Voor de afwisseling vetrekken we eens een keer s'avond naar onze vakantie bestemming ipv s'ochtends op een goddeloos tijdstip. Evengoed gaan we rond tweeën richting Adelaide om op tijd te zijn mochten we onverhoopt oponthoud krijgen. De reis verloopt eigenlijk zoals altijd toch gewoon soepel en in 1 uur en 15 minuten drop ik Angela af op de Airport om vervolgens de auto op ons favourite plekje neer te zetten. Een dure straat in een nabijgelegen woonwijk waar we em altijd neerzetten en er nog nooit iets mee is gebeurt. Beetje zoals vroeger in Hoofddorp hahahahah. Een auto is uiteindelijk ook maar een auto. Niet volgens onze buren die voorspelden dat onze wielen eraf zouden worden gehaald, als de auto er zoiezo al zou staan . Na het traditionele bezoek aan de burgerking checken we in en zitten we nog een uurtje in de vertrekhal en sturen een laatste email met een foto van ons twee. Adelaide is modern geworden en er is nu zelfs free wifi zodat ik nog wat spelletjes kan downloaden voor in het vliegtuig. We vertrekken een half uur later als gepland ondanks dat de stewardess ons deed geloven dat Jetstar altijd op tijd is ....sure. De vlucht verloopt goed en de 5 1/2 uur vliegtijd vliegt ook voorbij. Bali is anderhalf uur terug in de tijd en we komen rond twaalf uur s'nachts lokale tijd aan. We hadden een lokaal airport hotelletje geboekt wat slecht op 1 minuut van het vliegveld af ligt. De green field villa's bleek een goeie keuze te zijn. De driver stond ons al op te wachten met een bordje Mr and Mrs Schouten....huh, yes that seems us. Na de checkin vielen we als een blok in slaap om de volgende dag rond achten de luikjes pas weer te openen. We hadden de airco uitgezet om alvast aan het temperatuur verschil te wennen. De kussens waren wat hard en groot dus allebei met een stijve nek aan het ontbijt. Welcome to Asia, sambal bij met nasi goreng. Het was goed te nassen en Angela had spijt dat ze een boterham met ei had genomen. Daarna slenterden we Kuta in om het geld te wisselen en wat rond te kijken. Oh ja zonnebrand nog. Kuta wordt vaak vergeleken met een Australische enclave en de winkel figuren zijn er nogal opdringerig. Toch was het al stukken beter als 4 - 5 jaar geleden. Het geld wisselen was niet echt een easy job. Uiteraard zochten we de shopjes op met de beste koers, maar hier werd er op slinkse wijze met de rupiahs gegoocheld zodat het leek alsof je exact kreeg wat je zou moeten krijgen, maar uiteindelijk met minder weg liep. Uiteraard waren wij ook niet achterlijk en bleven het natellen totdat ze door hadden dat we ons niet lieten belazeren en liepen we weg naar de volgende. Nadat dit scenario zich 3 x af had gespeeld waren we het zat en besloten we toch maar bij een "gewone bank" geld te wisselen zonder goochelaars en oplichters. Angela wist nog wat shopping malls op te zoeken (knap hoor terwijl we hier al jaren niet zijn geweest) en wist mij te overtuigen dat we hier echt in moesten. Nadat we 50% van de winkeltjes hadden bezocht (alleen de beneden verdieping) was het tijd om richting het hotel te wandelen en uit te checken. De taxi bracht ons in 20 minuten via de nieuwe tolweg naar Nusa Dua waar we bijna gelijk konden inchecken in onze kamer. Het was een wat groter resort, niet helemaal mijn stijl maar wel mooi en luxe, maar niet zo persoonlijk. Het resort ligt aan het strand dus we konden gelijk de zwembroeken aan en het water in. Even het zweet van de wandeling van ons afwassen en een frisse toet. Het resort is opgebouwd uit kleine bungalow complexen van twee verdiepingen elk rondom een mooi zwembad en daarachter het strand.
Het strand heeft een kommetje voor bescherming van de surf. Het rif met bijbehorende schuimkoppen is enkele honderden meters van het strand verwijderd dus het water is zoiezo redelijk rustig. De eerste dag vliegt voorbij.en veel meer als luieren en zwemmen doen we niet. S'avonds struinen we de hoofdweg af naar een leuk eet tentje, maar uiteindelijk bleek de keuze niet optimaal te zijn en wisten ze zelfs de nasi goreng te verprutsen. Anyway, wij waren nog steeds goed moe dus vielen als blokken inslaap op een heerlijk zacht bed met bijbehorend kussens. Inmiddels aan het kleine tijdsverschil (1.5 hr) gewend, staan we om 8 uur op en kunnen niet wachten om ons tegoed te doen aan het ontbijt buffet. Gelukkig was er ook een Indonesische sectie waar een aantal heerlijke Aziatische gerechten voor het opscheppen stond. Na de derde ronde zaten we toch wel redelijk vol en was het tijd een leuke wandeling langs de kust. Het werd twee uur slenteren langs de boulevard en op het zand inclusief de nodige stalhouders die ons van alles aan wilden smeren ....massage, jet ski, t shirt, loekie loekie, want watch? Sun glasses ?, maar zodra je woord Gratis aan ze terug vraagt lachen ze vrolijk, roepen bankrut en gaan weer door met andere toeristen. Na een uur of twee is het tijd voor zon zee en strand.en zoeken we een vrij bedje op in de schaduw onder een grasparasol van het hotel.
Het strand heeft een kommetje voor bescherming van de surf. Het rif met bijbehorende schuimkoppen is enkele honderden meters van het strand verwijderd dus het water is zoiezo redelijk rustig. De eerste dag vliegt voorbij.en veel meer als luieren en zwemmen doen we niet. S'avonds struinen we de hoofdweg af naar een leuk eet tentje, maar uiteindelijk bleek de keuze niet optimaal te zijn en wisten ze zelfs de nasi goreng te verprutsen. Anyway, wij waren nog steeds goed moe dus vielen als blokken inslaap op een heerlijk zacht bed met bijbehorend kussens. Inmiddels aan het kleine tijdsverschil (1.5 hr) gewend, staan we om 8 uur op en kunnen niet wachten om ons tegoed te doen aan het ontbijt buffet. Gelukkig was er ook een Indonesische sectie waar een aantal heerlijke Aziatische gerechten voor het opscheppen stond. Na de derde ronde zaten we toch wel redelijk vol en was het tijd een leuke wandeling langs de kust. Het werd twee uur slenteren langs de boulevard en op het zand inclusief de nodige stalhouders die ons van alles aan wilden smeren ....massage, jet ski, t shirt, loekie loekie, want watch? Sun glasses ?, maar zodra je woord Gratis aan ze terug vraagt lachen ze vrolijk, roepen bankrut en gaan weer door met andere toeristen. Na een uur of twee is het tijd voor zon zee en strand.en zoeken we een vrij bedje op in de schaduw onder een grasparasol van het hotel.
Ook deze dag vliegt voorbij en voor we het weten zitten we aan het avondmaal. Dit keer bij een betere tent waar ze goed kunnen koken en ook nog donker bier hebben tot vreugde van Angela (mij maakt het niet uit wat voor bier het is, ik doe gewoon mn ogen dicht als ik een slok neem). We beginnen al in het vakantie ritme te raken en later op te staan. Om 9 uur zitten we aan het ontbijt met dit keer geen Indonesische gerechten maar evengoed reden temeer voor 3 succesvolle rondes. De lucht is strak blauw en we besluiten onze voorgenomen wandeling te verplaatsen naar de middag en eerst lekker op het strand te gaan liggen. Ik had inmiddels een kleine oor infectie opgelopen dus behalve zwemmen kon er niet te diep onderwater gekeken worden. We besloten de lunch over te slaan en ons in plaats daarvan tegoed te doen aan wat verschillende soorten kroepoek en wat chocola wat we nog over hadden uit het vliegtuig. Rond tweeën wandelden de andere kant van het strand op als dat we de dag ervoren hadden gedaan. Ieder hotel heeft een stuk boulevard voor z'n bungalows en zwembad dus het is een leuke manier om de hele strip te zien en zo kwamen we ook langs het hotel wat we op de laatste dag voor de vakantie nog hadden gewisseld. Er stonden twee grote graaf machines op het strand een behoorlijke partij zand te verplaatsen met bijbehorende kabaal. Het zag er inderdaad niet uit en we waren blij dat Angela dit via facebook te weten was gekomen. Helemaal aan het eind bleek een gedeelte te zijn waar de Indonesiërs met busladingen werden gedropt om zichzelf op het water en in de lucht te vermaken. Iets wat we ze nog nooit gezien hadden, maar er wel grappig uit zag was de flying fish. Een enorme luchtmatras wat over het water gesleept wordt door een speedboat en bij voldoende snelheid de lucht in gaat tot wel tien mtr. Iemand die nog gewoon mee wil gaan kanoën ? We wandelden terug via de hoofdstraat en kwamen uiteindelijk via de lange rij shopjes weer terug bij het hotel Bali Tropical. Na nog even een paar uur bij het zwembad te hebben gelegen besloten we vanavond in het hotel uiteten te gaan. De keuze was simpel en namen allebei een Indonesische schotel. Inmiddels was het flink donker geworden en hoorde we een band spelen in het hotel naast ons. Reden genoeg om de halleluja band van ons hotel over te slaan en next door een kijkje te nemen. Het bleek een groep dansers te zijn met muzikanten op trommels. Een speelde er zelfs op een instrument wat klonk als een didgeridoo. Er kwamen dansers het podium op die een show weggaven met vuurspuwen en fakkel zwaaien, een mooi spektakel om te zien. Na de show vetrokken we richting de kamer om de koffers alvast deels in te pakken zodat we morgen op tijd weg kunnen voor de 5 uur durende rit naar Permuteran.
1 Juni
Onze ingebouwde bioklok maakt ons rond 8 uur wakker en we besluiten eruit te gaan/ Het duurde even voordat we onze stijve spieren op gang kregen, maar na een warme douche deed alles het weer normaal. Of het nou de bedden zijn of dat de vermoeidheid van ons werk wat er nu uit komt, geen idee. Dit keer was er weer een Indonesisch thema met van alles erop en eraan. Na het ontbijt liepen we rond 9 uur terug naar de kamer waar we de laatste beetjes bagage bij elkaar zochten. Daarna richting de receptie vertrokken en de taxi driver opgezocht die een stukje verderop stond met z'n collega's. Even later reden we weg vanuit Nusa Dua en wurmden ons door het verkeer richting noord west Bali. De driver nam een voor ons onbekende route deels door de bergen, wat prachtige vergezichten gaf over de rijstvelden en vele dorpjes. Onze routeplanner op de tablet zat er goed naast vwb tijdsduur van de rit, maar haast was het laatste wat we hadden. We reden door dorpjes waar we bij elke winkel wel wat hadden kunnen kopen, zoveel mooie Balinese meubels en decoraties verkopen ze hier. Een zeecontainer is zo gevuld. Na een uur of vier rijden kwamen we aan de kust en vanuit daaruit was het nog een twee uur rijden volgens de chauffeur. Het leek ons wat vreemd omdat de tablet nog slechts 54 km aan wees, maar goed de locals weten de weg. Na een uur de kustlijn te zijn gevolgd stopten we bij een restaurantje aan het water met prachtig uitzicht over een lagoon. Het strand bestond uit zwart zand, maar was daarom niet minder mooi. We waren ook langs de monkey temple gekomen, waar we minder goeie herinneringen aan hadden 4 jaar geleden toen de apen ons werkelijk alles probeerden af te troggelen wat we bij ons hadden. We hadden allebei wel trek en de driver nam ook ons aanbod gretig aan om samen te lunchen.
Dit gaf ons gelijk de kans om de benen even te strekken, want ondanks dat er een hoop ruimte was in de taxi, na een uur of vijf in dezelfde houding was dit een welkome afwisseling. Het eten was echt super en de mensen ook zo vriendelijk, het gaf een goed gevoel om hier een tijdje in dit gebied te verblijven. We vroegen de waitress hoever het nog was naar hotel Kinaara en het antwoord was slechts 5 minuten hier vandaan. Dat was een stuk sneller dan de driver had verteld met z'n uur extra in de auto. Even later kwamen we aan in het resortje en kregen allebei een welkomst slinger om van Frangipani bloemen die heerlijk sterk geurden.
Het resort beek pas 5 maanden open en alles zag er nog schitterend nieuw uit. Het was echt af en de zorg waarmee het was ontworpen straalde er vanaf. Ook het personeel was super vriendelijk en gaf je een gevoel van "welcome". Het zag er nog mooier uit als op de plaatjes van wat we er ons van konden herinneren en het bed in de huisje was mooi versierd met bloemen. Angela was blij verrast hoe mooi de outdoor douche was, typisch iets voor Bali.
Na de bagage deels hebben uitgepakt was het rechtstreeks naar het zwembad. Alle bungalows kijken met hun veranda uit over het zwembad met in het midden een eiland met kokosnoot palmen en een tropical bar. Je krijgt spontaan dorst tijdens het zwemmen..... Bintang anyone ? Omdat het resort veel kleiner is, met naar schatting minder als 20 bungalows, voelt het gemoedelijk aan met een hele informele sfeer. We spenderen de dag met luieren en maken s'avonds nog een wandeling door het dorp en over het strand, net op tijd om nog een prachtige zonsondergang te zien. We hadden van tevoren de kaart bestudeerd van het restaurant van het resort en konden bijna niet kiezen uit de heerlijke gerechten. We besloten dus s'avonds hier te eten en werden verrast met twee heerlijke gerechten. Ongewoon voor ons, bestelden we ook ieder een voorgerecht wat al een maaltijd op zich was. Van de fruitshakes krijg je hier ook nooit genoeg en bleek onze favoriete combinatie van pineapple en cocosnoot geen enkel probleem te zijn voor de keuken.
Dit gaf ons gelijk de kans om de benen even te strekken, want ondanks dat er een hoop ruimte was in de taxi, na een uur of vijf in dezelfde houding was dit een welkome afwisseling. Het eten was echt super en de mensen ook zo vriendelijk, het gaf een goed gevoel om hier een tijdje in dit gebied te verblijven. We vroegen de waitress hoever het nog was naar hotel Kinaara en het antwoord was slechts 5 minuten hier vandaan. Dat was een stuk sneller dan de driver had verteld met z'n uur extra in de auto. Even later kwamen we aan in het resortje en kregen allebei een welkomst slinger om van Frangipani bloemen die heerlijk sterk geurden.
Het resort beek pas 5 maanden open en alles zag er nog schitterend nieuw uit. Het was echt af en de zorg waarmee het was ontworpen straalde er vanaf. Ook het personeel was super vriendelijk en gaf je een gevoel van "welcome". Het zag er nog mooier uit als op de plaatjes van wat we er ons van konden herinneren en het bed in de huisje was mooi versierd met bloemen. Angela was blij verrast hoe mooi de outdoor douche was, typisch iets voor Bali.
Na de bagage deels hebben uitgepakt was het rechtstreeks naar het zwembad. Alle bungalows kijken met hun veranda uit over het zwembad met in het midden een eiland met kokosnoot palmen en een tropical bar. Je krijgt spontaan dorst tijdens het zwemmen..... Bintang anyone ? Omdat het resort veel kleiner is, met naar schatting minder als 20 bungalows, voelt het gemoedelijk aan met een hele informele sfeer. We spenderen de dag met luieren en maken s'avonds nog een wandeling door het dorp en over het strand, net op tijd om nog een prachtige zonsondergang te zien. We hadden van tevoren de kaart bestudeerd van het restaurant van het resort en konden bijna niet kiezen uit de heerlijke gerechten. We besloten dus s'avonds hier te eten en werden verrast met twee heerlijke gerechten. Ongewoon voor ons, bestelden we ook ieder een voorgerecht wat al een maaltijd op zich was. Van de fruitshakes krijg je hier ook nooit genoeg en bleek onze favoriete combinatie van pineapple en cocosnoot geen enkel probleem te zijn voor de keuken.
2 juni
Ook hier is het stand zwart van de lava stromen die hier tientallen zo niet honderden jaren geleden zijn afgezet. Wat dat betreft is Bali in tweeën gesplitst, met witte/gele stranden aan de zuidkant (waar het meeste toerisme is) en de rustigere noordkant waar de zwarte stranden zich bevinden. Ons resort zit niet aan het strand, maar er loopt een weg vanuit ons resort erheen. Dus voor ieder die in zee wil snorkelen of zwemmen, is het slechts een kleine wandeling.
Door de minder aanlokkelijke kleur zitten er waarschijnlijk weinig mensen op het strand en is het ook heerlijk vertoeven aan ons eigen zwembad. Het ontbijt vanochtend was wat minder uitgebreid als het vorige resort, maar de verschillende gerechten waren er niet minder lekkerder op. We besluiten er een dagje zwembad van te maken en ons op een van de vele ligstoelen te instaleren onder een parasol. Slechts enkele badgasten wagen zich in de volle zon, maar ondanks dat er hier geen gat in de ozonlaag zit, is de warmte genoeg om ons ertoe te besluiten om in de schaduw te blijven. Voor Angela regel ik een leuk boek via de receptie en heb geen kind meer aan der. Zelf vermaak ik me prima op de tablet om een leuk reisverslag in elkaar te zetten voorop de website. Zo af en toe komen er nieuwe gasten aan die dezelfde ah, oh, uh geluiden maken als toen wij aankwamen. Vanmiddag hebben we nog op het programma staan om de hotsprings net achter het hotel te gaan bezoeken. Het schijnt maar een kwartiertje lopen te zijn en een mooi uitzicht vanuit de bergen over de zee te hebben. Onderweg kom ik nog vanalles tegen en blijf hier en daar even hangen voor een praatje en een foto. Kom ook nog langs een volledig ingericht militair kamp en wandel even over de schietbaan, iets wat je normaal beter niet kunt doen, Boys toys.
Door de minder aanlokkelijke kleur zitten er waarschijnlijk weinig mensen op het strand en is het ook heerlijk vertoeven aan ons eigen zwembad. Het ontbijt vanochtend was wat minder uitgebreid als het vorige resort, maar de verschillende gerechten waren er niet minder lekkerder op. We besluiten er een dagje zwembad van te maken en ons op een van de vele ligstoelen te instaleren onder een parasol. Slechts enkele badgasten wagen zich in de volle zon, maar ondanks dat er hier geen gat in de ozonlaag zit, is de warmte genoeg om ons ertoe te besluiten om in de schaduw te blijven. Voor Angela regel ik een leuk boek via de receptie en heb geen kind meer aan der. Zelf vermaak ik me prima op de tablet om een leuk reisverslag in elkaar te zetten voorop de website. Zo af en toe komen er nieuwe gasten aan die dezelfde ah, oh, uh geluiden maken als toen wij aankwamen. Vanmiddag hebben we nog op het programma staan om de hotsprings net achter het hotel te gaan bezoeken. Het schijnt maar een kwartiertje lopen te zijn en een mooi uitzicht vanuit de bergen over de zee te hebben. Onderweg kom ik nog vanalles tegen en blijf hier en daar even hangen voor een praatje en een foto. Kom ook nog langs een volledig ingericht militair kamp en wandel even over de schietbaan, iets wat je normaal beter niet kunt doen, Boys toys.
De Oostenrijker die we gisteren spraken en was wezen duiken, kwam teleurgesteld terug en mompelde iets over het slechte zicht. Geen reden dus om persee te gaan duiken morgen, al gaat het redelijk met m'n oor. Rond tweeën heb ik nogmaals m'n Pa proberen te bereiken via de skype en dit keer met succes. Omdat de wifi hier zo goed is, kon ik em het hele resort laten zien en hij vond het geweldig om zo eens in onze wereld te kunnen kijken die er nu heel anders uit ziet als thuis.. Angela zit diep verzonken in haar boek en schatert soms van het lachen, dus het moet een succes zijn. Vanavond zijn we van plan om bij de Muslim Warung te gaan eten waar we vorige keer dat we hier waren zo enthousiast over waren. Het zit hier 5 minuten wandelen vandaan dus we zijn benieuwd.
Het was inderdaad weer als vanouds bij de Moeslim Warung (locale spelling), zoals ze zich noemen. Het eten was niks verandert en nog even outstanding als toen. We hadden ieder een gebbqde uniqorn fish vers uit de koelbox met waanzinnig lekkere saus die ook op spare ribs zeker niet zou misstaan. Het was even zoeken in die zin dat we er eerst langs liepen en het totaal niet herkende, omdat ze nu in een modern pandje zaten ipv de golfplaten schuur vol rook van 4 jaar terug. De wandeling van ongeveer tien minuten terug was goed om het eten te laten zakken en vervolgens een heerljke douche om het muggen gif van onze lijven af te wassen. Bij het geluid van gekko's en achtergrond muziek van de bar vallen we in slaap.
3 juni
Het heerlijke van zonder horloge leven is dat je wakker wordt van het licht en denkt ik draai me om of pak een douche zonder je druk te maken of het nu tijd is of niet. Vanochtend waren we dus wat vroeger wakker als in het begin van de vakantie en besloten na het ontbijt een lange strand wandeling te maken. Angela was zo slim geweest om een paraplu mee te nemen uit het resort tegen de vroege ochtend zon die toch al verbazend warm was. De kust zag er voor ons nog bekend uit, maar je merkte wel dat er wat geld geïnvesteerd werd zo links en rechts, want de gebouwtjes zagen er beter uit als 4 jaar geleden. Ondanks dat er redelijk wat mensen op bedjes langs de kust lagen, waren er ook volledig lege resorts en stukken met helemaal niemand. Na een uurtje door het zand te hebben gewandeld, kozen we een weg die land inwaarts liep om via een boog weer op de hoofdweg aan te komen. Eerst maar even tijd voor wat rust en cola bij een klein resort langs de hoofdweg. De eigenaar showde ons vol trots de nieuwe kamers die er prachtig uitzagen en hij deed ook heel erg zn best om ons er van te overtuigen dat we hem moesten recomenden aan iedereen die we tegen kwamen. Na een half uur wisten we ons los te maken van deze enthousiaste hotel eigenaar en liepen verder de hoofdweg af richting ons resort. Een goeie twee uur later kwamen we terug en kon ik nog maar aan 1 ding denken, het zwembad........plons en afkoelen. Na effe wat rond gehangen te hebben besloten we de snorkel spullen in te pakken en richting het strand te vertrekken. We konden ons nog herinneren van het "artificial reef grow" project en wilden wel eens gaan bekijken hoe het er uit zag in vergelijking met 4 jaar geleden. De portier was zo goed om ons met z'n brommer erheen te rijden dus met 5 minuten stonden we op de plaats van bestemming, het Bio Rock project in de baai van Permuteran.
Na eerst een restaurantje opgezocht te hebben voor de lunch met een traditionele nasi goreng met alles erop en eraan, pakten we ieder een bedje aan het strand en deden de snorkel spullen aan voor de duik. Het nieuw gegroeide rif ligt vlak voor de kust en bestaat uit allerlei stalen frames in de meest creatieve vormen als een dolfijn, lotusbloem met buddah beeld in het midden, zeester, naaktslak, vliegtuig enz. Zelf de ANZ bank van thuis had een levensgrootte structuur met hun naam en logo gesponsord. Een snorkel tochtje vonden we wel genoeg en de rest van de tijd besteden we aan kroepoek eten en Anker Stout bier drinken. Na een paar uur liepen we via een landweggetje terug naar de hoofdweg en besloten te liften om te kijken of iemand ons mee wilde nemen. Er stonden nog wat andere Nederlanders uit ons resort en we probeerden met 4 duimen omhoog een auto te stoppen, maar zonder succes. De andere twee Nederlanders besloten te gaan lopen, maar binnen 3 minuten hadden we het geluk dat er een truck chauffeur wilde stoppen en ons 5 minuten later bij het Kinaara resort afzette. De rest van de dag spendeerden we bij de pool en genoten nog van een paar zonnestralen. Het mooie van deze locatie is dat de bergen die op nog geen km van het resort af liggen alle wolken grotendeels tegen houden zodat als het regent ze nagenoeg niet de kust bereiken en maar alles in de bergen valt. Dit heeft ook het voordeel, dat de gevallen regen zich in stroompjes verzameld en zo de huizen en toeristen oorden van water voorziet. Vanavond weer vaste prik vwb wat we eten, dat wordt weer een potje gegrilde vis bij Warung Moeslim. Vanavond is de laatste avond hier dus wellicht doen we nog een biertje aan de bar.
4 juni
We hadden gisteravond nog wat rondgevraagd en geprobeerd het monopolie te doorbreken van de lokale transporteurs, maar lager als 550,000 kwamen we niet terwijl de rit naar Tulamben niet meer als 2 tot 3 uur is in vergelijking met de 450,000 die we betaalden helemaal vanuit Nusa Dua. Er bleken toch ook bussen te rijden die zo af en toe voorbij komen dus wij besloten gewoon aan de weg te gaan staan en maar te zien wat er op ons pad zou komen. Binnen 5 minuten hadden we beet en konden we mee met een driver die ons voor 400,000 rupiah in Tulamben wilde afzetten. Deal, dus hup de koffers erin en we waren op weg naar de volgende bestemming. De rit verloopt soepel en de uitzichten zijn schitterend, zowel over de zee als het binnenland. Na een uur of twee zette de chauffeur ons langs de kant van de weg en zij dat hij wat telefoontjes had gehad en bleek dat ie terug moest, althans dat deed ie ons doen geloven. Anyway, hij regelde dat we voor hetzelfde geld door een ander busje gebracht kon worden dus hup de hele zaak over gebracht en door in de volgende bus. Het bleek een gewone public transport minibus te zijn met alleen arko (alle ramen kunnen open) dus het was gelijk een stuk warmer maar wel veel meer charme. We reden nog een anderhalf uur door langs de kust en zagen opeens de grootste vulkaan van Bali , de Agung Arun, aan onze rechterhand. Heel indrukwekkend om van zo dichtbij te zien. Ook nu hadden we de locatie van het hotel op de tablet weten te vinden, dus kon de chauffeur ons precies voor de deur af zetten. We waren 4 jaar geleden in dezelfde straat bij het hotel ertegenover als eens geweest, maar beide zijn direct aan de kust en vlakbij het wrak van Tulamben, de Liberty? Het zijn de overblijfselen van een schip dat in de tweede wereld oorlog is getroffen door een aanval van Japanse vliegtuigen en heel mooi is begroeid met koraal en ook nog eens erg toegankelijk is (25 mtr vanaf het strand). Na de gebruikelijk incheck formulieren te hebben ingevuld werd de bagage naar de kamer gebracht en bleek dat we een front bungalow hadden rechtaan het zwembad uitkijkend over de zee. Strand is er hier totaal niet, maar daar komen we ook niet voor, its the deep blue !
Na het kamertje te hebben bekeken, lopen we richting het restaurant om wat lekkers te bestellen, want het was inmiddels tegen 1 uur. Het restaurant doet tevens dienst als duikers verzamel plaats en het is dan ook een kleurig tafereel van mensen in verschillende duikers shorties die hun sets staan op te bouwen. Na het bestuderen van de menu kaart bestel ik een fruitshake en ga een praatje maken aan de tafel naast ons. Ikspreek een man aan met een Nederlands accent en vraag hoe het zicht is. Het schijnt best goed te zijn en ik vraag of ze nog een keer het water ingaan en of ik mogelijk met hun mee kan. Het antwoord is ja en ik ga direct een tank en lood regelen bij de duikshop. Het gaat hier allemaal zo makkelijk , kamer 11 en hier zijn je spullen. Met 5 minuten had ik de zaak opgetuigd en liep weer richting het restaurant. Hier kwam Angela me al tegemoet en vertelde enthousiast dat die man ons kende van Private Divers. Hij bleek Jos te heten en altijd met Rien te hebben samengewerkt van SubOcean in Steenbergen. Het bleek zelfs zo te zijn dat we toendertijd een vriend van hem hebben opgeleid tot open water duiker.
Nadat de anderen zich hadden omgekleed liepen we door de korte branding het diepere water in en zakten af naar het wrak. Het wrak begint op een mtr of 4 a 5 en moet al vanaf de oppervlakte zichtbaar zijn, want het zicht is goed en als ik even later op 22 mtr omhoog kijk zie ik nog steeds de oppervlakte. Het wrak ziet er mooi begroeid uit en veel koraal is nog goed in takt. Jos kent de weg en laat ons zo'n beetje het hele wrak zien binnen de diepte grenzen van de twee gasten die waarschijnlijk alleen open water duikers zijn. Op het laatst weet hij nog een frogfish op te sporen en aan ons te laten zien. Tijdens de safety stop komt er een hele groep grote zwarte vissen nieuwsgierig rond ons heen zwemmen, zelfs zo dicht bij dat ze tegen je bril aan komen. Na 47 minuten klauteren we weer het strand op over de keien en drinken we nog wat en halen leuke herrinering op van de tijd van PD en het Broabantse land. Jos die zit hier al 16 jaar en heeft het goed naar zijn zin. Hij heeft 1 van de drie bungalows ooit gekocht die Rien heeft gebouwd en woont en werkt nu in het mini resort wat er nog steeds is. Het heet inmiddels geen Subocean Bali meer, maar Zendivers en doen een combinatie van yoga en duiken. Na een half uur pakken ze hun spullen in en vertrekken weer richting Chandidasa. Angela heeft inmiddels de menu kaart al uitgeprobeerd en we doen nog een rondje lumpiahs (of 2) met bijbehorende Bintang. Die smaakt prima na een drie kwartier met je mond in het zout te hebben gezeten. Na het eten gaan we terug naar het huisje en besluiten dan de handdoeken bij het zwembad neer te leggen op de bedjes en de rest van de dag lekker te luieren. Ik voel best dat de stikstof van het duiken z'n werk doet, want de vermoeidheid is voelbaar, dus het zwembad is een prima plek om te vertoeven. We maken nog wat leuke foto's, knabbelen nog een zak kerupuk op en drinken het laatste fles bier leeg voordat het tijd is voor het avond eten. We besluiten een van de restaurantjes op de hoofdweg uit te testen en het blijkt een succes. Het zijn mensen uit Denpasar die voor een country change hadden gekozen en net waren gestart. De schone lucht, ruimte, weinig verkeer en opportunities in het toerisme hadden hun er toe besloten om hier in Tulamben een restaurant op te zetten. Het eten was lekker al was het wat aan de koude kant, daarentegen hetr estaurant bloedheet en kon wel een fan gebruiken. Na de twee tropische maaltijden te hebben verorbert slenterden we terug met nog een pitstop in de lokale supermarkt voor een ijsje en wat chips. Het leuke is dat de chips hier heel anders is als in Australië, met de meest uiteenlopende smaken, inclusief zakjes saus erbij. S'avonds nog even lekker op het terras gezeten voor de bungalow met uitzicht op de zee om de prachtige schitterring van de volle maan te bekijken in het water.
Na het kamertje te hebben bekeken, lopen we richting het restaurant om wat lekkers te bestellen, want het was inmiddels tegen 1 uur. Het restaurant doet tevens dienst als duikers verzamel plaats en het is dan ook een kleurig tafereel van mensen in verschillende duikers shorties die hun sets staan op te bouwen. Na het bestuderen van de menu kaart bestel ik een fruitshake en ga een praatje maken aan de tafel naast ons. Ikspreek een man aan met een Nederlands accent en vraag hoe het zicht is. Het schijnt best goed te zijn en ik vraag of ze nog een keer het water ingaan en of ik mogelijk met hun mee kan. Het antwoord is ja en ik ga direct een tank en lood regelen bij de duikshop. Het gaat hier allemaal zo makkelijk , kamer 11 en hier zijn je spullen. Met 5 minuten had ik de zaak opgetuigd en liep weer richting het restaurant. Hier kwam Angela me al tegemoet en vertelde enthousiast dat die man ons kende van Private Divers. Hij bleek Jos te heten en altijd met Rien te hebben samengewerkt van SubOcean in Steenbergen. Het bleek zelfs zo te zijn dat we toendertijd een vriend van hem hebben opgeleid tot open water duiker.
Nadat de anderen zich hadden omgekleed liepen we door de korte branding het diepere water in en zakten af naar het wrak. Het wrak begint op een mtr of 4 a 5 en moet al vanaf de oppervlakte zichtbaar zijn, want het zicht is goed en als ik even later op 22 mtr omhoog kijk zie ik nog steeds de oppervlakte. Het wrak ziet er mooi begroeid uit en veel koraal is nog goed in takt. Jos kent de weg en laat ons zo'n beetje het hele wrak zien binnen de diepte grenzen van de twee gasten die waarschijnlijk alleen open water duikers zijn. Op het laatst weet hij nog een frogfish op te sporen en aan ons te laten zien. Tijdens de safety stop komt er een hele groep grote zwarte vissen nieuwsgierig rond ons heen zwemmen, zelfs zo dicht bij dat ze tegen je bril aan komen. Na 47 minuten klauteren we weer het strand op over de keien en drinken we nog wat en halen leuke herrinering op van de tijd van PD en het Broabantse land. Jos die zit hier al 16 jaar en heeft het goed naar zijn zin. Hij heeft 1 van de drie bungalows ooit gekocht die Rien heeft gebouwd en woont en werkt nu in het mini resort wat er nog steeds is. Het heet inmiddels geen Subocean Bali meer, maar Zendivers en doen een combinatie van yoga en duiken. Na een half uur pakken ze hun spullen in en vertrekken weer richting Chandidasa. Angela heeft inmiddels de menu kaart al uitgeprobeerd en we doen nog een rondje lumpiahs (of 2) met bijbehorende Bintang. Die smaakt prima na een drie kwartier met je mond in het zout te hebben gezeten. Na het eten gaan we terug naar het huisje en besluiten dan de handdoeken bij het zwembad neer te leggen op de bedjes en de rest van de dag lekker te luieren. Ik voel best dat de stikstof van het duiken z'n werk doet, want de vermoeidheid is voelbaar, dus het zwembad is een prima plek om te vertoeven. We maken nog wat leuke foto's, knabbelen nog een zak kerupuk op en drinken het laatste fles bier leeg voordat het tijd is voor het avond eten. We besluiten een van de restaurantjes op de hoofdweg uit te testen en het blijkt een succes. Het zijn mensen uit Denpasar die voor een country change hadden gekozen en net waren gestart. De schone lucht, ruimte, weinig verkeer en opportunities in het toerisme hadden hun er toe besloten om hier in Tulamben een restaurant op te zetten. Het eten was lekker al was het wat aan de koude kant, daarentegen hetr estaurant bloedheet en kon wel een fan gebruiken. Na de twee tropische maaltijden te hebben verorbert slenterden we terug met nog een pitstop in de lokale supermarkt voor een ijsje en wat chips. Het leuke is dat de chips hier heel anders is als in Australië, met de meest uiteenlopende smaken, inclusief zakjes saus erbij. S'avonds nog even lekker op het terras gezeten voor de bungalow met uitzicht op de zee om de prachtige schitterring van de volle maan te bekijken in het water.
5 Juni
Bij het krieken van de dag kijkt Angela via een spleet tussen de gordijnen naar buiten terwijl net de zon op komt. Ik twijfel of ik uit me droom wakker wil worden, maar wordt makkelijk overtuigd als ik hoor hoe mooi het is. Er hangen wat wolken in de lucht en daar reflecteren de eerste zonnestralen prachtig tegenaan. Reden genoeg om er vroeg uit te gaan en van de dag te genieten. Eerst maar even een plons in het zwembad om lekker wakker te worden. Het water is best gechloord, dus na het zwemmen spoelen we ons af onder de beach shower. Voor de laatste dag nog wat oordruppels in om er zeker van te zijn dat de ontsteking niet terug komt. Tijd om richting het restaurant te gaan en te kijken wat het ontbijt inhoudt. Op zich heeft het restaurant meer weg van een duikers kantine als een leuk decoratief ingerichte eetgelegenheid, maar dat past prima bij het hotel. Het is hier een komen en gaan van duikersvolk de gehele dag door. Overal hoor je enthousiaste duikers terugkomen van het wrak en elkaar de foto's laten zien die ze geschoten hebben. Het ontbijt smaakt fantastisch, er is keus tussen ei in drie vormen, of banana pancake (waarom ook niet) of nasi speciaal. Wij settelen voor de laatste twee opties en dat blijkt een goeie keus te zijn. De nasi goreng speciaal is de lekkerste die ik tot nu toe heb gegeten qua smaak. De banana pancake gaat er ook in als koek. Ik loop na het ontbijt naar de duikschool toe om te informeren hoe laat de duik naar "the wall" gemaakt zou gaan worden die ik met een groep Maleisiërs zou gaan maken. Dat wordt even later omgedraaid naar een andere duikspot, waar meer makro stuff te vinden is. Hier ben ik dus zelf niet echt in geïnteresseerd. Het doet me denken aan de critter duiken op Lembeh vorig jaar in Sulawesie.en dat was ok, maar geef mij maar mooi koraal of wrakken. Plan B was dan ook om met een gids "the wall" te gaan beduiken en met een half uurtje zitten we in de pickup richting de andere kant van de baai. Het was er een drukte van jewelste met af en aanrijdende duikschool busjes en duikers die in en uit het water kwamen. Na een korte briefing zwemmen we onderwater naar de duikstek toe over een glooiende bodem van zwarte kiezels en zand. Het rif zelf begint op een mtr of vier en gaat stijl naar 70 mtr toe. Wij gaan niet dieper als 26 mtr en zien een scala aan koraal en vissen, inclusief, anemoon vissen, een Napoleon Wrasse, trigger vissen, wat maanvissen en een travellie vis van rond de 80 cm die werd weggejaagd door een school kleinere vissen die wel met z'n duizenden lijken te zijn. Na een half uur keerden we om en op de terugweg zien we nog een platbek vis die wat weg had van een scholletje. Na 5 minuten op de kant te hebben gestaan komt de hotel pickup ons al weer ophalen en neem ik afscheidt van de duikgids. Hij was een freelancer die voor verschillende duikscholen werkt. Ik stap in de laadbak die me met 5 minuten weer terug brengt bij het de Purimadha bungalows. Het duiken is hier zo relaxed, alles is dichtbij, we zouden hier zo nog een week aan kunnen plakken. Helaas is dat niet het geval en gaan we morgen alweer door naar de volgende bestemming Ahmed. Ik snor Angela op die een bedje bij de pool heeft opgezocht en heerlijk in de schaduw een audio boek aan het luisteren is. Ze had zich vertilt gissteren dus moet af en toe met Indonesische tijgerbalsem gemasseerd worden om weer wat makkelijker te kunnen bewegen. Hallo madam massage ? Terwijl we bij de pool zitten horen we opeens een doffe knal van iets verderop komen. Bij nader onderzoek bleek het een mannetje te zijn die zeker wel een mtr of 30 hoog in de kruin van een palmboom kokosnoten naar beneden aan het gooien was. Ze doen dat hier preventief zodat je er niet 1 per ongelijk op je hoofd krijgt. Het is een behoorlijk gedonder als er een tros rijpe kokosnoten naar beneden komt en uit elkaar spat.
Sommigen landen op het gras en blijven heel en worden uitgedeeld aan de gasten van het resort. Rietje erbij en een kinderhart is snel gevuld. Rond tweeën loop ik even naar het dorp voor een speciale bestelling van mevrouw Jansen, een ijskoude Guinness bier en een Pocari Sweat drankje voor mezelf. Als je wat lekkers wil moet je er wat voor over hebben. Ik kom behoorlijk bezweet terug, maar het smaakt des te beter. Gelijk even m'n bahasa indonesia opgehaald met de lokale dorpsjeugd, we spreken al een aardig mondje buiten de deur Kabahr Baik ? (Oe ist ?). Vanavond ga ik een nachtduik doen hier op het wrak. Er schijnen dan wat grote Napoleon wrasses rond te zwemmen dus daar kijk ik wel naar uit. Nachtduiken is mijn favoriet vanwege de vele kleuren die dan beter tot zn recht komen en het vele nachtleven wat er te spotten valt. We zijn benieuwd !
Anyone French Fries ? of gewoon Verse Friese Patat ?
Sommigen landen op het gras en blijven heel en worden uitgedeeld aan de gasten van het resort. Rietje erbij en een kinderhart is snel gevuld. Rond tweeën loop ik even naar het dorp voor een speciale bestelling van mevrouw Jansen, een ijskoude Guinness bier en een Pocari Sweat drankje voor mezelf. Als je wat lekkers wil moet je er wat voor over hebben. Ik kom behoorlijk bezweet terug, maar het smaakt des te beter. Gelijk even m'n bahasa indonesia opgehaald met de lokale dorpsjeugd, we spreken al een aardig mondje buiten de deur Kabahr Baik ? (Oe ist ?). Vanavond ga ik een nachtduik doen hier op het wrak. Er schijnen dan wat grote Napoleon wrasses rond te zwemmen dus daar kijk ik wel naar uit. Nachtduiken is mijn favoriet vanwege de vele kleuren die dan beter tot zn recht komen en het vele nachtleven wat er te spotten valt. We zijn benieuwd !
6 Juni
Dat was met recht een nachtduik met een Wow factor, in lange tijd heb ik niet meer zo'n gave duik gemaakt. Alles wat ze van tevoren tegen me hadden gezegd dat ik zou zien, zwom ook echt rond. De humpback Napoleon wrasses waren het meest indruk wekkend, er zwommen er drie met een grootje schatte ik van 1.5 mtr, een enorme reus. Omdat ik zo gefascineerd was door deze enorme reuzen was ik de groep kwijt geraakt waarmee ik was gaan duiken. Een van de napoleons had een plekje onder het wrak gezocht en hij was z'n eten aan het verteren wat ik onder z'n lijf eruit zag komen, een heel special gezicht. Toen ie weer verder zwom realiseerde ik me dus dat de groep al verder was gezwommen. Het was behoorlijk druk onderwater en de groep Maleisiërs had zich opgesplitst in twee kleinere groepen, dus sloot ik me bij de andere groep aan. Niet dat het iemand op was gevallen, maar goed je kan maar een buddy hebben. Na de duik zijn we naar een lokaal restaurantje gegaan om te eten en deden we ons tegoed aan de lokale Indonesische keuken. Nasi goreng kan ik echt iedere dag eten. Angela houdt voor het ontbijt toch wat meer van Europees voer, maar bij mij gaat zelfs s'ochtends de rijst er prima in.
8 juni
De dagen vliegen echt voorbij door de leuke tijd die we hier hebben. We hebben ons nog geen moment verveeld. De dag nadat ik de nachtduik had gemaakt zijn we s'ochtends rond 10en vertrokken vanuit Tulamben en na een twintig minuten waren we al in Amed. Het resort waar we zitten, ligt een flink stuk uit het dorpje zelf, wat als voordeel heeft dat we niet in de drukte zittenen ook geen bouwkeet naast de deur hebben. Amed zelf timmert flink aan de weg en overal springen de hotels uit de grond. Eerst maar even lekker aan het zwembad liggen en van het uitzicht overzee genieten.
Er zijn veel vissersbootjes op zee en ook het strand hier ligt er vol mee. Het resort is ook weer kleinschalig en mooi aangekleed met een palmen tuin en prachtig helder zwembad. Er zit ook een duikschool bij, maar na een korte introductie praat de Franstalige Canadees zich al snel out of busines. Keuze genoeg, want Amed staat bekend om z'n vele duikmogelijkheden en evenzoveel duikscholen. We besluiten s'middags om wat te gaan snorkelen in Jemeluk. Volgens de brochure, de beste snorkel site van Bali, tuurlijk. Een korte brommerrit brengt ons naar een stukje strand met allerlei terrasjes en een flinke groep toeristen in het water die wij volgen om naar het rif te komen. Er is genoeg koraal om te zien, al is het niet het mooiste wat we gezien hebben. Na een half uur besluiten we om eruit te gaan en een biertje te gaan drinken op het strand terras. Het is een echt familie bedrijfje en een gezellige bende. Het eten en drinken is er prima en we kletsen wat met de vele verkopertjes die ons van alles proberen aan te smeren, van bootjes, vliegers, blaaspijpen tot massages. De rest van de middag besteden we aan het zwembad en proberen de menu kaart uit en de nieuwe drankjes bij de bar. S'avonds besluiten we in het restaurant van het resort te eten en bij kaarslicht een van de vele lekkere gerechten te proberen. Dat was geen teleurstelling en onze smaakpupillen krijgen de meest lekkere smaken voor hun kiezen. Het resort is s'avonds ook leuk verlicht en na het eten kletsen we nog wat na op onze verandah. Wat is het leven op Bali toch mooi, hoe zou het zijn om hier elk jaar 6 maanden te verblijven. Over een paar dagen ontmoeten we Sjaak uit Australië. Hij woont hier al 4 jaar permanent samen met Lina, zijn Javaanse vriendin. Hij heeft het vaak over het leven tussen de apen en dat ie er af en toe even uit moet en komt dan naar Australië voor een paar maanden. We spelen nog een potje pool in het restaurant en zoeken de kussens op. Onder het genot van een kikker concert vallen we in slaap en worden de ochtend erop bij de opgaande zon pas weer wakker. De bedden zijn hier zo goed dat Angela der rug al een stuk beter gaat en we besluiten na het ontbijt een brommertje te huren om de rijstvelden in de omgeving te verkennen. Het is een automaat, dus alleen gasgeven en remmen. De helmen laten we thuis, want dat zijn vaak enorme zweet potten en met 25 km /uur gaat het prima op de weg. We nemen vooral de plattelands weggetjes en genieten van de groene vergezichten.
Hier en daar stappen we af en maken een wandeling door de rijstvelden om wat dichterbij te kunnen komen en betere fotos te kunnen maken. Hier en daar staan hutjes met boertjes erin die continu met stokken slaan tegen een ketel ofzo om de vogels te verschrikken zodat ze meer van de rijstoogst over houden. Er lopen ook kinderen door de velden die enthousiast halahalo roepen terwijl ze naar ons zwaaien. Vliegeren is een populair tijdverdrijf van de kids en hier en daar zie je hun zelfgemaakte vliegertje over de velden scheren. Even verderop is een ploeg mensen de rijst uit de aren aan het slaan tegen een tafel die op een enorm plastic zeil staat. Een leuk gezicht en we maken wat foto's en een filmpje. Ik zou niet met ze willen ruilen, zo in de brandende zon, enorm respect voor deze mensen, want ze zijn ook de jongste niet meer en er staan drie generaties op het land om de oogst binnen te brengen. Vanaf een afstand roepen ze of we sigaretten bij ons hebben, maar we moeten ze teleurstellen. Iets verderop is een restaurantje waar we wat drinken voordat we verder gaan. Met de tablet denken we een leuke route te hebben gevonden verder de bergen in om via een loop weer op de hoofdweg terecht te komen, maar helaas die stuurt ons de bush in dus keren we uiteindelijk terug naar de begaande paden. Op de terugweg wagen we het er nog een keer op en komen aan de kust, maar de weg blijkt dood te lopen. Evengoed brengt het ons langs een paar leuke homestays waar we ook wat eten en met de eigenaren kletsen. Ze verbouwen al hun groente zelf en Angela krijgt een rondleiding over het land.
Ze hebben 1 bungalow met een keuken die ze verhuren per maand voor A$300. Echte een schijntje als je kijkt hoe mooi je zit hier op het platte land. Dat zou leuk zijn voor als we een half jaar deze kant op willen komen. We waren al wat aan het fantaseren wat we hier dan zouden gaan doen, ik een beetje helpen op de duikschool, Angela een kook cursus runnen, dat gaat best goed komen. Even later rijden we het dorpje weer in en stoppen bij warung Enak van Wajang. Daar hadden we 4 jaar geleden met Sjaak en Lina gegeten en dat was enorm goed bevallen. Wajang is een hele leuke tante die de zaakjes goed geregeld heeft en ook heel leuk kan kletsen. Angela had via het internet gelezen dat ze ook cooking classes deed en ging naar binnen om te vragen of ze dat kon regelen voor morgen. Omdat Wajang zelf in verwachting is heeft ze dat tijdelijk stil gelegd, dus ging dat helaas niet door. Ernaast zat een duikschool waar ik zelf effe naar binnen ben gelopen om te kijken of ze hier een wat betere deal hadden dan de duikscholen die we tot nu toe geprobeerd hadden. Dat bleek zo te zijn en het was ook een leuke familiaire sfeer. Ze zouden me de dag erop op komen halen iets na achten en twee duiken langs de kust gaan maken.
Met een minuut of 10 stonden we weer terug bij het hotel en zochten een plekje op bij het zwembad om onze houten reten even wat rust te geven. Een brommertje is leuk, maar niet voor een hele dag. Ik snorkel nog wat in de baai voor het hotel, maar je kunt duidelijk zien dat de vele stroompjes die vanuit de bergen komen in combinatie met de destructieve manier van dynamite fishing hun tol hebben geheven. Het koraal is zich hier en daar wel wat aan het herstellen, maar dit is zeker geen topspot. Tegen vijven rijden we nog een stukje de oostkust af om te informeren bij een duikschool die tegenover het Japanse wrak ligt. Daar komen we niet veel te weten, maar zien onderweg wel bordjes van het smiling buddah resort wat ook kook klassen doet. Das wat voor Angela en we gaan een kijkje nemen. Het is een alternatief resort, volledig ingericht volgens boeddhistische stijl. De cursus is snel geboekt en we tuffen terug in het donker. De brommer heeft goed licht dus we komen veilig weer bij het resort, ondanks de weggespoelde brug met gaten in de weg en vele wegpiraten die minsten dubbel zo hard rijden als wij. Na ons te hebben ingesmeerd met het nodige anti muggen gif, rijden we naar het dorp voor de lang verwachte Ayam Nanas van Warung Enak. Het restaurantje is leuk aangekleed en het zit er tjok vol. We bestellen beide hetzelfde gerecht en smullen van de heerlijke curry smaak met ananas en kip. De menu kaart staat op een groot krijt bord aan de muur en dus is de verleiding te groot om ook een home made coconut ice cream te bestellen. Het is een goed gesorteerde toko (buurt supertje) met van alles en nog wat. We rijden terug naar het resort en lopen nog even naar de toko aan de over kant van de hoofdstraat. Angela had bij de receptie een heerlijke lucht geroken en dat bleken coils te zijn die we daar konden kopen. Helaas hadden ze niet de geur die ze wilde dus hebben we die als. Ze hebben er echt van alles en met moeite houden we het bij 1 plastic tasje vol. We kletsen nog wat op het terras voor ons huisje en sluiten de dag af met ieder een glaasje lokale drank waarvan we de naam niet kunnen uitspreken. Tijd voor een lekkere douche in onze buiten badkamer, die ongeveer even groot is als de slaap kamer. Er zit zelfs een twee persoons bad in, maar met de luxe van een zwembad zullen we daar niet veel gebruik van maken.
Er zijn veel vissersbootjes op zee en ook het strand hier ligt er vol mee. Het resort is ook weer kleinschalig en mooi aangekleed met een palmen tuin en prachtig helder zwembad. Er zit ook een duikschool bij, maar na een korte introductie praat de Franstalige Canadees zich al snel out of busines. Keuze genoeg, want Amed staat bekend om z'n vele duikmogelijkheden en evenzoveel duikscholen. We besluiten s'middags om wat te gaan snorkelen in Jemeluk. Volgens de brochure, de beste snorkel site van Bali, tuurlijk. Een korte brommerrit brengt ons naar een stukje strand met allerlei terrasjes en een flinke groep toeristen in het water die wij volgen om naar het rif te komen. Er is genoeg koraal om te zien, al is het niet het mooiste wat we gezien hebben. Na een half uur besluiten we om eruit te gaan en een biertje te gaan drinken op het strand terras. Het is een echt familie bedrijfje en een gezellige bende. Het eten en drinken is er prima en we kletsen wat met de vele verkopertjes die ons van alles proberen aan te smeren, van bootjes, vliegers, blaaspijpen tot massages. De rest van de middag besteden we aan het zwembad en proberen de menu kaart uit en de nieuwe drankjes bij de bar. S'avonds besluiten we in het restaurant van het resort te eten en bij kaarslicht een van de vele lekkere gerechten te proberen. Dat was geen teleurstelling en onze smaakpupillen krijgen de meest lekkere smaken voor hun kiezen. Het resort is s'avonds ook leuk verlicht en na het eten kletsen we nog wat na op onze verandah. Wat is het leven op Bali toch mooi, hoe zou het zijn om hier elk jaar 6 maanden te verblijven. Over een paar dagen ontmoeten we Sjaak uit Australië. Hij woont hier al 4 jaar permanent samen met Lina, zijn Javaanse vriendin. Hij heeft het vaak over het leven tussen de apen en dat ie er af en toe even uit moet en komt dan naar Australië voor een paar maanden. We spelen nog een potje pool in het restaurant en zoeken de kussens op. Onder het genot van een kikker concert vallen we in slaap en worden de ochtend erop bij de opgaande zon pas weer wakker. De bedden zijn hier zo goed dat Angela der rug al een stuk beter gaat en we besluiten na het ontbijt een brommertje te huren om de rijstvelden in de omgeving te verkennen. Het is een automaat, dus alleen gasgeven en remmen. De helmen laten we thuis, want dat zijn vaak enorme zweet potten en met 25 km /uur gaat het prima op de weg. We nemen vooral de plattelands weggetjes en genieten van de groene vergezichten.
Hier en daar stappen we af en maken een wandeling door de rijstvelden om wat dichterbij te kunnen komen en betere fotos te kunnen maken. Hier en daar staan hutjes met boertjes erin die continu met stokken slaan tegen een ketel ofzo om de vogels te verschrikken zodat ze meer van de rijstoogst over houden. Er lopen ook kinderen door de velden die enthousiast halahalo roepen terwijl ze naar ons zwaaien. Vliegeren is een populair tijdverdrijf van de kids en hier en daar zie je hun zelfgemaakte vliegertje over de velden scheren. Even verderop is een ploeg mensen de rijst uit de aren aan het slaan tegen een tafel die op een enorm plastic zeil staat. Een leuk gezicht en we maken wat foto's en een filmpje. Ik zou niet met ze willen ruilen, zo in de brandende zon, enorm respect voor deze mensen, want ze zijn ook de jongste niet meer en er staan drie generaties op het land om de oogst binnen te brengen. Vanaf een afstand roepen ze of we sigaretten bij ons hebben, maar we moeten ze teleurstellen. Iets verderop is een restaurantje waar we wat drinken voordat we verder gaan. Met de tablet denken we een leuke route te hebben gevonden verder de bergen in om via een loop weer op de hoofdweg terecht te komen, maar helaas die stuurt ons de bush in dus keren we uiteindelijk terug naar de begaande paden. Op de terugweg wagen we het er nog een keer op en komen aan de kust, maar de weg blijkt dood te lopen. Evengoed brengt het ons langs een paar leuke homestays waar we ook wat eten en met de eigenaren kletsen. Ze verbouwen al hun groente zelf en Angela krijgt een rondleiding over het land.
Ze hebben 1 bungalow met een keuken die ze verhuren per maand voor A$300. Echte een schijntje als je kijkt hoe mooi je zit hier op het platte land. Dat zou leuk zijn voor als we een half jaar deze kant op willen komen. We waren al wat aan het fantaseren wat we hier dan zouden gaan doen, ik een beetje helpen op de duikschool, Angela een kook cursus runnen, dat gaat best goed komen. Even later rijden we het dorpje weer in en stoppen bij warung Enak van Wajang. Daar hadden we 4 jaar geleden met Sjaak en Lina gegeten en dat was enorm goed bevallen. Wajang is een hele leuke tante die de zaakjes goed geregeld heeft en ook heel leuk kan kletsen. Angela had via het internet gelezen dat ze ook cooking classes deed en ging naar binnen om te vragen of ze dat kon regelen voor morgen. Omdat Wajang zelf in verwachting is heeft ze dat tijdelijk stil gelegd, dus ging dat helaas niet door. Ernaast zat een duikschool waar ik zelf effe naar binnen ben gelopen om te kijken of ze hier een wat betere deal hadden dan de duikscholen die we tot nu toe geprobeerd hadden. Dat bleek zo te zijn en het was ook een leuke familiaire sfeer. Ze zouden me de dag erop op komen halen iets na achten en twee duiken langs de kust gaan maken.
Met een minuut of 10 stonden we weer terug bij het hotel en zochten een plekje op bij het zwembad om onze houten reten even wat rust te geven. Een brommertje is leuk, maar niet voor een hele dag. Ik snorkel nog wat in de baai voor het hotel, maar je kunt duidelijk zien dat de vele stroompjes die vanuit de bergen komen in combinatie met de destructieve manier van dynamite fishing hun tol hebben geheven. Het koraal is zich hier en daar wel wat aan het herstellen, maar dit is zeker geen topspot. Tegen vijven rijden we nog een stukje de oostkust af om te informeren bij een duikschool die tegenover het Japanse wrak ligt. Daar komen we niet veel te weten, maar zien onderweg wel bordjes van het smiling buddah resort wat ook kook klassen doet. Das wat voor Angela en we gaan een kijkje nemen. Het is een alternatief resort, volledig ingericht volgens boeddhistische stijl. De cursus is snel geboekt en we tuffen terug in het donker. De brommer heeft goed licht dus we komen veilig weer bij het resort, ondanks de weggespoelde brug met gaten in de weg en vele wegpiraten die minsten dubbel zo hard rijden als wij. Na ons te hebben ingesmeerd met het nodige anti muggen gif, rijden we naar het dorp voor de lang verwachte Ayam Nanas van Warung Enak. Het restaurantje is leuk aangekleed en het zit er tjok vol. We bestellen beide hetzelfde gerecht en smullen van de heerlijke curry smaak met ananas en kip. De menu kaart staat op een groot krijt bord aan de muur en dus is de verleiding te groot om ook een home made coconut ice cream te bestellen. Het is een goed gesorteerde toko (buurt supertje) met van alles en nog wat. We rijden terug naar het resort en lopen nog even naar de toko aan de over kant van de hoofdstraat. Angela had bij de receptie een heerlijke lucht geroken en dat bleken coils te zijn die we daar konden kopen. Helaas hadden ze niet de geur die ze wilde dus hebben we die als. Ze hebben er echt van alles en met moeite houden we het bij 1 plastic tasje vol. We kletsen nog wat op het terras voor ons huisje en sluiten de dag af met ieder een glaasje lokale drank waarvan we de naam niet kunnen uitspreken. Tijd voor een lekkere douche in onze buiten badkamer, die ongeveer even groot is als de slaap kamer. Er zit zelfs een twee persoons bad in, maar met de luxe van een zwembad zullen we daar niet veel gebruik van maken.
S'ochtends om 7.30 gaat de wekker en na nog wat te hebben gedoezeld, stappen we onder de douche en daarna richting het restaurant. We nemen een tafeltje aan het zwembad al is dit wat ongewoon voor het personeel om buiten de geëigende tafeltjes van het restaurant het ontbijt te serveren. Even buiten het veilige vierkantje denken en binnen 10 minuten komen er twee heerlijke schotels op tafel samen met wat fruit juices en thee. Het is door eten, want tussen 8 en 8.30 komt de duikschool me ophalen. Ik pak me spullen, kus aan de vrouw en succes met de kook cursus, want Angela wordt pas om 10.30 opgehaald. Bij de duikschool bouwen we de sets op en lopen naar de waetrkant waar een lokale visser ons oppikt in zijn boat. De duikstek is maar 10 minuten varen en we doen de duikset om in het water als we aankomen. Ik duik samen met Ketut en Peter een Duiterr die ook al op een hoop plaatsen in Azië heeft gedoken. Hij is samen met z'n vrouw en 1 jarige zoontje voor 6 maanden op vakantie en zoeken mooie dukibestemmingen uit om wat van de onderwater wereld te zien. We zakken af naar een mtr of twintig via een glooiende zandbodem waar het stikt van de pijlstaart roggen. We komen na een minuut of tien bij de Jumeluk Wall terecht waar we getrakteerd worden op een enorme scala aan verschillende vissen waaronder fluitvissen, een baby white tip haai, mijn favoriete anemoon visjes, prachtige gracieus zwemmende keizers vissen en alle andere denkbare vissen van de tropen. Ondanks dat het zicht 40 tot 50 mtr ver is, wordt het snel donker onderwater en blijft er op 32 mtr weinig kleur over. Na twintig minuten tegen de stroom in te hebben gezwommen zit ik al op 80 bar dus geef aan aan de gids dat ik langzaam via het rif naar boven wil, ook omdat m'n non decompressie tijd al op 5 minuten staat. We draaien om en beginnen aan een heel geleidelijke opstijging via de prachtige koraal tuin onder ons. Even later pikt de boot ons op en brengt ons richting de baai waar we vertrokken waren. We hebben een prachtig uitzicht op de vulkaan in de verte en ik vraag aan Peter of ie me een kopietje wil toemailen van de fotos die hij maakt. Na de boot op het strand te hebben geduwd met z'n vieren, wandelen we richting de duikschool om daar ons oppervlakte interval door te brengen. In de tussentijd rijdt een van de divemasters naar Tulamben om de tanks te laten vullen en klets ik wat met de divemaster en Peter over wat ze nog meer allemaal voor moois hebben gezien. Het schijnt dat de Mola Mola vis hier heel af en toe langs komt, maar voornamelijk alleen bij Nusa Pendida en dan ook nog maar alleen in de koudere maanden (juli tot september). De Mola Mola vis is een bijzondere vis met een heel kolossaal lijf en bijna geen staart, maar in plaats daarvan lange twee vinnen. Na een anderhalf uur komen de flessen aan en bouwen we de sets weer op om richting de volgende duikstek te vertrekken. We stappen weer in de vissersboot en varen dit keer naar een stek die de pyramids wordt genoemd. Het zijn een aantal kunstmatig afgezonken stenen constructies die daar al een jaar of 25 op de bodem liggen en mooi begroeid zijn. In vergelijking met de biorock van Permuteran die er pas 12 jaar staan vindt ik dat ze daar een stuk meer hebben bereikt in koralen pracht, maargoed het is de moeite waard. De duik is een stuk ondieper, maar veel kleur is er niet. Wat heel bijzonder is, is dat de bodem bezaaid is met aaltjes die als je dichterbij ze komt in de bodem verdwijnen.
Het zijn er duizenden en ze kijken nieuwsgierig om zich heen. Ook hier weer zien we een aantal blauw geel gevlekte pijlstaart roggen die op de bodem liggen te loeren naar voedsel wat voorbij komt zwemmen. De gids weet ons wat leuke dingen te laten zien en vindt met gemak een waaier koraal met dwerg pigmee zeepaardjes erin. Ongelofelijk knap om die te vinden. Zelfs als ie ze aan wijst kost het me moeite om ze te herkennen. Het doet me denken aan de leafy sea dragon die ook moeilijk te spotten zijn. Ze zijn immers familie. Met een 3 kwartier zitten we weer aan board en varen we terug de baai in. Ik wordt thuis gebracht door de divemaster die duidelijk plezier heeft in zn job. Hij werkte als gids voor een andere duikschool voorheen waar ze 4 x per dag het water in moesten, maar heeft uiteindelijk voor een wat rustigere job gekozen om wat meer kwaliteit in zn bestaand te krijgen ipv alleen maar als duikslaaf zn lichaam vol te pompen met stikstof, omdat dat de toeristen en de baas het op dat moment beter uitkomt. Angela zit al lekker bij het zwembad en ik hoor in geuren en smaken de verhalen van de kook cursus. Ze heeft 3 gerechten gemaakt die allemaal heerlijk smaakten. Ze had er op zich iets meer van verwacht, maar ach toch een leuke ervaring. De rest van de dag besteden we bij de pool waar nog wat andere Nederlandse toeristen naast ons lagen en we gezellig mee hebben gekletst.
Het uitzicht overzee is echt fantastisch hier en regelmatig komen er bootjes voorbij zeilen en zien we zelfs een groep dolfijnen door de baai heen zwemmen. Ze zijn aan het jagen en maken een hoop golven op het water. De dag vliegt voorbij en met de nodige gerechten en drankjes is het zo avond en kleden we ons om in de bungalow voor het diner. Voor mij betekend dat niet veel meer als dezelfde outfit alleen dan met wat anti muggen gif op me armen en benen, maar Angela heeft een hoop mooie dingen bij zich om er prachtig uit te zien. Vakantie is vakantie. We besluiten dit keer in het straatje te gaan eten bij een restaurant wat we gisteren er leuk uit vonden zien in het donker. Het is tegen 7en als we aan tafel schuiven en er zitten behalve ons, nog een stel Amerikanen en een groepje Russen......als dat maar goed gaat. Op zich twee nationaliteiten die je hier niet echt zou verwachten, maar ook die mensen krijgen een interesse in wat er zich in Azie afspeelt ipv alleen in hun eigen achtertuin te blijven rondkijken. Na het eten snuffelen we nog wat rond in het lokale winkeltje waar we een geur coil zien waarvan we dachten dat ze die bij de receptie ook hebben en erg lekker ruikt. Helaas hebben ze niet precies die geur die we willen, maar biedt de jongen van de receptie aan om het voor ons te kopen de volgende dag in Amlapura, daar zeggen we geen nee tegen. We spelen nog een potje pool billiard in het restaurant en besluiten de avond met een gelijk spel.
Het uitzicht overzee is echt fantastisch hier en regelmatig komen er bootjes voorbij zeilen en zien we zelfs een groep dolfijnen door de baai heen zwemmen. Ze zijn aan het jagen en maken een hoop golven op het water. De dag vliegt voorbij en met de nodige gerechten en drankjes is het zo avond en kleden we ons om in de bungalow voor het diner. Voor mij betekend dat niet veel meer als dezelfde outfit alleen dan met wat anti muggen gif op me armen en benen, maar Angela heeft een hoop mooie dingen bij zich om er prachtig uit te zien. Vakantie is vakantie. We besluiten dit keer in het straatje te gaan eten bij een restaurant wat we gisteren er leuk uit vonden zien in het donker. Het is tegen 7en als we aan tafel schuiven en er zitten behalve ons, nog een stel Amerikanen en een groepje Russen......als dat maar goed gaat. Op zich twee nationaliteiten die je hier niet echt zou verwachten, maar ook die mensen krijgen een interesse in wat er zich in Azie afspeelt ipv alleen in hun eigen achtertuin te blijven rondkijken. Na het eten snuffelen we nog wat rond in het lokale winkeltje waar we een geur coil zien waarvan we dachten dat ze die bij de receptie ook hebben en erg lekker ruikt. Helaas hebben ze niet precies die geur die we willen, maar biedt de jongen van de receptie aan om het voor ons te kopen de volgende dag in Amlapura, daar zeggen we geen nee tegen. We spelen nog een potje pool billiard in het restaurant en besluiten de avond met een gelijk spel.
9 juni
We laten de sunrise voor wat het is en slapen uit vandaag. Omdat we iets later waren gaan slapen was dat een makkelijke keus. Na het traditionele ontbijt, zij American breakfast en hij Indonesian, besluiten we een strandwandeling te maken en te kijken of we de buurt nog wat herkennen van wat we ons van 4 jaar terug weten te herinneren. Het bleek inderdaad nog zoals Angela zij dat het was. Net iets buiten het hotel richting het oosten lag het kleine dorpje met de tempel waar hanen gevechten worden gehouden en de vis afslagplaats en kleine school ernaast. We maken wat fotos van de spelende kids en oefen wat Engels met ze en in return krijgen een korte opfris cursus bahasa indoneasia. We lopen terug via de hoofdweg en nadat we het hotel gepasseerd zijn steken we de straat over en lopen een stukje richting de bergen langs de rivier. Genoeg foto momenten als we een vrouw de was zien doen en een farmer z'n koeien laat drinken in de rivier bedding. De rivier zal in het regen seizoen een stuk sneller stromen, maar momenteel is het een klein stroompje die ondergronds ontstaat en zich langzaam richting de zee verplaatst. We lopen nog een stukje door en blijven even bij een terrasje zitten om wat te drinken. Gelukkig staat er op de top van de heuvel waar we zitten wat wind, want zweten doe je hier veel. De eigenaresse zet nog een blowertje voor onze neus, want Angela heeft het erg warm. Na de colas, lopen we naar beneden richting het strand. We komen nog een groepje boeren tegen die de rijst aan het oogsten zijn en kletsen nog wat en maken wat fotoos. De mensen zijn hier niet verlegen of afstandig als je ze vraagt of je fotoos van ze mag maken of voor een kletspraatje over wat ze aan het doen zijn. Ook vragen ze niet direct om geld ofzo. De Balinesen zijn echt vriendelijk in dit gedeelte van het eiland. We slenteren terug via het strand en lopen even later door de poort van het resort om een bedje uit te zoeken bij het zwembad. Lazy time ! We hadden bewust niks op het programma gezet vandaag dus veel meer als zwemmen en zonnen doen we niet meer. Op die manier gaat de dag wat minder snel en lijkt het als of we langer de tijd hebben. Ik neem nog een duik in de zee en wordt behalve het mooie heldere onderwater zicht ook getrakteerd om duizenden kleine kwallen beetjes die venijnig steken. S'avonds besluit Angela dat we in het restaurant gaan eten van het hotel voor de laatste avond. We zoeken allebei een lekker gerecht uit en drinken daarna nog een glaasje witte wijn op ons terras. De Amerikanen die de we dag ervoor hadden gezien in het restaurant aan de weg, waren er ook en kwamen nog even voor een kletspraatje. Ze verbaasden zich enorm over het rijgedrag van de Balinezen. Ze waren niet zo typisch Amerikaans als je gewend bent van ze, best aardige lui.
10 juni
Gisteravond had ik de wekker gezet om 6.15 am, want het is de laatste kans voor me om een zons opgang te fotograferen. Om 6.15 gaat m'n alarm af en hoor ik naast me hup hup hup eruit. Het overtuigen duurt even, maar toch loop ik naar m'n hoopje kleren en doe ze aan. Even een plens water in me gezicht, camera mee en loop naar het strand. Ruimschoots op tijd nog en ik check nog effe de email en fb. Aan de horizon is het nog schemerachtig, maar met een paar minuten verschijnt er een rood puntje met tientallen vissers bootjes die ook als kleine stipjes aan de horizon zichtbaar worden. Het is geen spectaculaire zonsopgang vandaag, maar toch de moeite waard om de dag te zien beginnen. En ook te horen beginnen. De kikkers zijn inmiddels gestopt met kwaken zodat de golfslag wat meer op de voorgrond klinkt samen met de vele vogels die inmiddels volop aan het fluiten zijn. Ook het verkeer is nog niet op gang gekomen en ik hoor nog geen scheurende brommer geluiden van de weg. Het personeel is bezig met alle bedjes in orde aan het maken, franjipani bloemen aan het plukken en op de achtergrond hoor ik een van de waitreses in het restaurant zingen. Totdat ik in haar richting kijk en het gezang stopt........ Selamat pagi klinkt het in mijn richting......selamat pagi roep ik terug terwijl ik nog even de slaap uit mijn ogen wrijf. Ik heb inmiddels een foto of 15 gemaakt, maar ben bang dat er geen 1 in de top 5 terecht zal komen. Ik pak een kussen voor op het bedje en typ nog wat op de tablet. De vissers bootjes zijn inmiddels een stuk groter geworden aan de horizon en hebben hopelijk een goed vangst meegenomen om te verkopen op de markt. Het is dezelfde markt in Amlapura als waar wij vandaag gaan stoppen op weg naar Ubud. Op de maakt kopen de locals al hun dagelijkse waar en schijnt ook voor toeristen heel interessant te zijn. Een meter of tien voor me zie ik een van de personeelsleden het offer tempeltje bijvullen met nieuwe offers. Meestal bestaat dat uit wat bloemen, rijst en wat versierselen in een gevlochten mandje. Daarna zie je meestal snel de mussen eropaf vliegen die waarschijnlijk nog steeds niet snappen hoe lucky ze zijn met al dat gratis rijst die ze elke dag krijgen hahahahh. Als ik in het huisje ga kijken blijkt mevrouw Jansen nog in diepe rust, dus pak alleen mn schoenen en loop het strand op om bij een van de net aangekomen vissersboten te gaan kijken. Het blijkt vals alarm, hij kwam alleen maar materiaal afleveren. Het zijn hele eenvoudige maar efficiënte bootjes die supergeschikt zijn voor het doel waarvoor ze gemaakt zijn. Sommigen die op het strand liggen zijn splinternieuw en je kunt zien dat de eigenaar er trots op is hoe mooi ze er uit zien. De meeste boten hebben ook een naam en die staat er aan de voorzijde vaak in sierlijke letters opgeschilderd. Anderen zien er verwaarloosd uit, maar doen nog even goed dienst. Dit keer hebben we geen zeilbootje gehuurd wat we vorige keer wel gedaan hadden om ons naar het Japanse wrak te brengen voor een snorkel tochtje. Het zicht was heel slecht hoorden we dus niet de moeite waard. Angela probeert me te laten schrikken terwijl ik in de stoel bij het zwembad lig, maar in de spiegeling van de tablet zie ik haar aankomen. Haha mislukt. We zoeken een leuk tafeltje in het restaurant en kletsen wat met de bediening. Een heel vriendelijke jonge ober komt zijn Engels oefenen en is zeker niet verlegen. Hij komt uit een dorp in de bergen en loopt 3 maanden stage. Tot onze verrassing is het menu veranderd en Angela probeert het nieuwe ontbijt uit terwijl ik nog steeds zweer bij de overheerlijke nasi goreng. Tijd om voor de laatste keer hier nog even te gaan zwemmen en daarna op te drogen voordat we weggaan en de auto instappen en richting Amlapura te vertrekken. Ben beniuewd wat de markt voorstelt. Ondanks dat we het hier heeeeeeeeel erg goed naar ons zin hebben en eigenlijk niet weg willen, vinden we het allebei ook leuk om weer heel wat anders te bezoeken, time for the jungle ! We hebben nog even een uurtje tijd om het eten even te laten zakken, af te rekenen en de laatste restjes in de koffers te pakken. De rugzak blijft leeg voor wat leuke dingen die we op de markt willen kopen. Om even voor tienen beld de receptie en is het tijd om weg te gaan en in de auto in te stappen op weg naar Amlapura.
11 juni
De markt werd gisteren dus helemaal niets, want Angela der buik speelde op en dus reden we direct naar Ubud. De rit was schitterend en de chauffeur nam hier en daar een landelijke weg zodat we veel van het platte land zagen. Na 2 1/2 uur rijden met de nodige foto stops kwamen we aan in Ubud bij het Greenfield resort. Hier zijn de bungalows direct aan het rijstveld gelegen en kijk je uit over de groene velden totdat de jungle van palm bomen weer begint. Werkelijk schitterend om lekker heel de dag bij weg te dromen op je terras. Wij krijgen een bungalow op de tweede verdieping voor twee dagen en daarna zouden we 1 x moeten verhuizen. Angela vind de kamer niet zo leuk van wege de bouw activiteiten van de buren en ook s'avonds blijkt dat er meer bewoners in dit huisje zijn als alleen wij. We denken dat er een rat in het plafond zit die een hoop herrie maakt. Vanochtend toen we het balkon op liepen om van de ochtend te genieten werd duidelijk dat de rat een eekhoorn bleek te zijn. Ik zag em in een palmboom wegschieten en hij had een enorme bende achter gelaten op het terras van aangeknabbelde noten. Gisteren hebben we lekker wat aan het zwembad gelegen in de schaduw en wist Angela een Linda (magazine) te bemachtigen van een andere Nedelandse vrouw.....een kinderhart is snel gevuld. S'avonds nog wat geslenterd in Ubud en we hadden afgesproken met Sharon en een vriending.
Sharon is een dochter van twee vrienden uit Roosendaal die nu ook toevallig in Indonesië is, dus alle reden voor een gezellig etentje met z'n 4. Ze waren al een week op reis door Java, Bali en Lombok en hadden al een hoop gezien. Vandaag staat er een brommer tochtje op het programma voor ons. Zeg maar de traditionele souvenir hunt. Na het heerlijke ontbijt (inderdaad weer nasi goreng) lopen we naar de hoek van het straatje waar het hotel aan ligt en huren een leuke brommer. Het is een flinke bak, wat handig is, want hier en daar is het flink heuvelachtig en kan ie zelfs de vakantie kilootjes erbij omhoog rijden. Het is evenzo mooi groen als voorheen.
Dit ritje doen we meestal elke keer en genieten er enorm van. Dit keer willen we een tweetal beeldjes op de kop zien te tikken van de prince en de princes. Het zijn heel erg mooi uitgehouwde beeldjes uit zandsteen of lijmsteen. In Petulu. Vind je letterlijk honderden shopjes met enorme keuze en hier houden we ons dan ook wel een paar uur bezig. Behalve de beeldjes, kopen we ook wat sarongs, kettingen en andere souvenirs. Dit is het mooiste gebied om de weg kwijt te raken en we slaan dan ook prompt rechtsaf de velden in als de gelegenheid zich voor doet. De weg gaat slingerdeslang door de rijstvelden heen en voert ons over stille paden en leuke dorpjes. Rond 1en stoppen we bij een warung voor de lunch en na afloop geeft Angela de kokkin de eerste prijs voor de beste nasi goreng die ze heeft gegeten deze vakantie. Reden dus om even met haar te gaan praten voor het recept. Met handen, voeten, wat bahasa indonesia en engels komen we tot de juiste lijst van ingrediënten inclusief maatstaven en kooktijden. Na het kook overleg betalen we en rijden weer door richting Tegagalang, een dorpje bekend om zn mooie rijstvelden. We nemen een kleine kijk langs de weg, maar besluiten al snel dat dit veel te toeristisch is en nemen weer een zijweg om via de omliggende rijstvelden terug te rijden naar Ubud. We zaten nog redelijk vol van de lunch dus nadat we de brommer hadden ingeleverd, eten we nog wat kleins in het restaurant en kletsen nog wat na op onze verandah.
Sharon is een dochter van twee vrienden uit Roosendaal die nu ook toevallig in Indonesië is, dus alle reden voor een gezellig etentje met z'n 4. Ze waren al een week op reis door Java, Bali en Lombok en hadden al een hoop gezien. Vandaag staat er een brommer tochtje op het programma voor ons. Zeg maar de traditionele souvenir hunt. Na het heerlijke ontbijt (inderdaad weer nasi goreng) lopen we naar de hoek van het straatje waar het hotel aan ligt en huren een leuke brommer. Het is een flinke bak, wat handig is, want hier en daar is het flink heuvelachtig en kan ie zelfs de vakantie kilootjes erbij omhoog rijden. Het is evenzo mooi groen als voorheen.
Dit ritje doen we meestal elke keer en genieten er enorm van. Dit keer willen we een tweetal beeldjes op de kop zien te tikken van de prince en de princes. Het zijn heel erg mooi uitgehouwde beeldjes uit zandsteen of lijmsteen. In Petulu. Vind je letterlijk honderden shopjes met enorme keuze en hier houden we ons dan ook wel een paar uur bezig. Behalve de beeldjes, kopen we ook wat sarongs, kettingen en andere souvenirs. Dit is het mooiste gebied om de weg kwijt te raken en we slaan dan ook prompt rechtsaf de velden in als de gelegenheid zich voor doet. De weg gaat slingerdeslang door de rijstvelden heen en voert ons over stille paden en leuke dorpjes. Rond 1en stoppen we bij een warung voor de lunch en na afloop geeft Angela de kokkin de eerste prijs voor de beste nasi goreng die ze heeft gegeten deze vakantie. Reden dus om even met haar te gaan praten voor het recept. Met handen, voeten, wat bahasa indonesia en engels komen we tot de juiste lijst van ingrediënten inclusief maatstaven en kooktijden. Na het kook overleg betalen we en rijden weer door richting Tegagalang, een dorpje bekend om zn mooie rijstvelden. We nemen een kleine kijk langs de weg, maar besluiten al snel dat dit veel te toeristisch is en nemen weer een zijweg om via de omliggende rijstvelden terug te rijden naar Ubud. We zaten nog redelijk vol van de lunch dus nadat we de brommer hadden ingeleverd, eten we nog wat kleins in het restaurant en kletsen nog wat na op onze verandah.
12 juni
Ik doe mijn horloge s'ochtends om, wat geen goed teken is, maar de terugreis is bijna in zicht, dus de wordt tijd en dag van de week weer wat belangrijker als dat het is geweest de afgelopen 15 dagen. We veranderen voor de derde keer van huisje vandaag, maar goed dat is ook leuk en afwisselend en de koffer pakken we ook nauwelijks uit. Vandaag staat de Ubud market op het programma.....volgens Angela.......echt ?. Ja echt. We Moeten nog kados kopen voor de jarige tweeling zus en haar dochters, waarvan er 1 ook pas jarig is geweest, dus kun je de andere ook niet overslaan. Oh ja, nog oorbellen of een ketting voor haarzelf en ook voor iedere collega van het werk nog wat leuks. Anyway, na het ontbijt zet de shuttlebus ons af bij de Ubud markt en beginnen we onze lange wandeling door de vele winkeltjes. Terwijl Angela alle collecties tot in detail bekijkt, klets ik wat met het personeel, wat mij probeert te lokken met cheap price. Als ik zeg dat ik cheap niet wil, kijken ze verbaast. Vanuit een hoek roept iemand, have expensive mr. Reden weer om daar een kletspraatje over aan te knopen. Hoe red ik me hier nu weer uit zonder iets te kopen hahahah. Na eerst alle binnen stalletjes in het hoofdgebouw te hebben afgestruind, lopen we een zijstraatje in. Er zit een oud vrouwtje van denk ik 90 jaar met wat waaiertjes voor een leeg stalletje. Ze probeert me er 1 te verkopen, maar zeg beleefd nee. Angela is bezig met wat souvenirs te bekijken in de shopjes ernaast, dus ik ga naast het oude vrouwtje zitten. Ik heb nog wat los geld in me zak en geef het aan haar als donatie. Het lijkt alsof ze nog niet veel verkocht heeft, dus ik krijg het idee om haar te gaan helpen door iedere blanke toerist aan te spreken en ze een Balinese airconditioning aan proberen te smeren.
Uiteindelijk hebben we succes en weten we er 5 te slijten aan wat Aussies en een Nedelands stel. 5 jaar terug had ik op m'n laatste dag in Katmandu, Nepal ook wat street vendors geholpen met de verkoop van souvenirs en dat was heel leuk om te doen. Angela is uitgeshopt en we lopen een stuk verder richting het Kantor Pos om de gekochte kados op de post te doen. Tijd voor de lunch en we belanden in een health restaurant, wat het ook moge betekenen. De menu kaart ziet er goed uit en ik bestel een Nori wrap met mayo (u zij gezond?) met tuna en rijst plus twee fresh springrolls en nasi goreng voor Angela. Het loopt tegen tweeën en ik moet de verrassing verklappen aan Angela van de kook cursus. Ik had die stiekum s'ochtends geboekt voor der, omdat ik wist dat ze die nog graag een keer wilde doen in Ubud.
De vorige was een beetje tegen gevallen bij een hocus pocus club die zich de smiling budahs noemt, maar erg ongeorganiseerd was. Deze kreeg goeie reviews en had een professionele website dus effe een belletje vanuit de receptie en het was geregeld. Na te hebben afgerekend, regelden we via de ober dat de shuttlebus ons ophaalde en genoten daarna nog wat van het uitzicht vanaf ons balkon. Nadat Angela door de kookschool was opgehaald besloot ik de rest van de middag lekker bij het zwembad te gaan liggen en het reisverslag bij te werken. Er liggen behalve mijzelf slecht 3 andere gasten bij het zwembad , waarschijnlijk omdat de meeste mensen naar het nieuwe zwembad gaan wat iets verderop ligt. Het kleine bad heeft zout water en is het eerste van de hele vakantie waar ik geen pijn in m'n ogen krijg als ik onderwater zwem. Het is vandaag bewolkt en daardoor goed uit te houden bij de pool. Het uitzicht is echt schitterend en ik geniet, maak wat fotoos en filmpjes en neem af en toe een duik om op te frissen. Na wat samples van de cocktail kaart te hebben geprobeerd en nog wat springrols te hebben gegeten, loop ik terug naar de kamer en kleed me om om even het stadje in te gaan en een taxi te regelen. Dit is me laatste kans om nog wat street food te proberen en kies bij twee stalletjes van alles 1. Iets voor 8 en loop ik het resort weer binnen en 10 minuten later komt onze master chef terug en hoor ik alle kook verhalen in geuren en kleuren. Onze laatste biertjes komen de koelkast uit en na een uurtje kletsen zoeken we de kussens op.
Uiteindelijk hebben we succes en weten we er 5 te slijten aan wat Aussies en een Nedelands stel. 5 jaar terug had ik op m'n laatste dag in Katmandu, Nepal ook wat street vendors geholpen met de verkoop van souvenirs en dat was heel leuk om te doen. Angela is uitgeshopt en we lopen een stuk verder richting het Kantor Pos om de gekochte kados op de post te doen. Tijd voor de lunch en we belanden in een health restaurant, wat het ook moge betekenen. De menu kaart ziet er goed uit en ik bestel een Nori wrap met mayo (u zij gezond?) met tuna en rijst plus twee fresh springrolls en nasi goreng voor Angela. Het loopt tegen tweeën en ik moet de verrassing verklappen aan Angela van de kook cursus. Ik had die stiekum s'ochtends geboekt voor der, omdat ik wist dat ze die nog graag een keer wilde doen in Ubud.
De vorige was een beetje tegen gevallen bij een hocus pocus club die zich de smiling budahs noemt, maar erg ongeorganiseerd was. Deze kreeg goeie reviews en had een professionele website dus effe een belletje vanuit de receptie en het was geregeld. Na te hebben afgerekend, regelden we via de ober dat de shuttlebus ons ophaalde en genoten daarna nog wat van het uitzicht vanaf ons balkon. Nadat Angela door de kookschool was opgehaald besloot ik de rest van de middag lekker bij het zwembad te gaan liggen en het reisverslag bij te werken. Er liggen behalve mijzelf slecht 3 andere gasten bij het zwembad , waarschijnlijk omdat de meeste mensen naar het nieuwe zwembad gaan wat iets verderop ligt. Het kleine bad heeft zout water en is het eerste van de hele vakantie waar ik geen pijn in m'n ogen krijg als ik onderwater zwem. Het is vandaag bewolkt en daardoor goed uit te houden bij de pool. Het uitzicht is echt schitterend en ik geniet, maak wat fotoos en filmpjes en neem af en toe een duik om op te frissen. Na wat samples van de cocktail kaart te hebben geprobeerd en nog wat springrols te hebben gegeten, loop ik terug naar de kamer en kleed me om om even het stadje in te gaan en een taxi te regelen. Dit is me laatste kans om nog wat street food te proberen en kies bij twee stalletjes van alles 1. Iets voor 8 en loop ik het resort weer binnen en 10 minuten later komt onze master chef terug en hoor ik alle kook verhalen in geuren en kleuren. Onze laatste biertjes komen de koelkast uit en na een uurtje kletsen zoeken we de kussens op.
13 juni
De dag van vertrek is aangekomen en ik haal nog maals de weegschaal bij de receptie om de bagage op gewicht te checken (nee niet ons zelf, want das vast geen goed nieuws hahahahahah). Met wat goochelen moet het te doen zijn zonder bij te betalen zodat de beeldjes gewoon mee terug kunnen. Ik loop eerst langs de receptie om te vragen wat de schade is en dan de winkelstraat in om wat bij te pinnen. Om 10 uur komt de taxi ons ophalen en brengt ons op veilige manier naar Jimbaran, waar Sjaak en Lina wonen en we te gast zijn op de laatste dag. We hadden afgesproken bij Waroeng Kampoeng op de hoofdstraat net iets na de mcdonalds.
Het beek een leuk reataurantje te zijn met een uninspiring look van de voorkant. Je zou er zo voorbij rijden. Jaren eerder toen we hun 2 in Amed al eens hadden ontmoet hadden ze ons bij Warung Enak geïntroduceerd en dat was een succes, dus ook nu hebben we er alle vertrouwen in. We zijn 3 kwartier te vroeg dus proberen alvast de cocosnoot-ananas shake uit. De ober wist ons te vertellen dat Lina in Surabaja zat en op familie bezoek was, een tegenvaller voor Angela die had gehoopt lekker met haar te kunnen kletsen en misschien nog wat te winkelen. Als er even later een auto stopt, bleek Lina er toch gewoon bij te zijn en staat binnen een mum van tijd de tafel vol met drankjes en wordt er vrolijk gekletst. Het is weer ouwejongens krentenbrood. We eten ook nog een hapje en rijden dan met hun mee naar hun huis. Ze wonen in een volkswijk met leuke huisjes geschikt voor kleine gezinnen, maar hier en daar een kast van een mansion. Na een paar uur te hebben gekletst, gaan Angela en ik effe een blokkie om en kijken wat rond in de wijk.
Er is nog een supermarkt waar we wat drankjes en ijs kopen en lopen terug richting het huis. Onderweg komen we een kappers zaak tegen en besluit ik naar binnen te gaan. Het was toch al lang m'n haar en had het eigenlijk aan het begin van de vakantie moeten laten knippen.
Met 15 minuten was de zomercoup klaar en rekende ik $1.5 af en we liepen door naar huis. De dag vliegt voorbij en na nog wat biertjes te hebben gedronken rijden we naar een andere warung van dezelfde eigenaren met dezelfde naam. Dit restaurant is een stuk rustiger gelegen en ziet er weer heel anders uit, veel mooier zelfs. Het eten is er even goed en de sate en fujonghai zijn niet te versmaden. Voor we het weten is het 8.30 pm en brengen Lina en Sjaak ons naar de airport. Onderweg verteld Lina ons vrolijk dat ze niet eens een rijbewijs heeft en ook dat ze allebei geen brommer rijbewijs hebben en of verzekering. Dat kan gewoon hier en mocht je aangehouden worden, geef je de politie wat geld voor een lekkere lunch zegt ze. Das dus typisch Balinese en kan ook gewoon hier. We zijn goed op tijd, veranderen nog wat met de bagage en checken in. Denpasar airport is enorm verandert en heeft nu echt een international look met schitterende aankomst en vertrekhal inclusief alle bijbehorende winkeltjes met drank, kleren, parfums, you name it. Het vliegtuig vertrekt net als op de heenweg een half uur te laat en rond 00.20 zitten we in de lucht op weg naar huis. Het is goed fris in de cabine en Angela zit te rillen. De stewardes is aardig genoeg om de temperatuur iets hoger te zetten, maar veel maakt het niet uit. Tijd voor een drankje en nog wat van het reisverhaal te typen. We kijken terug op een fantastische vakantie die ons allebei veel rust en ook leuke activiteiten heeft gebracht.. We kunnen er weer effe tegen. Tot volgend jaar!
Het beek een leuk reataurantje te zijn met een uninspiring look van de voorkant. Je zou er zo voorbij rijden. Jaren eerder toen we hun 2 in Amed al eens hadden ontmoet hadden ze ons bij Warung Enak geïntroduceerd en dat was een succes, dus ook nu hebben we er alle vertrouwen in. We zijn 3 kwartier te vroeg dus proberen alvast de cocosnoot-ananas shake uit. De ober wist ons te vertellen dat Lina in Surabaja zat en op familie bezoek was, een tegenvaller voor Angela die had gehoopt lekker met haar te kunnen kletsen en misschien nog wat te winkelen. Als er even later een auto stopt, bleek Lina er toch gewoon bij te zijn en staat binnen een mum van tijd de tafel vol met drankjes en wordt er vrolijk gekletst. Het is weer ouwejongens krentenbrood. We eten ook nog een hapje en rijden dan met hun mee naar hun huis. Ze wonen in een volkswijk met leuke huisjes geschikt voor kleine gezinnen, maar hier en daar een kast van een mansion. Na een paar uur te hebben gekletst, gaan Angela en ik effe een blokkie om en kijken wat rond in de wijk.
Er is nog een supermarkt waar we wat drankjes en ijs kopen en lopen terug richting het huis. Onderweg komen we een kappers zaak tegen en besluit ik naar binnen te gaan. Het was toch al lang m'n haar en had het eigenlijk aan het begin van de vakantie moeten laten knippen.
Met 15 minuten was de zomercoup klaar en rekende ik $1.5 af en we liepen door naar huis. De dag vliegt voorbij en na nog wat biertjes te hebben gedronken rijden we naar een andere warung van dezelfde eigenaren met dezelfde naam. Dit restaurant is een stuk rustiger gelegen en ziet er weer heel anders uit, veel mooier zelfs. Het eten is er even goed en de sate en fujonghai zijn niet te versmaden. Voor we het weten is het 8.30 pm en brengen Lina en Sjaak ons naar de airport. Onderweg verteld Lina ons vrolijk dat ze niet eens een rijbewijs heeft en ook dat ze allebei geen brommer rijbewijs hebben en of verzekering. Dat kan gewoon hier en mocht je aangehouden worden, geef je de politie wat geld voor een lekkere lunch zegt ze. Das dus typisch Balinese en kan ook gewoon hier. We zijn goed op tijd, veranderen nog wat met de bagage en checken in. Denpasar airport is enorm verandert en heeft nu echt een international look met schitterende aankomst en vertrekhal inclusief alle bijbehorende winkeltjes met drank, kleren, parfums, you name it. Het vliegtuig vertrekt net als op de heenweg een half uur te laat en rond 00.20 zitten we in de lucht op weg naar huis. Het is goed fris in de cabine en Angela zit te rillen. De stewardes is aardig genoeg om de temperatuur iets hoger te zetten, maar veel maakt het niet uit. Tijd voor een drankje en nog wat van het reisverhaal te typen. We kijken terug op een fantastische vakantie die ons allebei veel rust en ook leuke activiteiten heeft gebracht.. We kunnen er weer effe tegen. Tot volgend jaar!
