mooier kunnen we het ons niet wensen toch ? Onderweg had ik nog met wat handen en voeten taal begrepen dat de vulkaan die we zagen Gunung Tankoko heette. Hij lijkt in rust en mooi begroeit met ' torenhoge peak. Ik sprak net de gids en die vertelde me dat de eigenaren van het resort me zouden weg brengen en ook weer zouden komen ophalen van het dorp na de voetbal dus das prima geregeld en scheelt me een hoop lopen vannacht. Ik ga denk ik ook gewoon lekker in het dorp eten en dan ergens een bar in en teveel bier drinken, dat het helpt altijd bij het voetbal kijken hahahahahahahah .

De enigste buren wat een frans gezin is komen nu net terug van een excursie en hebben' allemaal snorkel spullen bij zich, dus we zullen wel niet ver van het strand af zitten. De lp schreef er al over dus misschien kan ik dat morgen wel doen ipv hier heel de dag rond hangen. Hee de stroom is aan, ze zullen de generator wel aangeslingerd hebben. Tijd om de batterijen op te laden van de camera en scheer apparaat op te laden. Even later loop ik richting het restaurant voor een praatje pot met de eigenaar. Oudie blijkt een jofiale pief te zijn en altijd in voor een klets praatje. We zitten uren te kletsen over voetbal, de jungle, zijn gasten en de lokale kruiden die hier groeien. Hij zegt dat er zelfs kaneel recht voor ' bungalow groeit. Dat ga ik morgen effe onderzoeken. Verder biedt hij me aan om me naar Bitung te rijden en mee uit eten te nemen naar een restaurant waar ze hond, vleermuis en slang serveren. Aangezien ik toch een sterke maag heb neem ik zijn aanbod aan. Ze brengen me om 9 uur naar het stadje en komen me om 3 uur weer halen, deze club krijgt 5 sterren ook op de travel websites. Oudie houdt ook wel van een joke or two. We lachen wat af. Niet bepaald een vegetarier, maar echt een levens genieter net als ik. Ik heb de fles whiskey meegenomen om met hem te delen, maar hij slikt antibiotica en slaat het aanbod af, heb ik weer, de hele fles voor me zelf. Verder praten we over andere delen van Sulawesi enwat er te beleven is en dat ik volgend jaar met Angela hier langs wil komen om samen van deze prachtige jungle te genieten. Er land een sprinkhaan naast me op tafel die me aan de vakantie beurs doet denken, waar Angela ooit eens een gefriturde sprinkhaan heeft gegeten hahahahah . Indonesie is ook we het land van waar ze alles met vier poten eten behalve de stoel en de tafel. Ik verheug me op de voetbal en hoop dat er wat nederlanders komen kijken. Zou leuk zijn, de gids zij dat er minimaal twee in het stadje waren. De indo's gokken grof op wie er gaat winnen dus hopelijk is er een good crowd . Het diner bestond uit nasi putih ( witte rijs), bruine bomen soup ( wees blij dat je vanacht niet naast me slaapt), gebakken visje, soort gifrituurde viskoekjes ( echt super lekker) en saté met groenten. Nou ja behalve de groenten ging alles erin als koek dat snap je wel. Boontjes is nou eenmaal niet my favourite . De franse familie begroet ik met bon soir en cava ? Ze zorgen voor een levendige bedoeling in het restaurant met de spelende kids. Oudie en z'n vrouw zitten ergens achteraf, maar zullen zo wel weer met iedereen komen kletsen. Ik zou hier wel kunnen wonen, of z'n minst 6 maanden per jaar. Misschien als ik thuis kom kunnen we samen indonesisch gaan leren als voorbereiding over wat we over 5-10 jaar willen gaan doen. Eerst maar een tijdje Australië verkennen met de grey nomads en onze caravan, ons nieuwe vaderland is nog zo groot en voor ons onbekend, daar kunnen we nog wel even in rond reizen voor een paar jaar. Ik drijf af, terug naar de jungle van Noord Sulawesi waar ik nu zit, de krekels suizen om mijn oren en het verkeer is bijna afgenomen tot niets. Dat garandeert goede nachtrust, al zal er niet veel van komen als ik pas rond 3.30 m'n mandje in zal stappen. Nou ja mandje, het is een soort hemelbed met schiterende klamboe eromheen, iets dat wij thuis ook wel zouden willen. Het zal dan wel maatwetk worden met het waterbed waar we in slapen en hoogst waarschijnlijk zullen we het dan ook nog moeten verplaatsen omdat het niet in de dakkapel past. Het is rond achten en om negen uur zouden ze me naar het dorp brengen. Iedereen zit nog vrolijk in ' korte broek, dus malaris zal hier wel niet zitten wat en hele geruststelling is, want ik zit niet uit te kijken aar nog een laag gif op me lijf, last staan lange mouwen en lange pijpen. Anyway , do as the locals and you should be fine.

Negen uur werd dus tien uur, want ik dacht laat ik eerst nog effe een tukkie proberen te doen. Daar kwam uiteindelijk niet veel van, maar ontdekte wel dat het echt een super matras had met super veren erin. Om tien uur kwam de gids June me halen en ik deed uit voorzorg toch nog even de lange broek aan en een extra gif op de sokken. Je weet maar nooit. Een maal in het dorp aangekomen wordt ik afgezet bij een soort hostel en heb een klets praatje met de locals en een duitse vrouw die hier al heel lang woont. Die vertelde me dat er wel degelijk malaria zit, maar zat zelf even goed in korte broek en shirt. Twee uur later begint de voetbal en een kwartier voor tijd rijden we naar iemands z’n huis die een oud portable kleuren tvtje heeft staan en alle voetbalfans uit het dorp heeft uitgenodigd. Een aantal jongens heeft geld ingezet om de uitslag te voorspellen. Omdat wie er ook wint het mij niet uitmaakt, vertel ik dat in Australië woon en in Holland geboren ben. De locals moeten er hartelijk om lachen . Er wordt flink geschreeuwd en ze juichen bij ieder doelpunt voor beide teams en zoals verwacht nam nl de leiding , maar binnen een minuut was het meteen 1-1. Ik denk dat de holandse leeuwen iets te zelf verzekerd waren tegen de aussie roos. Daarna kreeg nl een penalty tegen en stond het 1-2, maar vervolgens wist nl er nog twee te scoren en won uiteindijk toch de match zoals verwacht. Achteraf dus een hele spannende match die onverwachts Austalie toch dicht bij een overwinning bracht. Misschien moeten ze volgende keer toch weer een hollandse coach aanstellen hahahahahah . Met 6 uurtjes slapen zit flink te gapen aan de ontbijt tafel. Er worden twee pannekoekje voor me gebakken en smeer er wat ananas jam op om ze niet droog te hoeven eten. Een Kopi Koffie erbij met de prut onderin en dat was het wel zo' beetje. Er liggen een hoop boekjes om te lezen dus ik blader in wat reis en vogel gidsen. Morgen ochtend om 5 uur ga ik de jungle trek doen met de lokale gids en hoop de hornbill te zien. Die aapjes doen me niet zoveel dus dat zou een bonus zijn. Het is wel vijf uur stappen, maar uiteindelijk kom ik daar ook voor. Het is een ideale onderbreking tussen twee duik weken in en kan het stikstof even helemaal reduceren tot normaal. Oudie de eigenaar kwam daarnet nog even voor een kletspraatje en informere hoe het met de voetbal was afgelopen. Ik vertelde hem van afgelopen nacht dat ik een hoop geknabbel in mijn hut hoorde en de koekjes toen half opgegeten op vloer zag liggen. Ik weer me bed uit en heb ze maar naar buiten geschopt zonder dat ik wist wat voor beest eraan had gezeten. Oudie zei dathet de het de jungle rat was geweest die een hele goede neus heeft en altijd in de huisjes rond struint opzoek naar iets eetbaars. Gelukkig had ik alleen de bikkies nog bij me en was er voor de rest niks aangevreten, de dondersteen. Behalve mijzelf zit alleen de vrouw van Oudie, Eva nog in het restaurant, het dochtertje van het franse gezin en een klein indonesisch kereltje wat niks zegt, maar wel aan m'n tafel komt staan en me aan staart. Lachen of slamat pagi, ik krijg niks uit em. Mischien kan ik em m'n tablet lenen en kanie een video spelletje spelen ? Ik vraag Oudie over de cinamon boom waar hij het gisteren over had en zij dat ie voor m'n bungalow stond. We lopen er samen heen en hij laat me de bladeren proeven, wow hoe zoet en sterk, echt heerlijk. En hij ziet eruit als een berkeboom ofzo. Ik start het video spelletje op en probeer m'n kleine vriend aan tafel te krijgen voor een spelletje jungle kong. Hij vindt het blijkbaar toch te spannend en houd stijf z'n mond dicht terwijl hij met ' glazig ogen voor zich uit staart. Hij zal verlegen zijn denk ik. Na de lunch zegt Oudie dat ie me naar het strand zal brengen wat hier maar twee kilometer vandaan ligt. Je kunt er snorkelen, maar er is wel zwart vulkaan zand. Hij verteld me dat er ook dat er wat warungs zijn dus daar ga ik het wel even uithouden. Misschien moet ik m'n hangmat ook meenemen om lekker effe een tukkie in te doen, ik zie mezelf al helemaal liggen hahahah . Het manneke blijk Okie te heten en hij begint een beetje te babbelen dus ik bied em nog een keer aan het video spelletje spelen en dit keer komt hij nieuwsgierig kijken waar die geluiden vandaan komen en wat erop het scherm te doen is. Ik doe het hem voor en uiteindijk probeert ie de aap te laten springen en bananen te plukken. Banaan is pisang dus dat kan ik em makkelijk uitleggen. Hij moet zoveel mogelijk bananen pakken. Net als hij het spel een beetje begint op te pakken, roept zijn moeder hem voor het eten, maar twee minuten later zit ie al weer naast me voor another round of jungle kong. Ik ga maar eens naar m'n kamer om m'n spullen te pakken en klaar te maken voor het strand. De battery van de tablet begint leeg te raken en we hebben alleen s’avonds stroom van de generator, dus moet zuinig zijn.

Wat een heerlijke dag was het vandaag. De rit naar het strand was maar een paar minuten en zoals verwacht geen parelwitte stranden, maar zo zwart als roet of beter gezegt lava. De vulkaan ligt hier niet eens zo ver vandaan en iets verderop kun je het eiland Lembeh zien liggen. Er liggen veel vissersboten op het strand en ik besluit m'n tas ergens onder een boom te zetten en met m’n snorkel en duikbril naar de zee te rennen om mijn voeten niet te verbranden. Eerst maar eens de ondewater natuur verkennen denk ik, maar daar komt weinig van terecht, want er valt helemaal niks anders te zien als zand zand en nog eens zand. Ik besluit naar een grote bamboe boat te zwemmen die 100 mtr van de kust ligt om eens te kijken wat het is. Ok onderweg als ik er na toe zwem zie totaal geen leven , geen vis geen koraal niks. De boat blijkt en inktvis vissers boat te zijn met een generator en lampen die ze s’avonds gebruiken om die beesten een net in te lokken. Met een enorme ronde stam draaien ze dan weer het net op en kan de buit naar de kust gevaren worden. Interessant om te zien. Ik spring weer van board en zwem naar een andere vissersboat om ook die eens te bekijken. Er zit een grote school minivisjes onder die als een vlok om me heen zwemt. Ik loop over het strand terug naar m'n tas en hang de hangmat op onder de grote boom waar ik zit. Met wat vogelen past hij precies en lig ik super. Ik schenk een drankje in voor mezelf en pak de reisgids en ga daar lekker in zitten lezen wat er allemaal no in Sulawesi te beleven is. Er schooieren een wit en zwart varkentje over het strand op zoek naar wat eetbaars. Ze eten de bloemen die uit de boom vallen, heel opmerkelijk, maar er zal wel wat voedbaars in zitten. Ik ga na een paar uur lezen nog een keer zwemmen en loop daarna het dorpje in om bij een warung wat chips en frisdrank te kopen om die vervolgens in de hangmat op te eten. Er komen langzamerhand wat vissersnhet strand op met hun families en maken hun boten gereed voor een vis tocht. Moeders helpt gewoon mee duwen en vaders gaat op zoek naar voedsel . Waarschijnlijk komt hij pas laat terug. Dat geld niet voor drie kanoende jonge gasten die net aankomen en de boat snel de kant op trekken. Ik ga kijken wat de vangst is en ze hebben met Mureen gespeervist, een behoorlijke grote, en een hele ring vol kleine visjes . Ze klinken enthusiast dus zullen wel trots zijn op de buit. Ik loop weer terug naar m'n stekkie om nog wat te lezen en te schommelen. Er zijn twee kleine mannekes in de boom aan het klimmen waar ik m’n hangmat in heb opgehangen. Eentje roept ook wat engels en noemt zichzelf spiderman terwijl hij uit de boom springt. Echt een show binkie en ze komen nieuwsgierig kijken wat er in de reisgids staat. Nog even later komt de gids die mij morgen het Tangkoko np gaat laten zien voor een klets praatje en hij regelt gelijk de pemits en mijn vervoer voor s’middags terug naar het resort de dovesvillas . Om vijf uur rijd ik achterop de brommer op de mooi geasfalteerde weg dwars door de jungle terug naar het resortje. Ik bestel een Bintang die verassend koud is zonder dat er 24 hr per dag stroom is. Das toch knap. Mijn tablet zit nog 12% stroom in en type nog even gauw een paar zinnetjes voordat ik richting de eet tafel ga om nog wat over dit prachtige eiland te lezen. De reisgids is uit 1995 dus al wel wat verouderd, maar wat er beschreven staat spreekt mij zeer aan en wil zeker voldend jaar terug om het overige deel te zien. Het eten wat op tafel komt is even spectaculair als de lunch die ik vamiddag kreeg. De lunch had allerlei gefrituurde hapjes, kip, witte rijst en aparte groente en vanavond stond er kip vermicelli soup, eggplant met cocos saus, vis, stukken kip en witte rijst op het menu. De Indos kunnen goed koken zeg ik ben echt op een culinaire reis. Ik heb Okie een breaklight gegeven met een rode kleur, waar hij de hele avond trots mee loopt rond te zeulen en em aan iedereen laat zien. Het is een heel verlegen manneke die zich heel de dag hier loopt te vervelen. Maar goed, de touristen brengen em wat afleiding. Ik ga wat vroeger slapen vandaag, want morgen staat om 4.45 de wekker voor de jungle wandeling van 4-5 hr. Lig nog even wat te typen onder de klamboe en sluit zo de tablet weer aan op de lader zodat hij kan laden zolang de generator het doet. Het verkeer ruist, nee denderd nog volop langs, het is geen rustige plek, maargoed de mensen maken het een fantastische plek voor een stopover. Ik had alle krekkertjes buiten uitgestrooid zodat die rat niet binnen hoeft te komen, maar ik hoor em evengoed over het plafond rennen en piepen, klote beest, gaat lekker naar die Fransen toe die hebben waarschijnlijk veel meer te vreten .

Om 4.45 hoor ik de gids al aankomen lopen en roep naar em dat ik wakker ben er er zo aankom. Ik plens wast water in me gezicht en pak ' tas in, effe nog wat gif op en zie in de vluggigheid dat de rat vannacht m'n bananen te grazen heeft genomen, dus heb alleen een fles water om mee te nemen. Ook de bananen in het restaurant zien er aangevreten uit dus drink snel mijn kop thee op en stap achterop de brommer om mij naar het national park te laten vervoeren . Het wordt al licht en als we beginnen te lopen schijnt de zon al deels. Het is een dicht beboste jungle en er zijn nauwelijks paden althans zo lijkt het. De gids stapt vol zelfvertrouwen door de bebossing en snel komen we een groep makaken tegen. Het zijn zwarte apen met een kont die op een krakeling lijkt. Dit schijnt makkelijk te zijn bij het zitten. Het geluk is met ons en even later vliegen er twee hornbil vogels over en de gids vind een perfecte hoek waaronder we ze goed kunnen zien en fotograferen. We lopen een uur door het bos en komen bij een boom waar hij met z'n zaklamp twee tarsier aapjes weet te vinden. Hij heeft een sprinkhaan bij zich waar hij de poten vanaf breekt en die op een boom zet om het aapje te lokken. Voordat ik het realiseer springt ie op de tak, grijpt de buit en springt terug naar z'n veilige holletje. Het zijn grappige beestjes die vooral snachts op pad gaan. Verder zien we heel in de verte een kouskous, maar het is meer een schim. Ook zijn er volop kakatoos, kingfishers en andere fluitende/schreeuwende vogels. Een paar keer nog komen de hornbils nog over met hun enorm hard vleugel geklap. We eindige de tocht bij het strand en het research centre. Na vier uur wandelen ben ik goed moe en pakken we de brommer terug naar het resort.

Add caption

 Daar pak ik mijn spullen, eet de pannekoeken van het ontbijt en vraag of de eigenaar het dive resort op Lembeh even belt om mij in de haven op te halen. Hij komt even later terug en heeft een briefje gemaakt waar ik heen moet. Ik ga op de weg staan en steek mijn duim omhoog bij iedere auto die langs komt. Na tien minuten stopt er een en na wat onderhandelen stap ik in op weg naar Girian. De rit duurt een half uur en voert weer door de zelfde prachtige groene jungle als op de heenweg. Eenmaal daar aangekomen spring ik over in een microlet en laat de driver mijn briefje zien. Hij weet me door het chaotische verkeer perfect af te zetten bij de juiste kade in de stad Bitung. De boat ligt al klaar, want ik ben drie kwartier te laat. Het is een twintig minuten varen en ik geniet van de tocht die dwars door de haven gaat. Het is best een grote haven en er liggen behoorlijk wat schepen en er is zelfs een container laad station. Eigenlijk valt het afval hier nog wel mee, in Manado was het veel erger. Je komt prachtig dicht bij de groen begroeide eilanden langs en hier en daar een dorpje met golfplaten dakjes. Ik probeer me voor me te halen waar het resort zou kunnen zijn, maar voor ik het weet herken ik de mates op het strand en wordt helemaal blij, yes we zijn er, hoe uniek is dit ?

 Ik spring de boat uit en een spontane knuffel partij volgt op het strand van de diverslodge. Uiteraard hebben we elkaar heel veel te vertellen en onder het genot van een welkomst drankje zitten we lekker in het zonnetje een tijdje te kletsen. Het is tegen lunchtijd dus alle reden om eerst naar het restaurant te gaan ipv de tassen uit te pakken en de kamer te bekijken, who cares. Het is weer een heel nieuw deel van de vakantie waar ik ook naar uitgekeken heb. Als het duiken hier ook mooi is, is het eigenlijk maar een bonus, ik kom hier voor hun company. Het eten is traditie getrouw zoals op alle stekkies waar ik gegeten heb super en we kletsen uren aan een stuk. Tjee het is opeens wel een hele ander soort vakantie geworden, van heel de dag op jezelf tot midden in de gezelligheid, ik geniet er van. De uitleg over hoe het hier rijlt en zeilt krijg ik grotendeels in het Nederlands van de Tweeltjes en tegen de avond geeft de Indonesische manager me nog wat aanvulling. Het is een soort vrijheid blijheid resort waar alles kan en mag en niet aan tijden gebonden is althans in grote lijnen. Het sterft hier wel van de muggen dus doe s’avonds de lange outfit aan en het is op zich goed te doen onder de blower. Het restaurant ziet er sfeervol uit en ook s’avond komt er naast de snacks ook weer een scala van heerlijk eten op tafel waar door iedereen volop van gesmult wordt. Ik bekijk vol belangstelling de fotos op de Tweels camera en zie enorm mooie dingen voorbij komen. Het is vooral klein spul wat hier zit, je komt hier niet voor het koraal al zit het er wel. Om negen uur gaat bij mij het licht uit, want ik heb er een lange dag op zitten sinds vijf uur vanochtends en morgen gaan we weer bellen blazen. Ik neem nog een koude douche om een beetje af te koelen en duik onder de klamboe.

Om 6.45 gaat de wekker en start de dag dit keer een warme douche want overnacht koelt het hier wel wat af gelukkig. Om 7 uur zitten we aan de ontbijt tafel en genieten van al het heerlijke eten wat er voor onze neuzen staat. Als alles erin zit klauter ik het paadje nog even op om een scheer apparaat tegen m'n gezicht te houden en m'n camera te pakken. De duikspullen zijn al door wat mannekes naar beneden gesjouwd en ik loop gelijk door naar de boat. Doordat alle andere gasten allemaal een prive gids hebben geboekt duiken wij eigenlijk ook met een prive crew, 3 duikers op 2 gidsen. De eerste stek is twintig minuten varen en heeft zoals gewoonlijk een onuitspreekbare naam. Het is rond een kleine rots, waar nadat we onderduiken heel veel stroom blijkt te staan. Er zijn wat leuke dingen te zien, maar de stroming doet mijn tank al snel leeg raken en gebaar tegen de gids dat ik nog maar 70 bar heb en het wel welletjes vind. We zwemmen terug naar de boat en daar blijf ik nog tien minuten op 5 mtr rond zwemmen om nog wat meer te zien en call it day. Een aardige duik met relatief gezien nog veel koraal, maar ik merk dat ik enorm verwent ben op Bunaken. De tweede duik is puur zwart zand bodem en dan speuren naar de critters en naakt slakken. We vinden er aardig wat en schieten leuke plaatjes. Na 57 minuten kom ik weer terug aan board en ga lekker op het voordek zitten met een kop thee en stuk ananas in m'n mond, wat is het leven toch mooi. Martin en Yvonne houden het een stuk langer uit met 88 minuten en trekken de flessen vacuum.

 Alledrie hebben we andere dingen gezien en zitten ook op de terugweg van de vaartocht en omgeving te genieten. Op naar het volgende feest, de lunch. Na een heerlijke frisse douche schuiven we aan tafel rond een uur of twee en vullen we onze magen met heerlijke indonesische gerechten zonder me te bekommeren om die vieze boontjes en andere groenten die ik toch nie lus. Het klinkt verwent, maar thuis kunnen we weer gezond eten en nu alleen de lekkere dingen proeven. Martin roept dat ze van de week saté hebben gegeten en we stoken Ben de manager op om de koks het nog een keer te laten maken. Na de lunch zoekt iedereen z'n eigen plekje op en gaat lekker zitten kletsen, lezen of zoals ik verder met het reis verslag. Tjee ik zit al op 19 kantjes, het zullen wel A5jes zijn of zit ik echt zoveel te typen. De zon zakt achter de bergen en de rolgordijnen worden omhoog gerold dus de uitzichten worden nog wijdser vanuit het restaurant als dat ze al waren. Ik beantwoord wat emailtjes en check nog wat dingen op het internet en voor we het weten is het al weer diner time. Wat een leven zeg. Aan tafel zitten we met de drie dutchies en een meid uit queensland die in zwitserland woont dus proberen we tussen al onze hollandse vrolike opmerkingen engels te spreken en mekaar wat moeilijke woorden te laten vertalen of spreekwoorden te bedenken. Het eten is traditie getrouw weer een heerlijk buffet met teveel lekker eten als gezond voor de mens is, dus zit nou 15 minuten bomvol. We gaan lekker uitbuiken op de banken en kletsen de avond vol. We kijken ook nog een documentaire film over al het onderwater leven in Lembeh en om 9 uur is m'n laatste velletje tissue paper opgesnoten en loop ik richting mijn kamer. Yvonne heeft me wat panadols toegestopt en zo af en toe lijken ze te helpen om me wat beter te voelen.

De volgende ochtend hoor ik vroeg het alarm van m'n horloge wat ik vergeten was uit te zetten al realiseer ik me niet het pas 4.45 is. Ik druk wat knopjes in en ga weer verder slapen tot 7.30 en wordt wakker door het vele licht dat door de blinds naar binnen komt. Lekker even een warme douche, wat een luxe, om m'n snothoofd leeg te maken en ga nog even een kwartiertje op m'n verandah bij zitten komen. m'n verkoudheid is nog even belabberd als gisteren, maargoed het is geen slechte plek om ziek te zyn en gelukkig heb ik de duiken nog niet vooruit geboekt, dus kijk uit naar een heerlijke dag niksen in deze prachtige omgeving. Martin en Yvonne zijn al duiken en de rest van de crew ook als ik aankom in het restaurant. Toast met scranbled egg doet het altijd goed om de dag te beginnen al moet ik zeggen dat de pindakaas, penotti , hagelslag en ananas jam er ook heerlijk uitzien. M'n dag ritme speelt zich een beetje af met emailen, internetten, (vooral veel) kroepoek eten, de lunch , een praatje pot en luisteren en zien wat voor mooie vissen ik heb gemist.

De dag vliegt voorbij en voor ik het weet zitten we al weer aan het aan het avondmaal en kijk deel twee van de onderwater wereld van Lembeh. Ook nu rond negen uur kruip ik onder m'n klamboe en probeer te slapen, maar Angela heeft mij net gemaild dat het thuis stormd en dat we water lekkage hebben dus schieten er gedachten door m'n hoofd hoe we dit kunnen oplossen. Ik denk dat ik wel iets weet, maar kan er toch niets mee, dus ga terug naar plan A en probeer te slapen. Half de nacht ben ik op omdat het ook hier behoorlijk regent en doordat ik veel water drink overdag moet ik er snachts ook veel uit. Nou ja het geeft ook aan dat de rest van mijn lichaam goed werkt en het dus alleen een verkoudheid is en geen onderliggende tropische ziekte van muskieten ofzo. Koorts heb ik gelukkig niet.

De volgende ochtend is het opgehouden met regenen en merk ik dat ik zelfs onder het laken lig en moet het het dus wel afgekoeld zijn. Zelfde laken en pak, ontbijtje , tablet aan, beetje klooien, praatje pot, kroepoek, lunch je kent het wel. De Tweeltjes duiken vandaag ook niet dus alle tijd voor een goed gesprek. Ben de belgische manager luisterd met een half oor mee en af en toe gooien we wat gewaagde opmerkingen zijn kant op die vervolgens worden teruggekaatst met even scherpe opmerkingen. Er heerst een gemoedelijke sfeer in het resort en ervis ook een hoop respect voor het personeel die het ons zo goed naar de zin maakt. Martin en Yvonne hadden besloten om een duikje op het huisrif te gaan doen om de mandarijn vissen te gaan zoeken en ik voelde me fit genoeg om mee te gaan snorkelen dus haalde m'n spullen en liep mee naar beneden. zonder pak is het toch iets frisser in het water en na een kwartiertje zwem ik terug naar de kant. Er zwemmen hier behoorlijk wat steek kwalletjes in het water dus ben blij weer op de kant te staan. Zelfs snorkelend zie je hier een hoop moet ik zeggen. er ligt wel een hoop afval, maar zwemt ook een hoop vis. Na 70 minuten komen Martin en Yvonne boven bij het restaurant en na een korte douche komen ze enthousiast hun fotos van de mandarijn vissen laten zien. Echt waanzinnig mooie fotos, het is ook zo'n kleurig beeske. Aan tafel wordt er nog over de nagepraat en na de maaltijd kruipt iedereen achter z'n tablet, I-phone/pad of foto camera om plaatjes te kijken en een beetje te vogelen. Ik heb vandaag een app gedownload waarmee ik de filmpjes op m'n tablet kan bekijken die ik van de camera heb overgezet dus voordat ik de ogen sluit bekijk ik nog even wat ik de afgelopen week heb gefilmd.

Ik stond vanochtend een stuk later op als dat ik normaal gesproken wakker wordt en hoorde de duikboten al vertrekken beneden aan het strand. Een teken dat ik hier goed uitrust voordat het ritme van thuis weer van zich doet spreken. Voor me gevoel heb ik nog een dag of vier, maar moet eerlijk bekennen dat ik nog heerlijk van het vakantie gevoel geniet en het zonder horloge prima red. Ik loop het paadje af naar beneden en zeg goeiemorgen tegen Ben de Belgische manager en bestel een omeletje met toast om de dag goed te beginnen. Ben vertelde dat ie al een jaar of 10 in Indonesie zit en er ook niet meer weg wil, hij heeft het paradijs gevonden. Zelfs met heel (echt heel erg) veel fantasie smaakte de Bintang Stout hem als een donker trappisten biertje, waar ik uitbundig om moet lachen. Eigenlijk moet ik em er 1 op sturen vanuit thuis hahahahahah. De lucht is strak blauw, bijna geen wind, de duikers boffen en als ze terug komen zal ik ongetwijfeld al hun mooie plaatjes en verhalen horen en zien. Ik kijk de film ''seven years in Tibet'' af van gisteren en beantwoord en lees wat emails. We eten de lunch wat vroeger zonder de Tweels, omdat hun, 1. nog niet terug zijn van de twee ochtend duiken en 2, er een andere gast een excursie naar het Tangkoko np doet en met de boat weg moet. Als vanouds is het weer een culinaire smul party en plof ik daarna op de bank om uit te buiken. Er is nog een film die ik wil zien, het is ''de kite runner'' die over twee opgroeiende kinderen gaat in Afghanistan. Ik kijk em halverwege af voordat de duik mates terug komen en me al hun plaatjes laten zien die er weer schitterend uit zien. Daarna kletsen we nog een paar uur vol en voel ik me fit genoeg on toch een duikje op het huisrif te maken en de mandarijn vissen te gaan bekijken. De mates voeken er ook voor en we nemen gelijk de kerst uitrusting mee om foto's onderwater te maken voor hun kerstkaart voor dit jaar. Eerst een stukje snorkelen voordat we linksaf zwemmen en afzakken naar een mtr of 5 en daar op zoek gaan naar een veld met dood koraal waar ze tussen moeten zouden zitten. Net voordat het donker wordt komen ze tevoorschijn en zien er fantastich mooi en kleurig uit. Wel wat schuw soms, maar genoeg keren dat ze zich prima laten zien. Ik schiet wat plaatjes al is het lastig, want ze zijn super klein. Veel kleiner als dat ik in gedachten had hoe die mandarijn vis in de filipijnen eruit zag.

copyright MvdT - thanks mate

De tijd vliegt voorbij en voor we het weten zitten we 60 minuten onderwater en zwemmen we terug naar de kom waar we tewater waren gegaan. Voor het eten kijken we de foto resultaten en Martin heft er een die eruit springt en fantastische mooie kleuren laat zien. Het is echt een schitterend beestje. We zitten met alle gasten aan tafel en kletsen kort wat, maar daarna wordt het stil en smult iedereen van het lekkere eten. De patat is helaas weer koud, maar dat mag de pret niet drukken. Na het eten kletsen we nog wat na en krijg ik een copy van alle leuke foto's die martin en Yvonne hebben gemaakt van mij en wat onderwater leven. Tiet om de klamboe op te zoeken. Ik had mijn duikspullen al uitgespoeld, dus tanden poetsen en onder zeil.

Ik wordt wakker en realiseer me dat het de een na laatste dag is. Aan de ene kant jammer, maar omdat ik het zo goed naar me zin heb gehad doet het ook niet zo toe, thuis zal ik het ook weer leuk vinden alleen het weer zal wel iets frisser zijn hahahahh . Tijd om de duikspullen op een rek buiten te laten drogen en de spulletjes alvast een beetje op te ruimen. Het restaurant is leeg als ik beneden kom en verstuur wat emails na het ontbijt. Ik had de helft van de film nog niet afgezien van gisteren dus kijk die ook nog af. Een beetje een trieste film, maar wel indrukwekkend. Van de week hadden we al een keer met Ben over het kanoen gehad en had wat van de prijs afgekregen, dus vond het wel een geschikte dag om de peddels op te pakken en de omgeving te verkennen. 10 minuten later peddelde ik de baai in en verder de hoek om, om het schier eiland rond te gaan. Een leuke tocht die niet langer als een uurtje duurde langs verlaten 'witte' stranden en mooie palm coven. Eenmaal terug aan de andere kant van het resort hop ik naar boven voor een paar glazen water en vraag de duikschool crew of ze de logge tweepersoons canoe weer naar de andere kant willen slepen voor deel twee. Dit keer verken ik de lagoon aan de linker kant en ga bij een visser kijken en iets verderop ook een vissers dorpje. Er wordt ook een nieuw resort gebouwd, wat nog volop in aanbouw is. Ik roep appah kabar en krijg vrolijk antwoord terug. Na drie kwartier peddel ik weer terug naar het resort en neem eerst een douche om het plakkerige zweet van me af te spoelen voordat we aan de lunch gaan. Alleen Grant een Schot en ik zijn er dus we kunnen eten wat we willen. Het is een beetje een stille gast, hij is accountant en we kletsen wat over duiken enzo. Na de lunch ga ik een beetje luieren en Grant vraagt me of ik een duik filmpje wil zien die hij gemaakt heeft. Tuurlijk antwoord ik. Hij heeft jaren lang op Bermuda gewerkt en had daar een 120 jaar oude bottle gevonden die hij op ebay heeft weten te verkopen voor $11600 om een trip naar de Cocos eilanden mee te maken. Wauw de hamer haaien die je daar ziet en de walvishaaien , amazing . Ik kijk nog een laatste film voordat de tweeltjes komen, maar die zijn er binnen een half uur dus kijk maar een klein deel. Het wrak was mooi zeiden ze en hebben hun laatste twee duiken gemaakt van de vakantie. Morgen rustdag en worden de duikspullen gedroogd. De verkoudheid is op z'n return, maar heb er oorpijn voor in de plaats gekregen. Niet echt handig bij het slapen, maar de manager komt met een flesje oordruppels aanzetten. Als ik de gebruiksaanweizing lees staat er dat alleen een arts het mag voorschrijven, dus het zal wel sterk genoeg zijn en ik ben allang blij. Als ik s’avonds onder de klamboe stap klopt het toch behoorlijk in m'n oor, dus had toch ook wat pijnstillers moeten nemen, maar val toch uiteindelijk in slaap. De rugzak had ik s’middags al ingepakt, dus kon de volgende ochtend na een douche en een laatste blik vanaf mijn verandah richting het restaurant voor het ontbijt. De rugzak, een gezonde 17 kg aan voornamelijk duikspullen, werd zelfs door het personeel gesjouwd, ik protesteer niet. Yvonne geeft me nog wat pilletjes om de pijn wat te onderdrukken en ook nog een leuk pakje voor Angela en mij, voor thuis. Daarna zwaaien ze me nog uit op het strand en ben ik onderweg naar de haven van Bitung . De twee Tohatsu 4 stoke bb moters zoeven ons vooruit en met 20 minuten sta ik aan wal.

Iemand mayo bij ze broodje rat ?

Noemen ze dat nou hot dog ?

Uitjes bij je vleermuis ?

tuna eyes on the rocks

 De rit naar Manado duurt iets onder de twee uur en ik wordt afgezet bij het Novo hotel om snel m'n bagage af te geven en terug te springen in de taxi die me even later op het bus station afzet om de hooglanden rond Manado te bezoeken. Er zit een markt bij, die ik achteraf beter niet had kunnen bezoeken ivm de vlees afdeling die vanalles bevat, van honden, ratten tot vleermuizen, mnnn niet helemaal mijn ding. Even later zoek ik nog een bakkerijtje op om wat ongezonde dingen te kopen en stap ik in de bus de bergen in. De busrit is prachtig, maar het uiteindelijk dorpje waar ik terecht kom stelt niks voor, dus na eenkorte wandeling over de locale markt stap ik weer in de bus terug. Leuk geprobeerd, maar dit was niks. Na een uur zijn we weer terug in manado en neem ik een microlet naar de haven waar ik de vismarkt bezoek. Ook wel aardig, maar de meeste handelaren zijn al los en/of vertrokken. Ik vind het wel best geweest en ga terug naar het hotel. Althans dat was de bedoeling, want de eerste microlet driver brengt me bij terminal Paal 2, maar daar wordt ik bij de neus genomen door een manneke die zegt dat ie mij bij het hotel gaat brengen, maar na 3 kwartier kom ik erachter dat ie zit te lullen en alleen maar mijn geld wil. Ik spring eruit en 'vergeet' af te rekenen. Dan maar een taxi en 20 minuten later sta ik in de lobby en check in. Eerst maar een koele duik in de pool, want ik drijf van het zweet. Heerlijk effe een paar baantjes trekken. De temperatuur bovenwater is ook nog prima, een zwoele avond zouden we thuis zeggen. Na het zwemmen ga ik richting m’n kamer. Gegeten had ik al in het stadje en heb nog wat snacks gekocht mocht ik trek krijgen. Er blijkt geen wifi te zijn op de kamer, maar internetten kunnen we op de luchthaven wel. Ik vul de avond met een bietje Tv kijken en catch up on the footbal, Nl-Mexico 2-0, mooizo we zitten nog in de race, sterker nog Holland is ok !



Ik zit inmiddels in de terminal en ben net door de douane heen geweest voor final check, tas open, alles eruit en ik mag door. De Lion air kist staat voor me neus en de passagiers die net aangekomen zijn komen door de slurf en deels over het vliegveld lopend naar de uitgang. Vanochtend was ik om 7 uur vertrokken om te zorgen dat ik in iederval op tijd was, geen gezeik met verkeerde terminals, check ins die eerder sluiten etc. Hoewel ik best nog een maand wil blijven en lekker rondreizen, het is ook fijn om naar huis te gaan en dus moet ik op tijd zijn. Ipv met m’n rugzak te zeulen en langs de weg een microlet aan te houden, kies ik de weg van de minste weerstand en neem het aanbod van de portier aan om de hotel taxi te nemen. Waarschijnlijk dubbel zo duur, maar het spaart me een partij zweten en vind het eigenlijk wel best. De airport is straight forward en heb genoeg tijd om eerst te ontbijten voordat ik de boarding pass haal en m'n bagage afgooi. Ik heb een hoop over geladen in m'n dagrugzak om niet boven de 15 kg uit te komen van de hoofdrugzak . Hij barst bijna uit z'n voegen, maar vol is vol . Eenmaal boven, zoek ik een coffee shop op en neem een heerlijk bakkie javaanse koffie en check mijn emails. Nog een laatste email van thuis die ik beantwoord voordat we inchecken voor de vlucht naar Jakarta. Ik zit nog in dubio of ik Jakarta in ga of niet, ik heb zes uur de tijd, maar heb verhalen gehoord van enorme files die er voor zorgen dat je minsten twee uur nodig hebt om de stad in te komen. No point dus, we zien wel of er genoeg te doen is. Ik heb nog wat rupiahas over dus zal de tijd wel doorkomen met mijn favourite hobby.
Even later wordt de gate geopend en de rijen opgesplitst. De bobo's door de slurf en het klootjes volk lopend naar het vliegtuig. Nog even de tijd om van de vochtige warmte te genieten en uit te kijken over de velden met palmbomen tegen de inmense vulkaan op de achtergrond, Sulawesi, till we meet again. De rij kruipt langzaam het vliegtuig door en tot mijn verbazing zit ik wederom bij de nooduitgang, dus superveel beenruimte. De vliegmiepen doen nog wat kunstjes in het gangpad en ik maak een filmpje terwijl we opstijgen en terwijl ik een laatste blik werp op de kustlijn van Manado en Bunaken, verdwijnen we in de wolken op weg naar Jakarta. Het zicht aan het raam boven de vleugel is schitterend, ver boven de wolken en prachtig zonnig. Er wordt hier niks geserveerd aan board, maar ik had gisteren geshopt en kom dus niks tekort. De chocoladereep heeft wel andere vorm aan genomen, maar met wat geklieder en geknutsel smaakt ie precies hetzelfde. Het is maar een uur of twee vliegen naar Jakarta en ik maak de tijd vol met typen en wat lezen in de foldertjes in de zak voor me. Na iets meer als twee uur vliegen landen we op Soekarno-Hatta airport in Jakarta. Eerst maar even de bagage ophalen, dan direct door naar de volgende terminal om niet dezelfde fout te maken als eerst. Ik ga buiten nog even een chicken burger eten en doe nog even wat boodschappen om vervolgens bij een restaurantje nog wat te typen en probeer ook te internetten. Helaas, m'n tablet pikt het signaal niet goed op dus emailen komt er niet van. Ik bestel nog heerlijke nasi maaltijd en loop daarna richting de gate, je kan er al vast maar zitten. Onderweg herinner ik me dat er tijdsverschil tussen Manado en hier zit, sjit het zal me toch niet weer gebeuren, maar gelukkig is het een uur eerder als later, dus zit ik safe. Dat betekend wel dat ik hier nog een uur langer zit, maar ik ga eerst maar even door de douane. Een laatste slokje uit m'n water fles en een paracetemol tegen de oorpijn en de tas kan op de scan band. Stempeltje in het passport en door de poortjes heen. Iets verderop zoek ik een stoel om de komende uren nog wat te typen en me heen te kijken. Ik heb mazzel, want er is een drie zitter vrij zodat ik zelfs kan liggen. Oeh das gevaarlijk, want ik krijg spontaan slaap en ik wil de vlucht niet missen, dus rechtop en wakker blijven. De terminal is zo gebouwd dat je zittend tegen een enorme balk aan kijkt, dus je ziet niks van de airport, das wel jammer.
Op de monitoren valt nog niks te zien bij welke gate ik moet inchecken, maar dat kan niet lang meer duren. Ik probeer nog een keer verbinding te maken maar mijn cheap as chips tablet laat het evengoed weer afweten. Ik check ook nog een keer met iemand van het grond personeel, maar hij zegt maar gewoon hier rond te hangen in zone 6. Ik vind het maar vaag geregeld hier op Jakarta, geen monitoren met wanneer je moet boarden of dat er een weiziging is ofzo. Anyway , tegen zessen ga ik in de rij staan en probeert er nog een rukker voor te dringen die onderweg naar de gate zich nog net even iets onpopulairder probeert te maken en met succes, jammer dat ik niet naast em zit hahahah dat had leuk geweest. Gelukkig zit ik naast twee normale mensen en heb voldoende beenruimte ondanks dat ik niet bij de nooduitgang zit. De stoelruimt is prima bij air asia. Het is toch wel typisch dat ik wel weer boven de vleugels zit. Ook nu heb ik de maaltijd pre booked, maar weet niet of het nou op deze vlucht of de volgende naar Adelaide is. Ik zit eigenlijk best nog vol van de nasi goreng maaltijd op het vliegveld, maargoed we zien wel. Die nootjes in me tas zullen wel dichtblijven, iets te enthusiast ingekocht. We vertrekken 40 minuten later als gepland dus dat wordt racen op Kl, ik ben benieuwd hoe dat zit met de terminals. Op m’n flight itenery staat dat het in dezelfde terminal is, maar dat was op de heenweg duidelijk ook niet het geval. Eenmaal in de lucht schakelt de piloot de 'fasten your seatbelt ' sign uit en ik sprint richting de nooduitgang waar drie stoelen in een rij vrij zijn. Ik zag mezelf al lekker languit liggen, maar al snel komt er een engelsman naast me zitten die ook zo slim is. We kletsen wat over reizen en dan wordt de pret onderbroken door een vliegmiep die komt vertellen dat we terug moeten naar de originele plaatsen omdat deze duurder zijn vanwege de meer been ruimte. Helaas pindakaas, het leek zo leuk. Uiteindelijk is het maar twee uur vliegen en zitten de stoelen ruim genoeg. Al snel komen ze met eten langs en ik eet de lekkere dingen eruit om me zelf niet te vol te proppen. Iets later arriveert er nog een karretje met versnaperingen en drinken. Ik bestel een rode wijn, maar nul op rekest, no alcohol on board sir. Nou ja dan maar gewoon een glas water om effe tanden te poetsen in de wc. M'n horloge wijst pas 20.15 aan, maar ik begin al langzaam te gapen. Hopelijk kan ik een paar uur slaap mee pakken op de volgende vlucht.

De aansluitende vlucht in Kl vertrekt op tijd en met de weinige turbulentie die we ondervinden naar Adelaide toe, land ik om 8.45 weer op vertrouwde bodem. Ik ben thuis en Angela staat blij op me te wachten. Wat een geweldige vakantie is het geweest, zeker de moeite waard om nog eens die kant op te gaan.


Selamat totziens

Frans